ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 88 เป็นศัตรูกับกลุ่มภูเขาเขียว

   “ฉันท้าทายนายแล้วจะทำไม? นายกล้าทำแบบที่พูดหรือเปล่า…” พี่เหล็กกล่าว มันไม่เชื่อว่าสายฝนจะบ้าพอที่จะทำร้ายมันเวลานี้ แน่นอนต่อให้สายฝนบ้าพอมันก็เชื่อว่าตนเองจะสามารถเอาชนะสายฝนได้อย่างง่ายๆ ดังนั้นพี่เหล็กจึงไม่เกรงกลัวสายฝนแม้แต่น้อย

   “ฉันจะทำให้นายได้รู้เองว่าฉันกล้ามากพอรึเปล่า?” สายฝนพูดจบเขาก็ต่อยหมัดไปที่กลางหน้าอกพี่เหล็ก พี่เหล็กตาเบิกกว้าง ในดวงตาฉายภาพหมัดของสายฝนซึ่งกำลังใกล้ถึงตัวมัน ความเร็วหมัดสายฝนนั้นเร็วมาก เร็วจนตาพี่เหล็กไม่สามารถมองเห็นหมัดได้ ตอนที่เห็นหมัดมันก็สายไปแล้ว มันไม่สามารถหลบพ้นได้อีกต่อไป

   ปึง!

   เมื่อหมัดต่อยโดนกลางหน้าอกพี่เหล็กสำเร็จ พี่เหล็กพลันแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา มันมองสายฝนอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไอ้หัวฟ้าที่มันคิดมาตลอดว่าเป็นแค่ลูกไก่ที่สามารถกำจัดได้ตลอด ที่แท้กลับไม่ใช่อย่างที่มันคิด ไอ้หัวฟ้าไม่ได้เป็นลูกไก่ แต่เป็นหมาป่าที่ซ่อนตัวอยู่ในรูปร่างของลูกไก่ ทั้งพละกำลังและความเร็ว มันเป็นไปไม่ได้ที่ลูกไก่ตัวน้อยๆจะมี

   “บางทีแค่หมัดเดียวนายอาจไม่เชื่อว่าฉันกล้า ถ้างั้นฉันจะแถมให้นายอีกซักสามสี่หมัดก็แล้วกัน” สายฝนกล่าวพลางปล่อยหมัดซ้ายโจมตีพี่เหล็ก เป็นเหมือนกับหมัดแรก พี่เหล็กไม่สามารถมองตามหมัดได้ทัน หมัดที่สองถูกชกเข้าหน้าพี่เหล็กเต็มๆ ร่างกายพี่เหล็กไม่ใช่เหล็กเหมือนชื่อ หลังโดนสายฝนต่อยไปสองหมัดตัวมันตอนนี้แทบจะสลบ โชคดีที่มันยังคงไม่สลบไปในตอนนี้

   “นี่แค่หมัดแรก หมัดสองและหมัดสามกำลังจะตามมา” สายฝนไม่สงสารศัตรูของเขาแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีนัก ไอ้บ้านี่มันเป็นใครถึงได้กล้าสั่งเขาแบบนั้น? ยังไม่พอ มันยังกล้าชี้หน้าเขาอีกด้วย สายฝนเป็นคนที่เกลียดการถูกคนอื่นสั่งมาก เขาเกลียดมาตั้งแต่เด็กแล้ว เขาจำได้ว่าในวัยเด็กเขาถูกสั่งห้ามทำอะไรหลายๆอย่าง เขาต้องอยู่ในกฎที่คนอื่นสร้างใว้ เขาไม่มีอิสระมากนัก บางทีเพราะแบบนั้นสายฝนจึงเป็นคนเช่นเดียวกับตอนนี้

   หมัดสองถูกชกออกไป ความรุนแรงและความรวดเร็วของหมัดนี้มากกว่าหมัดแรกมาก ยังไม่ถึงหนึ่งวินาที พี่เหล็กก็โดนชกเรียบร้อยแล้ว โดนหมัดสองเข้าไปเต็มๆ สติพี่เหล็กเริ่มพร่ามัว สายฝนไม่รอช้า ปล่อยหมัดที่สามออกไปในเวลาเดียวกันกับที่หมัดสองชกโดนพี่เหล็ก

   ปัง!

