MELINDA : เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงแล้วใครมีปัญหา

4

สิ่งที่ลืม

        ฉันพึ่งสังเกตอะไรหลายๆ อย่างหลังจากทดสอบพลังเวท ฉันไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้ทำไมฉันถึงไม่ทันสังเกตนะ ว่าโลกนี้แตกต่างจากโลกของฉันอยู่ค่อนข้างมากเลย อย่างธรรมเนียมของวังนี้ก็เช่นกัน ระบบต่างๆ ภายในวังเป็นอะไรที่เรียบง่ายมากๆ ที่โลกนี้เราจะมีคำราชาศัพท์บ้าง แต่ส่วนใหญ่ไม่เคร่งครัดมากนักในการใช้คำราชาศัพท์ ฉันจึงไม่ค่อยเห็นว่าจะมีคนใช้มากมายนัก ก็มีแต่ตัวฉันนี่แหละที่เรียกเสด็จพ่อ เสด็จแม่อยู่ตั้งนาน ก็แอบคิดบ้างอยู่เหมือนกันนะว่ามันแปลกๆ และเรื่องต่อมาเป็นภาษากับวัฒนธรรม ภาษาเป็นภาษาเดียวกันทั้งโลกเป็นภาษาต่างโลกจริงๆ แหละ แต่ที่ฉันสื่อสารได้อาจเพราะเกิดมาก็ได้รับการสอนหนังสือเลย แต่เรื่องวัฒนธรรมนี่สิฉันยังไม่ค่อยได้เรียนรู้เกี่ยวกับมันมากนัก เพราะตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยออกห่างจากตัววังมากเท่าไหร่ ถ้าให้ฉันเดา คงจะมีวัฒนธรรมที่ไม่เหมือนกับโลกอย่างแน่นอน หวังว่าฉันจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมต่างโลกบ้างนะ

“องค์หญิงค่ะ ถึงเวลารับประทานอาหารเที่ยงแล้วค่ะ” อีเวอลีนดึงสติของฉันออกจากความสงสัยก่อนจะเดินตามฉันไปที่ห้องทานอาหาร

        วันนี้ระหว่างเดินไปที่ห้องทานอาหารฉันได้กลิ่นดอกกุหลาบตามทางเดินละ แต่ฉันไม่เห็นว่าจะมีการประดับตกแต่งด้วยดอกกุหลาบเลยนะ แล้วกลิ่นนี้มาจากที่ไหนกันเนี่ย ฉันมองซ้ายมองขวาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ยังไงก็เถอะเก็บความสงสัยไว้ก่อนดีกว่า ตอนนี้ฉันรีบค่ะ!

เมื่อฉันมาถึงห้องทานอาหารท่านพ่อกับท่านแม่ก็รอฉันที่โต๊ะแล้วเรียบร้อย ช่วงนี้รู้สึกครอบครัวเราจะพร้อมหน้าพร้อมตากันมากขึ้นนะคะ

“อีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้ลูกก็จะต้องเข้าทดสอบรอบสุดท้ายแล้วสินะ” ท่านพอถามฉันที่ตอนนี้กำลังทานอาหารอย่างมีความสุข ฉันจึงรีบกลืนอาหารลงคออย่างรวดเร็วเพื่อที่จะได้ตอบท่านพ่อ

“ใช่แล้วค่ะ ลูกก็พอเตรียมตัวมาบ้างในการต่อสู้” เกือบติดคอแล้วมั้ยละ

“แล้วเรื่องสอบข้อเขียนเป็นยังไงบ้างจ๊ะ” ท่านแม่ถามฉันบ้าง สอบข้อเขียน ? ใช่แล้ว สอบข้อเขียน ทำไมฉันถึงลืมมันไปได้นะ นี่ก็เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้วในการเตรียมตัวทดสอบ แต่ฉันคาดว่าคงจะไม่ยากเท่าไหร่มั้งนะ

