เรื่องสั้นตัวเอกชาย 18+

"เอ่อ...แจง... เราชะ...ชอบเธอ"

"เอ๋... อะไรกันอยู่ๆก็? ปะ...ไปไกลๆเราเลยนะ!"

"เอ๋?"

ตอนนั้นเป็นตอนที่ผมเพิ่งเข้าม.1 ใหม่ๆ เป็นวัยเพิ่งอยากรู้อยากเห็น

แจงเป็นสาวสวยน่ารักอันดับต้นๆของชั้นเรียน

ส่วนผมนั้น...

.

"ไอ้ไหมมันบอกรักแจงว่ะ" "ว้ายย...ไม่เจียมกะลาหัวเลยเนาะ"

"หล่อก็ไม่หล่อ ดำก็ดำ หัวก็หยิก แหวะ" "แถมจนอีก...แม่งครบ... ฮ่าฮ่าฮ่า!"

อึก...?

โรงเรียนที่ผมมาเรียนนั้น เป็นโรงเรียนดังแห่งหนึ่ง

ซึ่งรวมไปด้วยลูกหลานของคนมีฐานะ

ผมเองนั้นเข้ามาด้วยโควต้าของนักกีฬา

ตัวผมที่เติบโตในสลัมที่สามารถมาเรียนที่นี่ได้ก็ด้วยทุนการศึกษา

การเรียนผมก็ไม่เอาอ่าว หน้าตาที่พวกเขาวิจารณ์นั่นมันก็จริง

.

"แล้วแจงตอบไปว่าไง?"

"กะ...ก็บอกให้ไปไกลๆน่ะนุ่น! แจงไม่ชอบหน้าตาแบบหมอนั่นอยู่แล้ว!"

"ว้ายย! แรงอะ! แต่ดีแล้ว อย่างไอ้นั่นน่ะมันไม่คู่ควรหรอก!"

อึก...?

ไม่มีอะไรจะบาดหัวใจของผมได้มากกว่าคำพูดของแจง

แต่หากมาคิดดูดีๆ พวกเราเพิ่งเข้ามาเรียนชั้นเดียวกันในเทอมแรกนี้

พริ้งง.... ฮิฮิ...

โอวววx10+

แจงนั้นโดดเด่นอยู่เสมอ แค่เธอเดินเข้าประตูรั้วมา ผู้ชายก็มองตามเธอกันเป็นสิบ

หน้าตาเธอสวยน่ารัก แถมยังมีคนมาทาบทามให้ไปเป็นไอดอลอยู่ด้วยสิ

แล้วคนไม่มีอะไรเลยอย่างผมจะไปคู่ควรอะไรกับเธอดี?

.

.

"เฮ้ยยย.... พวกกูกลับก่อนนะ! ไอ้ห่าไหม! อกหักมันไม่ตายหรอกน่า!"

"เฮ้ยย! ไม่ต้องห่วง! แจงน่ะเดี๋ยวกูดูแลเอง!"

"ไอ้เหี้ยมึงก็ไปล้อมัน!" ฮ่าฮ่า!

.

อาห์...หะหะ...

ผมได้แต่หัวเราะแห้งๆกับพวกเพื่อนๆร่วมทีมที่ความจริงก็ยังไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่นัก

และนั่งซึมอยู่แถวขอบสนามกลางโรงเรียนหลังจากซ้อมบอลเสร็จ

เพียงแค่ทอดสายตายาวไปตามสนามหญ้าอย่างไร้ทิศทางที่ชีวิตแค่นี้น้ำตามันก็คล้ายจะไหลเล็ด

.

"ไง... อกหักมารึไงล่ะเรา?"

"เอ๋? ครูอิม....?"

อิอิ...

ดึ๋งดั๋ง.... เอื๊อกก?

ครูอิมคืออาจารย์สาวจบใหม่สอนวิชาลีลาศ

ซึ่งผมยังไม่มีโอกาสได้เรียนกับเธอเลยสักครั้ง

แต่ความสวยมีเสน่ห์ของเธอมันเป็นที่โจษจัณฑ์

โดยเฉพาะนมเต้าใหญ่ล้นมือที่ขนาดใส่เสื้อยืดโปโลแสนเรียบร้อย

ยังกระเพื่อมขึ้นลงจนทำเอาคนมองน้ำลายแทบไหลย้อย

ครูอิมเธอเป็นนักกีฬาทีมชาติเกี่ยวกับเต้นๆอะไรสักอย่างผมก็รู้ไม่มาก

แต่บอกได้ว่าแค่ความสวยของเธอนี่กินขาด

ขนาดผมไม่เคยเห็นเธอเต้นผมยังเทคะแนนให้เธอไปหมดเลย!

