Reborn go oh เป็นชาวไร่และราชัน ณ ต่างโลก

        เธอ“ฟังดูการทำไร่ของเจ้า คล้ายการเตรียมรบจริงๆนะ”

        ผม “ใช่แล้วในโลกเก่าของข้า หากรู้จักแต่การผลิตสิ่งที่คิดว่าดี โดยไม่สนใจโลก ไม่สนใจแทรนด์ไม่สนใจตลาด .. ก็เท่ากับล้าหลังผู้อื่นมาก คนที่ตั้งใจหาเลี้ยงชีพอย่างขยันขันแข็ง ที่ไม่ใฝ่สร้างปัญญาจะเป็นเหยื่อให้นายทุนผู้มีอำนาจมาฉกฉวยประโยชน์ไป  หลายคนทำไร่อ้อย มัน ปาล์ม ฯ หรือเลี้ยงปลากุ้ง ปู ฯ โดยไม่พร้อมต่อสู้ในสนามการค้า หลายคนต้องสูญเสียทรัพย์สิน บ้านที่อยู่.. เพราะเขารู้ไม่เท่าทันอันตรายของเงินกู้ และภาวะควบคุมราคาตลาด .. หลายคนที่ขยันกลับมีแต่หนี้สินเพิ่มขึ้น.. ที่ข้าสำเร็จการงานไร่สวนของข้าได้ เพราะข้าต้องเข้าใจผู้คน เข้าใจผู้มีอำนาจเข้าใจวิถีทางของเงิน.. นอกจากทำไร่ ข้าต้องพัฒนาพันธุ์พืชเอง พัฒนาปุ๋ยเองพัฒนายาฆ่าแมลง ฯลฯ ข้าจึงสร้างบริษัทพัฒนาพันธุ์พืชและสัตว์พัฒนาอาหารพืชและสัตว์ มีบริษัทขนส่ง บริษัทโฆษณา บริษัทผลิตอาหารกระป๋อง อาหารสำเร็จรูปและขนมโภชนาการหลายแบบ ทั้งในอาณาจักรไทย และหลายๆอาณาจักรทั่วโลก...”

        ผมโฟกัสเรื่องการสู้รบในแวดวงธุรกิจเมื่อชีวิตที่แล้วมากเกินไปจนรู้สึกตัวอีกครั้งแล้วหันไปมองชิงชิง แน่นอนว่าเธอต้องไม่เข้าใจคำศัพท์และเรื่องราวหลายอย่างเป็นแน่แท้

        ผม“ข้าเพียงแต่อยากจะบอกเจ้าว่า แม้ข้าจะเป็นชาวไร่ แต่ข้าต้องทำการอีกหลายประการให้งานของข้าสำเร็จรวมไปถึงการพร้อมรบราฆ่าฟันด้วย หากว่าจำเป็น”

        เธอพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้าอีก “เจ้าบอกว่ามีตำราที่พ่อแม่ให้ไว้เจ้าสามารถให้ข้าอ่านศึกษาบางส่วนได้หรือไม่?”

        ผม “ได้ซิแล้วก็เจ้าสามารถอ่านได้ทั้งหมด สิ่งของ อาวุธ ก็เช่นกัน หากสิ่งใดเจ้าต้องการข้าย่อมยกให้เจ้าได้” 

            เธอ“แต่เจ้ากล่าวว่ามีเพียงคนในครอบครัวของเจ้าที่จะอ่านตำรานั้นได้”

            ผมเห็นเธอดูสับสนเล็กน้อยก็ยิ้ม พลางกล่าวตอบ “นับแต่คืนร่วมสาบานของเรา เราก็เป็นเหมือนพี่น้องกันแล้วทั้ง2ชีวิตของพี่ไม่เคยมีพี่น้อง .. ชิงชิง ข้าถึงเจ้าเป็นน้องสาวเป็นเพื่อนร่วมตายร่วมคำสาบาน แล้วเจ้าเล่า .. เห็นข้าเป็นพี่ชายหรือไม่?”

            เธอนิ่งไป2ลมหายใจ แล้วหัวเราะออกมา “555 ดีชีวิตนี้ได้น้องชายร่วมสายเลือด1คน และจะมีข้าพี่ชายร่วมตายร่วมคำสาบานอีก1คน  นับว่าชีวิตนี้คุ้มค่านัก!”

            ผมยิ้มยกกำปั้นไปทางเธอ “ชนกำปั้นกันอีกครั้ง น้องสาว!”

            เธอยิ้มยกกำปั้นมาชน “ได้เลย พี่ชาย!”

 (รวม1,840ตัวอักษร) ^_^

บทที่45  10,320ตัวอักษร