“ก็พอไหวค่ะ” ฉันตอบท่านแม่เสียงอ่อนจนท่านแม่ต้องหันหน้าไปมองกับท่านพ่ออย่างสงสัย

“แม่เองก็คาดหวังไว้มากนะ ถ้าลูกเข้าโรงเรียนอันดาเคเดียได้แล้ว พอลูกอายุสิบสองปีก็ต้องเลือกไปเรียนต่อที่โรงเรียนชื่อดังตามสายต่างๆ แม่สงสัยจังเลยนะ ว่าลูกจะเข้าเรียนที่โรงเรียนสายไหน” เอ่อ ท่านแม่คะ ก่อนจะไปถึงขั้นนั้น หนูว่าให้หนูเข้าโรงเรียนเตรียมประถมให้ได้ก่อนน่าจะดีกว่านะคะ ฉันไม่ได้ตอบอะไรออกไป ได้เพียงแค่ฝืนส่งรอยยิ้มออกไปให้พวกท่านแค่นั้น

        มีสอบข้อเขียนด้วยนี่นา ทำไมฉันถึงไม่สนใจเรื่องการเตรียมตัวสอบเข้าเลยนะ โกรธตัวเองที่สุด แบบนี้อย่าว่าแต่ชั้นเรียนระดับล่างเลย ทางโรงเรียนคงส่ายหน้าปฏิเสธฉันแน่นอน ถึงฉันจะเป็นถึงเจ้าหญิงลำดับที่หนึ่ง แต่ในโลกแฟนตาซีเบอร์นี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ

ฉันจึงไม่รอช้า รีบเดินไปที่ห้องสมุดของวัง และหาแนวข้อสอบชั้นประถมเข้าสำหรับเตรียมตัว ฉันเข้ามาในห้องสมุดนี้บ่อยครั้งอยู่นะ แต่ไม่ค่อยอ่านหนังสือที่มีเนื้อหาความรู้มากเท่าไหร่ น่าแปลกเหมือนกันที่ตัวเองเข้าไปอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคยแต่กลับไม่ค่อยสนใจเรื่องของโลกนี้เลย ปกติฉันอ่านแต่นิยายอะไรประมาณนั้นอะนะ และแน่นอนว่านิยายชื่อดังขายดีของอาณาจักรเราคือเรื่อง ถึงเธอนิรันดร์ โดยนิยายเรื่องนี้จะเล่าเรื่องของชายหนุ่มชาวไร่ในหมู่บ้านที่ตกหลุมรักกับสาวขายดอกไม้ของหมู่บ้านฝั่งตรงข้าม ซึ่งทั้งสองหมู่บ้านไม่ถูกกันอย่างมากเนื่องจากการแย่งอาณาเขตแหล่งน้ำกัน ทั้งๆ ที่หมู่บ้านทั้งสองเป็นแค่หมู่บ้านเล็กๆ ที่สุดท้ายแล้วแม่น้ำนั้นก็ถูกราชาเมืองใหญ่ได้สิทธิ์ไปพร้อมกับตัวของสาวขายดอกไม้ หนุ่มคนนั้นจึงยอมทำทุกวิธีเพื่อให้ได้เจอกับเธออีกครั้ง เป็นเรื่องราวที่วิเศษมากในการฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ของชายหนุ่มเพื่อที่จะได้เจอสาวที่ตนรัก แต่สุดท้ายสาวคนนั้นไม่สามารถเลือกได้ระหว่างความรักกับยศถาบรรดาศักดิ์จึงขอพลีชีพตัวเองเพื่อแลกกับการปลดปล่อยให้ชายหนุ่มออกจากห้วงแห่งรักที่มีต่อเธอ ฟังดูเรียบง่ายแต่บทประพันธ์ที่แต่งโดยนามปากกาของนักเขียนลึกลับที่ชื่อว่าเจ ไม่มีใครทราบข้อมูลเกี่ยวกับเขามากนัก ตัวเขาเองก็เขียนนิยายแค่เรื่องเดียวก็หายไปเลย เป็นอีกหนึ่งปริศนาที่ฉันอยากจะลองไขดูเหมือนกัน แล้วก็ยังมีนิยายอีกเรื่องที่สนุกไม่น้อยหน้ากันเลย นั่นก็คือเรื่องนี้สินะ และก็ยังมีเรื่องนี้อีกที่ทุกคนต่างพากันบอกว่าพระเอกหล่อมาก เรื่องนี้ก็ด้วยมีแม่เลี้ยงใจร้ายคล้ายบางเรื่องแถวบ้านเรา และก็เรื่องนี้ เรื่องนั้นก็ด้วย...