.

"คะ...ครูรู้ด้วยเหรอครับ?"

"หืม...ก็ไม่รู้หรอก? แต่วัยเห่อหมอยแบบพวกเธอ

ถ้ามานั่งหน้าบูดบอกบุญไม่รับแบบนี้ ก็มีเรื่องไม่กี่เรื่องหรอกจ้ะ!"

"หะ...เห่อหมอย?"

"อะไร...? ครูพูดไม่ได้เหรอ? ฮิฮิ..."

"อะ...เอ้อ...เปล่าครับ..."

อาจเพราะครูอิมยังสาวอยู่ เธอจึงคล้ายกับเป็นรุ่นพี่สาวสวยมากกว่าเป็นครู

คำพูดหยาบคายสไตล์ขำๆ กับรอยยิ้มหวานใสอันนั้น

มันทำให้เด็กชายอย่างผมรู้สึกดีขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

.

"เหรอ...หนักเหมือนกันนะนั่น...?"

ผมเล่าให้เธอฟังไปหมดเลยทั้งเรื่องที่อกหักและโดนเพื่อนๆต่างดูถูก

"ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับครู..."

"ก็ซ้อมสิ!"

"เอ๋?"

"ที่มาเรียนที่นี่ได้ก็เพราะเก่งฟุตบอลไม่ใช่เหรอเรา?

ตอนนี้เธอน่ะก็ไม่มีอะไรจะให้สาวๆชอบจริงๆนั่นแหละ

หน้าตาก็ขี้เหร่ จนก็จน โง่ด้วยแถมคารมณ์ก็ไม่ดี..."

เหอๆ...?

"แต่ว่านะ...ฮิฮิ..."

อุ๊?

"ถ้าเธอเก่งอะไรสักอย่างให้สุดๆ วันนึงโอกาสก็จะเป็นของเธอ

เธอจะมีทั้งชื่อเสียงหรือว่าเงินทอง ส่วนเรื่องว่าหน้าตาของเธอ

ผู้หญิงก็จะมองข้ามไปหมดนั่นแหละ

เพราะเธอมีอะไรอย่างอื่นที่ดีในตัวแล้วยังไงล่ะ!"

โอววว?

รอยยิ้มและคำพูดของครูอิมมันช่างสุขสว่างเหลือเกินในหัวใจของผม

.

ตั่กๆๆๆ! ฮั่กๆ! ฮ่าห์! ฮ่าห์!

"เฮ่ยย...ทำไมไอ้เหี้ยไหมแม่งฟิตจังวะ...แม่งวิ่งจะสามสิบรอบแล้วนะ?"

หลังจากวันนั้นผมก็มุ่งมั่นเอาแต่ฟิตซ้อม

"อี๋...หมาวัดเดินผ่านว่ะ..."

ชิ้ง....

"อะ...อะไร?"

"เปล่า... พอดีจะเข้าห้องน้ำ เธอยืนขวางหน้าห้องน้ำชายอยู่น่ะ"

"เอ๋???"

"ฮ่าฮ่า! อีนุ่นโดนเมินว่ะ ฮ่าฮ่า!" "พะ...พวกมึง!"

.

ซ่าาา....ฟู่วว...

เรื่องโดนหยามเหยียดแม้ยังเจ็บบ้าง

แต่ผมก็มองข้ามมันไปยังเป้าหมายที่ผมตั้งเอาไว้อยู่

.

"แจง... ช่วงนี้ไอ้หมาวัดมันมาวอแวมึงมั่งป่าววะ"

"เอ๋...เอ้อ...ก็ไม่นะ..."

"ดีแล้วล่ะ...แค่เห็นหน้ามันก็จะอ้วกแล้ว"

"อะ...เออ...ใช่...จะ...จะ...อ้วก..."

อึก?

