ยอดพธูซ่อนคม (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 15 คุยกันซึ่งหน้า (1)

        ไฉ่เหมยร้อนใจขึ้นมาทันที “กูกู อย่าไปฟังนางนะเจ้าคะคุณหนูใหญ่ต้องส่งนางมาถ่วงเวลาไว้แน่นอน ได้โปรดให้ฮูหยินผู้เฒ่าไปช่วยคุณหนูของข้าด้วยนะเจ้าคะ...ถ้าไปช้าคุณหนูรองจะต้องแย่แน่”

        ถงซินนึกถึงคำสั่งของอู่เย่ว์ ทางที่ดีที่สุดคือโวยวายที่ห้องโถงหมิงหรงให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ไฉ่เหมยไปตามฮูหยินผู้เฒ่าไม่สำคัญ จุดประสงค์ของนางคือต้องการให้คนอื่นรับรู้ด้วยครั้นแล้วนางจึงชี้หน้าด่าไฉ่เหมย “เจ้ากล้าดีมาจากไหน พูดออกมาได้ว่าคุณหนูของข้าคิดทำไม่ดีกับคุณหนูของเจ้าใส่ร้ายคุณหนูของข้าขึ้นมาลอยๆ...”

        ไฉ่เหมยไม่ยอมแพ้เริ่มทะเลาะกับถงซิน

        อวิ๋นไฉ่เห็นว่าเหตุการณ์เริ่มบานปลายอยากแอบเข้าไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่าก็เป็นไปไม่ได้แล้ว จึงหันตัวเดินตรงเข้าไปในห้องโถงซึ่งขณะนั้นผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่ากำลังคุยอยู่กับอู่ฉงหลินพอเห็นอวิ๋นไฉ่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าแปลกไป ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเอ่ยถาม “ทำไมดูลุกลี้ลุกลนข้างนอกเกิดอะไรขึ้นถึงมีเสียงเอะอะโวยวายแบบนั้น”

        “เรียนฮูหยินผู้เฒ่า นายท่าน นายท่านผู้เฒ่าสาวใช้ของคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองทะเลาะกันเจ้าค่ะ บอกว่าคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองมีปัญหากันตอนนี้กำลังไปที่เรือนเฉาหน่วน เกรงว่าไม่รู้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างเจ้าค่ะ”อวิ๋นไฉ่เข้าใจความคิดของฮูหยินผู้เฒ่าดีที่สุด รู้ว่านางจะต้องเข้าข้างอู่เวยจึงเลือกพูดสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่ออู่เวยมากกว่า

        “ซูหนิงเพิ่งจะกลับมาทำไมสร้างเรื่องอีกแล้ว!” อิ่นซื่อสีหน้าบึ้งตึง

        เนื่องจากพฤติกรรมของอู่เวยกับมารดาเมื่อครู่ทำให้นายท่านผู้เฒ่าอู่หรงปี่ไม่ค่อยพอใจคำพูดที่ลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดของอิ่นซื่อเรื่องหลานสาวสายตรงข่มเหงหลานสาวสายรอง เขาไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้มาแต่ไหนแต่ไร ทว่าเห็นทีตอนนี้จะปล่อยไปไม่ได้แล้วพอได้ฟังจึงพูดขึ้น “ใครถูกใครผิด เรียกสาวใช้สองคนนั้นเข้ามาถามก็จบแล้ว”

        เมื่อผู้เฒ่าเอ่ยปาก ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมไม่มีอะไรต้องพูดอีก

        ไฉ่เหมยกับถงซินเข้ามาในห้องโถงทั้งสองคุกเข่าลง

        ไฉ่เหมยหวั่นใจเล็กน้อย นางได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าถามขึ้น“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พวกเจ้าเล่ามาให้ชัดเจนคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองมีปัญหากันได้อย่างไร”

        “เรียนฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูรองของบ่าวบังเอิญเจอคุณหนูใหญ่ในสวนเดิมทีอยากเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วงไม่คิดว่าคุณหนูใหญ่จะโมโหใส่คุณหนูรองเจ้าค่ะ” ไฉ่เหมยรีบพูดขึ้น

        ถงซินไม่รีบร้อนนางคำนับลงไปหนึ่งที “นายท่านผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่า นายท่าน ถงซินเป็นเพียงสาวใช้แต่คุณหนูใหญ่คอยพร่ำสอนพวกเราอยู่เสมอว่าต้องรักษากฎระเบียบดังนั้นพอเจอคุณหนูรองจึงตักเตือนนางไปเล็กน้อยเจ้าค่ะ”ถงซินเล่าบทสนทนาของทั้งสองคนเมื่อครู่ตอนอยู่ในสวนออกมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยนจากนั้นจึงพูดต่อว่า “ตอนนั้นมีคนเดินผ่านไปมาในสวน หลายคนก็ได้ยินเรียกคนพวกนั้นมายืนยันก็ได้เจ้าค่ะ”