        เอ๊ะ! ตายแล้วฉันมีตารางฝึกต่อสู้นี่นา นี่ฉันเดินหาหนังสือนิยายต่อไปจนเวลาล่วงเลยขนาดนี้เลยเหรอ ยังไม่ทันได้หาแนวข้อสอบเลยนะ ไม่เป็นไรๆ ก็เวลายังเหลืออีกตั้งเยอะกว่าจะถึงวันสอบนี่นา งั้นพรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่แล้วกัน ฉันคิดเช่นนี้ก่อนจะไปเตรียมตัวฝึกกับท่านโจเซฟ

“บทเรียนวันนี้เป็นการตั้งรับคู่ต่อสู้ฝ่ายตรงข้ามครับ สิ่งสำคัญก็คือขาขอรับ” โจเซฟพูดอย่างหนักแน่นเช่นเคยเพิ่มเติมคือโชว์มัดกล้ามขาที่มีกล้ามเป็นมัดๆ ให้ฉันดู

“สำหรับองค์หญิงแล้ว ผมขอแนะนำให้ตั้งเท้าเป็นมุมสี่สิบห้าองศา พร้อมกับเอามือตั้งรับคู่ต่อสู้ การตั้งท่าที่สวยงามถูกต้องจะทำให้ตัวของเรายืนได้มั่นคงขอรับ”

“อย่างนี้ถูกต้องไหมคะ” ฉันพยายามทำตามท่านโจเซฟ ถึงแม้ว่าฉันจะรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่ในท่าที่ถูกต้อง แต่ก็นะ ฉันไม่ได้มีความสามารถด้านนี้เลยนี่นา แต่ยังไงเพื่อทดแทนคะแนนความสามารถทางเวทมนตร์ของฉันแล้ว ฉันขอสู้ตายละ

“เมื่อตั้งรับโดยใช้ขาเป็นพื้นฐานได้แล้ว ต่อไปลองเตะมาเลยครับ” เอ๊ะ ให้ฉันเตะไปที่โจเซฟเลยเหรอ แต่ยังไงฉันก็แค่เด็กหกขวบ เตะเต็มแรงยังไงก็คงไม่รู้สึกเจ็บสินะ

“ใช้ศอกครับ” ฉันใช้ศอกของฉันโจมตีเข้าไป แต่โดนได้เพียงขาอ่อนเท่านั้น เพราะส่วนสูงของฉันในตอนนี้ยังห่างกับท่านโจเซฟอยู่ค่อนข้างมาก

“ดีมากขอรับองค์หญิง วันนี้พอแค่นี้ก่อนขอรับ ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าองค์หญิงจะนำบทเรียนในวันนี้ไปฝึกเพิ่มเติมนะขอรับ”

“รับทราบค่ะ ดิฉันจะนำไปฝึกเพิ่มเติมนะคะ” ตอนนี้ฉันได้แต่ยิ้มรับพร้อมปาดเหงื่อที่ไหลออกมาเรื่อยๆ เหนื่อยเหมือนกันนะ อาจเพราะฉันไม่ค่อยได้ออกกำลังเท่าไหร่ เจอแบบนี้เข้าไปก็เอาซะไม่มีแรงเหลือเลย รู้ตัวอีกทีก็สามทุ่มกว่าแล้ว วันนี้โจเซฟฝึกหนักจนลืมเวลาแน่เลยเพราะดูเจ้าตัวก็เหมือนจะลุกลี้ลุกลนแปลก แต่ถ้าแบบนี้ก็หมายความว่าฉันอดมื้อค่ำนะสิ ไม่จริง รับไม่ได้ที่สุดเลยค่า