จะมีก็แต่คำพูดของแจงที่ทำเอาเจ็บหนัก แต่ผมก็ต้องตั้งหลักให้ได้และฮึดสู้

ชีวิตของผมยังอีกไกล...

.

1 2 1 2

"เอ้า! วิ่งเร็วๆอีสิไหม! เป็นนักบอลจริงป้ะเนี่ย!"

"ฮั่กๆๆ! ครูอิมนั่นแหละ! เป็นนักกีฬาเต้นจริงรึเปล่า วิ่งไวแถมอึดอีก! ฮ่าห์....ฮ่าห์..."

"ฮี่ฮี่! ก็ครูเป็นรู่นพี่นะจ๊าาา! จะมาแพ้เด็กเห่อหมอยอย่างเธอมันเร็วไปสิบปีย่ะ!"

ฉ่าห์....

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่จากที่แค่ชื่นชม ผมก็เริ่มหัวใจเต้นตึกตัก

ครูอิมแกมักมาโรงเรียนแต่เช้าและก็วิ่งรอบสนามเพื่อรักษาความฟิต

ผมเองที่ทำเหมือนกัน จึงกลายเป็นเพื่อนวิ่งกับเธอทุกวัน

ดึ๋งดั๋ง... เอื๊อกก?

และนอกจากความชื่นชมที่บริสุทธิ์ใจ ยิ่งผมอายุมากขึ้นเรื่อยๆตอนนี้ก็ขึ้นม.ปลาย

ผมก็ยิ่งมองความสวยของครูสาวแตกต่างออกไป

โดยเฉพาะบั้นท้ายอันงอนงามของเธอที่ส่ายไปส่ายมาเวลาวิ่งนำหน้าผมมันช่างยั่วยวนหัวใจ

หลังๆแม้ว่าผมจะวิ่งเร็วกว่าแกแล้ว ผมก็แกล้งวิ่งช้ากว่า

เพื่อแอบมองมันอย่างรู้ตัวว่าเป็นพฤติกรรมที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่...

.

ฟู่ววว.... เอ้าา!

"เอ้อ... ขอบคุณครับ"

แกร๊ก.. อึ๊กๆ....อ่าห์....

พวกเรากำลังนั่งดื่มน้ำผลไม้ ซึ่งครูอิมมักซื้อมาเลี้ยงผมเป็นประจำ

"นี่...ว่าแต่ช่วงนี้ฟอร์มฮอตมากเลยนี่ ลูกลากครึ่งสนามลูกนั้นเจ๋งสุดๆไปเลยนะ!"

"เอ๋? ครูอิมดูด้วยเหรอครับ?"

"เอ้าา! ก็ต้องดูซี่! ทีมโรงเรียนครูแข่งนี่นา"

"อ้อ...ดูเพราะทีมโรงเรียนแข่งนี่เอง..."

หืมม...? เพี๊ยะ! โอ๊ยย! อะไรครับ?

ครูดีดหูของผม เพราะเห็นผม

"ฮี่ฮี่...จะทำหน้าหงอยไปทำไมเจ้าเด็กคนนี้ โตแล้วนะ

ยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กซึมเศร้าอีกเหรอ"

"พะ....ผมไม่ได้ซึมเศร้าสักหน่อย!"

"เอ้า! ไม่ได้ซึมเศร้าก็ลุกขึ้นมา! ไปวิ่งอีกรอบ จะได้มีเวลาไปล้างตัวก่อนเข้าเรียน! ฮี่ฮี่!"

ฟึ่บบบ... อาห์..?

ก็แค่ถ้าครูมาดูเพราะผมลงแข่ง ผมก็จะดีใจมากขึ้นอีกหน่อย...

ฮึบบบ! ตั่กๆๆ!

"ฮ่าฮ่า! แรงก็เหลือนี่เจ้าเด็กบ้า!"

ผมไม่ได้พูดมันออกไป ก็แค่ออกวิ่งตามเธอไป

เพราะผมมีบทเรียนล้ำค่ามาตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนนี้ผมยังไม่พร้อม

ที่จะมีของดีอะไรในตัวไปทำให้ครูสาวสวยแสนดีอย่างเธอประทับใจ

.

"เฮ้ยย! พี่ไหม! ขอลายเซนต์หน่อยดิ! พี่โคตรเจ๋งเลย!"

