จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 47 มิตรภาพลูกผู้ชาย 

หลังจากออกจากศาลบรรพบุรุษตระกูลหลี่ หวังไท่อันก็อดทนต่อไปไม่ไหว

"เย่เฟิง นายทำแบบนี้มันบุ่มบ่ามเกินไป นายไปทำให้คนตระกูลหลี่ไม่พอใจ ต่อไปจะอยู่ยังไง?"

"กลัวอะไร ก็แค่คนแก่กลุ่มหนึ่ง พวกเขาจะทำอะไรผมได้?" เย่เฟิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่ใช่นะเย่เฟิง จะบอกนายยังไงดี จ้าวต้าเฮยไม่ใช่คนดีนายก็รู้ แต่คนตระกูลหลี่พวกนี้ร้ายยิ่งกว่าจ้าวต้าเฮยอีก!" 

หวังไท่อันจับมือเย่เฟิงด้วยความกังวล "งั้นนายไปขอโทษผู้เฒ่าหลี่เถอะ เดี๋ยวฉันจะช่วยพูดให้ น่าจะไกล่เกลี่ยกันได้"

"ถ้าจะไปคุณก็ไปเองเถอะ ผมไม่ไปหรอก" เย่เฟิงมองไปที่หวังไท่อัน 

"แล้วอีกอย่าง หัวหน้าหมู่บ้านหวังไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดหรือไง พอมาถึงก็จะขอส่วนแบ่งกำไรครึ่งหนึ่ง พวกเขาคิดว่าผมเป็นอะไร เป็นลูกจ้างของตระกูลหลี่หรือไง?"

"ที่นายพูดก็ถูก คนตระกูลหลี่พวกนี้มันน่าโมโหจริง ๆ ที่โลภมาก เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับพวกเขา ให้พวกเขาขอส่วนแบ่งน้อยลงหน่อย" หวังไท่อันพูด

"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับหัวหน้าหมู่บ้านหวัง ไม่ว่าพวกเขาจะขอส่วนแบ่งห้าสิบเปอร์เซ็นต์หรือแค่หนึ่งหยวน ผมก็ไม่แบ่งให้พวกเขาหรอก"

"แต่นายทำแบบนี้ แล้วฉันจะทำยังไง?"

"หัวหน้าหมู่บ้านหวังไม่ต้องห่วง เรื่องนี้เป็นเรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ"

"ใครบอกไม่เกี่ยว นายสัญญากับฉันแล้วว่าจะให้ส่วนแบ่งสองเปอร์เซ็นต์เพื่อพัฒนาหมู่บ้าน ถ้านายเป็นอะไรไป ฉันจะไปเอาเงินจากใคร?"

หวังไท่อันพูดพร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆ

ตอนแรกเขาคิดว่าพอจ้าวต้าเฮยหายไป วันเวลาที่ดีของหมู่บ้านชิงซานจะมาถึง แต่ใครจะไปรู้ ดีใจได้ไม่ถึงวัน ก็เกิดเรื่องอีกแล้ว

"เรื่องนี้หัวหน้าหมู่บ้านหวังไม่ต้องห่วง ผมจะให้คนเริ่มดำเนินการสวนแตงโมกับบ่อเลี้ยงปลาของจ้าวต้าเฮยทันที ส่วนเรื่องส่วนแบ่ง ผมก็จะให้คุณตามที่ตกลงกันไว้ ไม่ขาดแม้แต่หยวนเดียว"

"เฮ้อ เย่เฟิง จริงๆ แล้วฉันก็รู้สึกผิดกับนาย ฉันเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน แต่ตอนที่จ้าวต้าเฮยหาเรื่องนาย ฉันก็ไม่ได้ช่วยพูดอะไร แต่นายไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ฉันจะอยู่ข้างนาย ฉันก็ไม่ชอบคนตระกูลหลี่พวกนั้นเหมือนกัน หาหนายต้องการความช่วยเหลืออะไรก็บอกฉันได้เลย"