   ถ้าเทียบกับหมัดสองแล้ว หมัดสามถือว่าแรงกว่ามาก พี่เหล็กซึ่งสติพร่ามัวจากการโดนหมัดสองโจมตี พลันหมดสติไปทันทีหลังจากโดนหมัดสาม ร่างพี่เหล็กล้มลงกับพื้นเสียงดัง ผู้คนรอบข้างมองสายฝนด้วยความตกใจ ไอ้หัวฟ้านี่มันเป็นใครกัน? ทำไมถึงกล้าก่อเรื่องในที่แบบนี้? มันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่มั้ย?

   “คิง นายทำบ้าอะไรเนี่ย? นายรู้ตัวมั้ยว่านายทำอะไรลงไป? ทำไมนายไม่สังหารมันตอนอยู่ในมิติเร้นลับ? นายก่อเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วนะ ฉันล่ะปวดหัวกับนายจริงๆ ปกตินายไม่ใช่คนมีความกล้าแบบนี้นี่ นายเอาความกล้ามาจากไหนกัน?” รินเข้ามากระซิบใกล้ๆ แม้ว่าสายฝนจะก่อเรื่องขึ้น รินก็ไม่ได้ทิ้งเขาไป เธอแค่ไม่พอใจเล็กน้อย

   “ก็มันกระตุ้นฉันก่อนนี่” สายฝนพึมพำ ภายในใจเขารู้สึดีเล็กน้อย รินคนนี้แม้จะอันตรายเกินไปแต่นิสัยก็ไม่ได้แย่อะไร อย่างน้อยเวลาเขามีปัญหาเธอก็ยังคงอยู่กับเขา ไม่ได้ทิ้งเขาไป มีน้อยคนนักที่จะเป็นแบบริน สายฝนเคยเจอมาเยอะแล้ว คนที่เวลาเขาไม่มีปัญหาจะทำตัวเป็นเพื่อนแสนดี ทว่าเวลาเขามีปัญหากลับทิ้งเขาอย่างไม่ไยดี

   “นายนี่มันควบคุมตัวเองไม่เป็นหรือไง? นายอายุมากมายขนาดนี้แล้วนะ หัดควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้างสิ นายก่อเรื่องอะไรใว้ก็จัดการเอาเองก็แล้วกัน” ถึงคำพูดรินจะดูดุร้ายไปบ้าง แต่นั่นก็เพราะเธอหวังดีกับสายฝน หากเขาไม่ควบคุมอารมณ์ตนเองแบบนี้ต่อไป พอเวลาเจอเข้ากับศัตรูอันแข็งแกร่ง ชีวิตน้อยๆของเขาจะไม่รอดเอาได้

   “ปกติฉันไม่ได้เป็นแบบนี้ แต่ช่วงหลังมานี้ฉันแทบไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้เลย” สายฝนกล่าว สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง ตั้งแต่มาดาวดวงนี้อารมณ์สายฝนก็ควบคุมได้ยากขึ้น โดยเฉพาะตอนที่มีคนมาสั่งเขา สายฝนยิ่งไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้ ในบางครั้งเขาเกือบคลุ้มคลั่งเลยก็มี

   “เลิกคุยแค่นี้ก่อนดีกว่า ฉันขอจัดการไอ้บ้านี่ให้เสร็จก่อน” ก่อนที่รินจับได้พูดอะไร สายฝนก็ได้ยกมือขึ้นขัดเธอ ต่อจากนั้นเขาก็ไม่สนใจเธออีก สายฝนเดินเข้าหาร่างไร้สติของพี่เหล็กอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ ข้างๆร่างไร้สติพี่เหล็กมีมีดดำคนรู้จักของมัน

   “นาย… นายจะทำอะไรน่ะ อย่าเข้ามานะ ถ้านายเดินเข้ามาใกล้มากกว่านี้ล่ะก็นายจะกลายเป็นศัตรูกับกลุ่มภูเขาเขียวของพวกเราทันที” ได้ยินคำกล่าวของมีดดำสายฝนก็หยุดเดิน มีดดำเห็นเช่นนั้นก็ได้ใจ มันคิดว่าที่สายฝนหยุดเดินจะต้องเป็นเพราะว่ากลัวเป็นศัตรูกับกลุ่มของมันแน่