"ใช่! เดี๋ยวถ้าดังแล้วพวกผมจะเอาไปขาย!"

"ฮ่าฮ่า...พวกมึงก็เวอร์ไป..."

จากเด็กจนๆตัวดำผมหยิก ตอนนี้ผมเป็นฮีโร่ของโรงเรียน

ที่ทำประตูได้มากมาย ทำให้โรงเรียนของเราไปได้ไกลถึงรอบชิง

.

ชิส์...

หืม?

สำหรับนุ่นสาวสวยจอมหยิ่งเธอยังคงมองผมด้วยสายตาแปลกๆ

แต่เธอก็ไม่อาจก่อหวอดหาเพื่อนมาคอยนินทากระแนะกระแหนผมได้แล้ว

ด้านตัวผมเองส่วนใหญ่ก็มุ่งมั่นเอาแต่ซ้อม

จึงไม่ได้สนใจเรื่องของเพื่อนๆในชั้นเรียนเท่าไหร่อีก

.

ปรี๊ด!

"เบอร์ 19 ไหมชัย เปลี่ยนกับ รณชัย เบอร์ 10!"

ผ่างงง! เฮ!!!!

เอื๊ออกก...?!

และมันก็มาถึง วันที่ชีวิตของผมดีขึ้นอย่างสุดขีด ในวัย 18 ที่ผมเพิ่งจบจากโรงเรียน

ผมถูกเรียกติดทีมชาติอย่างไม่คาดฝัน เสียงเชียร์ในสนามทีมชาติมันทำเอาขนแขนผมลุกซู่

ความกดดันที่ถูกเปลี่ยนตัวลงไปเล่นเพื่อความหวังของชาติมันหนักอึ้งบ่นบ่าทั้งสองข้างจนแข้งขาผมเทิ้มสั่น!

.

"ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ ขณะที่สกอร์กำลังตามอยู่ 2 ต่อ 1 หากตีเสมอได้ทีมชาติของเราจะได้เข้ารอบ

แต่โค้ชกลับกล้าเสี่ยงเปลี่ยนเด็กอายุ 18 ที่ไม่เคยเล่นระดับอาชีพมาก่อนลงมาแทนรณชัยตัวทำเกมหลักแบบนี้"

"แต่ก็อย่าดูถูกไปนะครับ ไหมชัย เนี่ยได้ฉายาว่าเด็กนรก โรนัลโดไหม

จุดเด่นของเขาคือความเร็วในการสวนกลับ แม้จะเป็นแค่ระดับโรงเรียน

แต่ 35 นัด 44 ประตูเนี่ยไม่ได้ยิงกันง่ายๆจากตำแหน่งปีกหรอนะครับ!"

"โอ้...คือยิงมากกว่านัดที่ลงอีกนะครับ"

.

ฮั่กๆ... ใช่แล้ว...

ด้วยร่างกายที่ฟิตซ้อมมาอย่างดี ผมเร็วยิ่งกว่าใครและแข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร

ในวัยเดียวกันจึงฉีกกองหลังระดับโรงเรียนได้เป็นริ้วๆ

แต่ทีมชาติมันก็เป็นอีกเรื่อง ฝ่ายตรงข้ามเองก็เป็นสุดยอดนักกีฬาของชาตินั้นๆ

.

พลั่กก! อ้อกก! ปรี๊ด!!! ฟาล์ว!!! โห่!!

อึก?

การพยายามลากเลี้ยงบอลของผมถูกหยุดด้วยการปะทะด้วยกำลังจนล้มคว่ำแทบไม่เหลือเลยชิ้นดี!

"เฮ้ยย! อย่าไปหงอมันเว้ยไอ้ไหม! พวกกูรู้ว่ามึงมีดี! เดี๋ยวพวกกูจะป้อนบอลให้!"

"คะ...ครับพี่!!"

ในสนามบอลแห่งนี้ ทุกคนมาแข่งเพื่อศักดิ์ศรีของชาติและต่างมีน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

เรื่องราวในรั้วโรงเรียนมัทธยมมันกลายเป็นเรื่องหยุมหยิมไปเลยเมื่อยืนอยู่ตรงนั้น

ผมกำลังก้าวข้ามอะไรบางอย่างในวันนี้เอง!