หวังไท่อันถอนหายใจ รู้สึกว่าตัวเองมันไร้ประโยชน์ เป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน ยังด้อยกว่าหมาอีก แต่เขาคิดว่าถึงเวลาที่เขาต้องเปลี่ยนแปลงแล้ว ถึงแม้ว่าจะช่วยเย่เฟิงมากไม่ได้ แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็ช่วยได้

"แค่หัวหน้าหมู่บ้านหวังมีน้ำใจก็พอแล้ว พอดีผมมีเรื่องอยากขอให้หัวหน้าหมู่บ้านหวังช่วย" เย่เฟิงรู้สึกว่าหวังไท่อันเป็นคนดี แต่เสียดาย ไม่มีความสามารถอะไร

"เรื่องอะไร ว่ามาได้เลย"

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ปกติผมไม่ค่อยได้ดูแลสวนแตงโมกับบ่อเลี้ยงปลา เรื่องพวกนี้ผมให้พี่เฉินกับหลิวอาสุ่ยดูแล ผมหวังว่าหัวหน้าหมู่บ้านหวังจะช่วยดูแลพวกเขาด้วย"

ความคิดของเย่เฟิงเรียบง่ายมาก การปลูกแตงโมและเลี้ยงปลา ถือเป็นอาชีพเสริมของเขา เขาไม่สามารถทุ่มเทให้กับมันได้เต็มที่ ถึงแม้ว่าเฉินซู่ซู่กับหลิวอาสุ่ยจะมีความสามารถ แต่ตอนนี้มีคนทำงานกับเย่เฟิงมากขึ้น เย่เฟิงก็กลัวว่าพวกเขาจะทำงานไม่ไหว บางเรื่องพวกเขาอาจจะจัดการไม่ได้ จึงต้องมีคนที่มีบารมีมาช่วยเหลือ ให้หวังไท่อันทำหน้าที่นี้ก็น่าจะเหมาะสมที่สุด

ยังไงหวังไท่อันก็เป็นหัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านชิงซาน

"ได้ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่สวนแตงโมกับบ่อเลี้ยงปลาจะไม่เกิดเรื่องวุ่นวาย"

"ครับ มีหัวหน้าหมู่บ้านหวังช่วย ผมก็วางใจแล้ว"

เย่เฟิงพูดคุยกับหวังไท่อันอีกเล็กน้อย แล้วก็แยกย้ายกันไป

หวังไท่อันมองเย่เฟิงเดินจากไป สีหน้ายังคงกังวล เพราะจ้าวต้าเฮยเป็นแค่เสือกระดาษ แต่คนตระกูลหลี่คือเสือจริง ๆ ขนาดจ้าวต้าเฮยยังกลัวพวกเขา เขาไม่รู้ว่าเย่เฟิงจะรับมือได้ไหม

จริงๆ แล้วเย่เฟิงไม่ได้ใส่ใจคนตระกูลหลี่พวกนั้นเลย

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเย่เฟิงก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์แปลก

เย่เฟิงรับสายด้วยความสงสัย "ฮัลโหล ใครครับ?"

"สวัสดีครับ นี่ใช่คุณเย่เฟิง น้องเย่หรือเปล่าครับ?"

"ผมเอง คุณเป็นใครครับ?"

เย่เฟิงรู้สึกว่าเสียงนี้ไม่คุ้น แต่ก็เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

"น้องเย่ ผมเป็นเจ้าของร้านเต๋อรุ่ยซวน ชื่อหานฝูไห่ ขายยาจีน ครั้งที่แล้วผมซื้อโสมป่าอายุห้าสิบปีจากคุณ ยังจำได้ไหม?" ปลายสายพูด

"อ้อ เถ้าแก่หานนี่เอง!" เย่เฟิงนึกออกแล้ว "เถ้าแก่หานโทรมาหาผมมีธุระอะไรครับ?"

หานฝูไห่ "คืออย่างนี้ ครั้งที่แล้วผมถามคุณเย่ว่ายังมีโสมป่าเหลืออีกไหม คุณบอกว่ามี พอดีผมมีลูกค้าอยากได้โสมป่าของคุณ"

"อ้อ เรื่องนี้เองเหรอครับ เถ้าแก่หาน บอกลูกค้าของคุณไปเลยว่าผมไม่ขายแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอวางสายนะครับ"

"เดี๋ยวก่อน ๆ น้องเย่ ลูกค้าของผมให้ราคาดีมาก รับรองว่านายต้องพอใจ..."