   “หึ! สุดท้ายนายมันก็เป็นแค่ไอ้บ้าคนหนึ่งที่ทำอะไรไม่คิดก่อนทำ นายคงไม่คิดสินะว่าตัวเองจะกลายเป็นศัตรูกับพวกเราหลังนายทำพี่เหล็กหมดสติ นายอย่าคิดว่าตัวเองเก่ง สาเหตุที่พึ่เหล็กแพ้นายก็เพราะนายโจมตีเขาทีเผลอต่างหาก นายมันก็แค่ไอ้กากที่เก่งแต่ลอบโจ...” มีดดำต้องการจะเยาะเย้ยสายฝนต่อไปแต่น่าเสียดายที่มันไม่สามารถทำแบบนั้นได้

   ฉับ!

   หัวมีดดำหล่นลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง ร่างกายมันค่อยๆล้มลงตามหัวของมัน โลหิตสีแดงสดไหลออกจากบริเวณที่หัวขาด ดวงตาของมีดดำเบิกกว้างไม่สามารถปิดลงได้ มันไม่คาดคิดว่าอยู่ๆตัวมันจะถูกตัดคอ มันไม่คาดคิดเลยว่าสายฝนจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ มันไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะบ้าขนาดนี้ ไม่มีความเกรงกลัวกลุ่มโจรภูเขาเขียวเลยแม้แต่นิด

   “น่ารำคาญ! กลุ่มภูเขาเขียวอะไรกัน? พวกมันก็เป็นแค่ขยะนายสายตาของฉัน ต่อให้หัวหน้ากลุ่มพวกนายจะมาอยู่ต่อหน้าฉันคนนี้ มันก็ไม่สามารถทำให้ฉันรู้สึกกลัวได้ นายคิดว่าฉันกลัวกลุ่มขยะๆแบบนี้นักเหรอ? นายคิดว่าฉันโง่นักเหรอ? แม้ว่าฉันจะไม่ได้ฉลากแต่ฉันก็ไม่ได้โง่อย่างนาย การที่ฉันทำร้ายไอ้เหล็กบ้าบออะไรนั่น นั่นมันก็เท่ากับว่าฉันกลายเป็นที่เพ่งเล็งเรียบร้อยแล้ว ต่อให้ฉันจะหยุดเดินตามที่นายพูด พวกนายก็ยังเพ่งเล็งฉันเหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ…”

   “พวกนายอาจแข็งแกร่งในสายตาคนอื่น แต่สำหรับฉันพวกนายมันก็แค่มดปลวก มดปลวกตัวเดียวหรือหลายร้อยตัวมันก็ไม่สามารถสังหารฉันได้ มันทำได้มากสุดก็แค่สร้างความรำคาญให้กับฉัน รู้อะไรมั้ย? ถ้าฉันต้องการฆ่าพวกนายให้หมด ฉันไม่จำเป็นต้องลำบากอะไรเลย การฆ่าพวกนายมันก็เหมือนกับการบี้มดนั่นแหละ” สายฝนกล่าวดูถูก ในสายตาเขากลุ่มภูเขาเขียวก็ไม่ต่างจากมดปลวก เขาเป็นระดับหนึ่ง การสังหารระดับศูนย์จุดห้าร้อยคนไม่ใช่เรื่องยาก ดูอย่างวันสิ ขนาดบาดเจ็บสาหัสยังสามารถสังหารระดับศูนย์จุดห้าสิบคนได้อย่างง่ายๆเลย ถึงจะไม่ยากแต่มันน่ารำคาญ เขาไม่สามารถฆ่าพวกมันพร้อมกันหมดได้ในทันที จำเป็นต้องใช้เวลานาน

   สายฝนมองท่าทางโกรธเกรี้ยวของเหล่าโจรกลุ่มภูเขาเขียวอย่างนิ่งสงบ จากนั้นก็กล่าวด้วยนํ้าเสียงไม่ยินดียินร้าย “ถ้าพวกนายอยากล้างแค้นให้ไอ้สองคนนี้ พวกนายสามารถมาหาฉันได้ทุกเมื่อ แต่ขอบอกใว้ก่อนเลยว่าหากจะมาพวกนายต้องเตรียมใจเอาไว้ก่อน ฉันไม่ได้ใจดีหรอกนะ”

---

จบบทที่ 88 เป็นศัตรูกับกลุ่มภูเขาเขียว