        เวลานี้ไฉ่เหมยเริ่มลนลานบ้างแล้ว

        นางนึกไม่ถึงว่าถงซินก็มาด้วย เดิมทีถ้าถงซินไม่อยู่ตรงนี้จะเล่าเรื่องอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับนางแล้ว ทว่าตอนนี้ถงซินตามมาด้วยแต่ละคำพูดล้วนฟังดูคุณหนูใหญ่มีเหตุมีผล

        ดวงตาของอู่หรงปี่ฉายแววชื่นชม “คุณหนูใหญ่ของเจ้าพูดถูกโหรวฮุ่ยช่างไม่รู้ความเลยจริงๆ” เขามองอิ่นซื่อแล้วพูดเตือน“โหรวฮุ่ยเป็นหลานของเจ้า ซูหนิงก็ใช่อีกทั้งนางยังเป็นคุณหนูใหญ่สายตรงของจวนติ้งกั๋วกงอีก”

        อิ่นซื่อรู้ว่าคำพูดของเขาแฝงความนัยทำได้เพียงถามไฉ่เหมยต่อ “ถงซินพูดจริงรึ”

        ไฉ่เหมยกัดฟัน “จริงเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่ต้องการสั่งสอนคุณหนูรอง แต่ตักเตือนต่อหน้าผู้คนที่ผ่านไปมามากขนาดนั้นแล้วต่อไปจะให้คุณหนูรองทำตัวอย่างไรเห็นได้ชัดว่าต้องการอาศัยเรื่องนี้หยามเกียรติคุณหนูของบ่าวอีกทั้งยังจะพาคุณหนูรองไปที่เรือนเฉาหน่วนอีก เรือนเฉาหน่วนเป็นเรือนของฮูหยินฮูหยินผู้เฒ่าก็ทราบว่าฮูหยินไม่ชอบคุณหนูของบ่าว ครั้งนี้คุณหนูต้องลำบากแน่แล้วเจ้าค่ะ”

        อู่หรงปี่ได้ฟังสีหน้าก็บึ้งตึงเขาตบโต๊ะอย่างแรง เสียงดังสนั่น เล่นเอาไฉ่เหมยตกใจจนหน้าซีดขาว

        “พวกไม่รู้จักกลัวตายถึงคราวให้เจ้าต้องมานั่งแต่งเรื่องอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรเรื่องสั่งสอนน้องสาวสายรองเดิมทีเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วทำไมพอออกจากปากของเจ้าถึงกลายเป็นการหยามเกียรติ ยังรู้จักที่ต่ำที่สูงอยู่ไหมคุณหนูของเจ้าไปรับการอบรมจากจวิ้นจู่ที่เรือนเฉาหน่วน กลับกลายเป็นความลำบากช่างดีเสียจริง อิ่นซื่อ นี่น่ะหรือบ้านที่เจ้าดูแล”อู่หรงปี่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าปัญหาภายในจวนหนักหนาสาหัสจนถึงขั้นนี้แล้วสาวใช้ถึงกับกล้าไม่เห็นคุณหนูใหญ่กับฮูหยินอยู่ในสายตา แสดงให้เห็นว่านายของนางกล้ากำเริบเสิบสานยิ่งกว่า

        อิ่นซื่อรู้ว่าอู่หรงปี่โมโหขึ้นมาแล้วจึงหันไปมองไฉ่เหมยแล้วพูดเสียงเข้มว่า “ลากตัวนางออกไปตบปากสั่งสอนให้รู้จักหลาบจำต่อไปจะได้รู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด”

        อู่หรงปี่ทำเสียงฮึดฮัด “ข้ากลับอยากจะเห็นว่านายแบบไหนที่สั่งสอนสาวใช้แบบนี้ออกมาได้ตามข้าไปดูที่เรือนเฉาอวี่ มีคนคอยหนุนหลังหรือไม่ คุณหนูรองถึงดูสูงส่งขึ้นมาได้”

        ไฉ่เหมยถูกคนลากตัวออกไปอย่างรวดเร็วหัวใจของถงซินเต้นแรงมากรู้สึกชื่นชมในความฉลาดของคุณหนูใหญ่ที่คาดการณ์ล่วงหน้าได้ หากนางไม่ตามมาอธิบายให้ชัดเจนตอนนี้เหตุการณ์คงกลายเป็นอีกอย่างไปแล้ว

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97