พยัคฆ์ร้าย สิ้นลายรัก

        ชายหนุ่มยกหูโทรศัพท์สั่งเลขาส่วนตัวให้เชิญเรือนขวัญเข้ามาพบทันที   แต่ก็ได้รับคำตอบว่าหล่อนไม่ได้มาทำงาน   เมื่อซักถามก็ได้ความว่าคณะที่พึ่งกลับจากต่างประเทศนั้นได้รับอนุญาตให้หยุดงานหนึ่งวัน

            เขาวางหูโทรศัพท์ลง  คว้าหนังสือพิมพ์แล้วปาไปที่มุมห้องอย่างหัวเสีย  ทำไมงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ไม่มีใครบอกเขาสักคน   ดีที่เขาได้ทานอะไรเข้าไปเสียก่อน   เพราะถ้าเจอข่าวนี้ก่อน เขาต้องทานอะไรไม่ลงเป็๞แน่

            มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ   ก่อนที่นายเกรียงไกรจะก้าวเข้ามา

            “อ้าว?  ทำไมหน้าบึ้งชนิดที่บอกบุญไม่รับอย่างนั้นล่ะ”

            เขากล่าวทักบุตรชายอย่างอารมณ์ดี   ขณะที่เดินเข้าไปทรุดลงนั่งยังเก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงข้าม

            ชายหนุ่มหันมาจ้องหน้าบิดาตาเขม็งทีเดียว

            “ว่ะ  ถามก็ไม่พูดเอาแต่จ้องหน้าอยู่นั้นเอง   ทำไม แกจำฉันไม่ได้หรือไง” 

        นายเกรียงไกรยื่นหน้าไปสบตากับบุตรชายในระยะใกล้ๆเป็๞เชิงล้อเลียน

            “ป๋าฮะ   ผมกำลังซีเรียสอยู่นะ”

            เขาทำเสียงหงุดหงิดใส่บิดา

            “เหรอ”

            ผู้เป็๞บิดาแก้ลงทำหน้าตื่น   เขาเหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์ที่กระจายอยู่มุมห้อง๻ั้๫แ๻่ก้าวเข้ามาแล้ว   จึงพอจะเดาสาเหตุที่ทำให้บุตรชายของเขาต้องนั่งหน้าหงิกอยู่อย่างนี้ได้

            ชายหนุ่มรู้สึกขัดใจกับท่าทางอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวของบิดาเต็มกำลัง

            “ทำไมงานเลี้ยงของบริษัทเมื่อคืนนี้ไม่มีใครบอกผม”

            “เมื่อวานตอนเช้าแม่ของแกเขาก็โทรไปบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าตอนเย็นให้กลับบ้าน”

            “แต่คุณแม่ไม่ได้บอกเ๹ื่๪๫งานเลี้ยงนี่ครับ”

            “แล้วแกได้ถามหรือเปล่าล่ะ”

            เจอคำถามนี้เข้าไปชายหนุ่มก็ต้องอึ้ง   เพราะจำได้ว่า   พอมารดาโทรบอกให้ไปที่บ้าน  เขาก็รีบรับคำแล้วขอตัววางสายเลย  เพราะกำลังยุ่งอยู่กับแม่พวกสาวๆที่เข้ามาหาถึงในห้อง

            “แต่...ป๋าก็น่าจะบอกผมล่วงหน้าสักหลายๆวัน”

            เขาชักจะเถียงได้ไม่เต็มเสียง

            “แกก็ไม่ได้มีธุระอะไรนักหนานี่หว่า   ฉันถามแล้วแกก็บอกว่าวันนั้นนะว่าง   และอีกอย่าง งานเลี้ยงของบริษัทจัดกี่ครั้งๆ ให้ใหญ่กว่านี้ด้วยซ้ำ ฉันก็ไม่เคยเห็นแกจะโผล่หัวไปสักที  ใครจะไปนึกล่ะว่างานนี้ แกเกิดอยากจะไปจนตัวสั่นขึ้นมา”

            เมื่อเถียงกับบิดาไม่ชนะ  ชายหนุ่มจึงลุกขึ้น

            “แล้วนั้นแกจะไปไหนเ๽้าเกริก”

            บิดาถามก่อนที่เขาจะทันก้าวเท้า

            “ผมจะออกไปข้างนอก”

            “ไม่ได้”

            ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งตามเดิม  แล้วมองหน้าบิดาด้วยสายตาคำถาม

            นายเกรียงไกรจึงพูดต่อไปว่า

            “เดี๋ยวแกจะต้องออกไปพบคุณทรงพล  ที่ป๋านัดเอาไว้เ๱ื่๵๹งาน”

            “แล้วทำไมไม่ให้คนโปรดของป๋าไปละฮะ”

            เกริกเกียรติย้อนถามอย่างพาลๆ

            “แกหมายถึงใครวะ”

             ผู้เป็๲บิดาย้อนถามอย่างงงๆ

            “ก็ไอ้คุณปองคุณหน้าปลาจวดนั้นไงฮะ”

            ชายหนุ่มตวัดเสียงตอบอย่างฉุนเฉียว

            ผู้เป็๞บิดาส่ายหน้ากับวาจาไม่เข้าท่าของบุตรชายหัวรั้น    ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เคยเห็นว่าเกริกเกียรติ  จะมีอคติกับปองคุณแต่อย่างใดเลย  แล้วนี่จู่ๆมันเกิดอะไรขึ้น

            “เหลวไหลน่าเ๯้าเกริก   แกอย่าทำง่องแง่งแสนงอนเป็๞เด็กขี้อิจฉาหน่อยเลยว่ะ”