"เถ้าแก่หาน ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องเงิน ตอนนั้นผมขายโสมป่าให้คุณ เพราะผมขาดเงิน ตอนนี้ผมมีเงินแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องขาย ผมจะเก็บไว้บำรุงร่างกาย"

"..."

หานฝูไห่พูดไม่ออก

ทันใดนั้น ดูเหมือนว่ามีคนรับโทรศัพท์แทน มีเสียงผู้หญิงที่ไพเราะดังมาจากปลายสาย

 "สวัสดีค่ะคุณเย่ ฉันเป็นคนที่จะซื้อโสมป่าของคุณ ฉันชื่อหลี่ว์เมิ่งเซียง ถ้าคุณเย่มีโสมป่าอายุร้อยปีจริง ๆ ช่วยขายให้ฉันด้วยเถอะ ไม่ว่าราคาเท่าไหร่ก็ได้ เพราะฉันต้องการใช้มันรักษาคนจริงๆ"

"คุณบอกว่าคุณชื่ออะไรนะครับ?" เย่เฟิงถามอย่างกะทันหัน จนเผลอกลั้นหายใจ

"สวัสดีค่ะคุณเย่ ฉันชื่อหลี่ว์เมิ่งเซียง" ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวเองอีกครั้ง

ลมหายใจของเย่เฟิงเริ่มถี่ขึ้น

"คุณเย่ คุณได้ยินที่ฉันพูดไหมคะ?"

"คุณเย่..."

ผู้หญิงคนนั้นถามหลายครั้ง แต่เย่เฟิงก็ไม่พูดอะไร

ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นเริ่มกังวล เย่เฟิงก็พูดขึ้นว่า "ผมอยู่ที่หมู่บ้านชิงซาน คุณมาหาผมที่นี่ได้เลย"

พูดจบ เย่เฟิงก็วางสาย

"หลี่ว์เมิ่งเซียง จะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ความทรงจำบางอย่างที่ไม่ใช่ของเขา หรือควรจะเป็นของเขากันนะ เพราะตอนนี้เขาคือเย่เฟิง ผุดขึ้นมาในหัว

ตอนนั้น เขาพาลูกน้องแปดสิบเอ็ดคนไปทำภารกิจ 

ภารกิจสำเร็จด้วยดี แต่ระหว่างทางกลับ พวกเขาถูกซุ่มโจมตี สุดท้ายลูกน้องแปดสิบเอ็ดคนเสียชีวิตทั้งหมด มีเพียงเขารอดชีวิตเพียงคนเดียว

เพราะเหตุการณ์นั้น กระดูกของเขาถูกระเบิดจนแตกละเอียด ไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก ต่อมาเขาก็ลาออกจากกองทัพ ปลดประจำการอย่างมีเกียรติ

แต่ไม่มีใครรู้ว่า ชีวิตของเขาแลกมาด้วยชีวิตของลูกน้องแปดสิบเอ็ดคนที่สละชีพเพื่อเขา

สำหรับคำว่า "พี่น้อง" ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือตอนนี้ เย่เฟิงก็ให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ไม่เช่นนั้น ชาติที่แล้วเขาคงไม่ร่วมรบกับ

จักรพรรดิเฮ่าเทียน แต่สุดท้ายก็ถูกหักหลัง

แน่นอนว่าเย่เฟิงเกลียดจักรพรรดิเฮ่าเทียนเข้ากระดูกดำ

แต่ชาตินี้ ไม่มีพี่น้องคนไหนหักหลังเขา เขาจำได้แม่นว่า ในการต่อสู้ครั้งนั้น ลูกน้องของเขาใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องเขาจากกระสุนของศัตรู

ยิ่งกว่านั้น เย่เฟิงยังจำได้ว่ามีลูกน้องคนหนึ่งชื่อหลี่ว์ซาน บอกว่าเขามีน้องสาวที่หน้าตาสวยมาก ยังบอกอีกว่า พอเสร็จภารกิจครั้งนี้ จะแนะนำให้เขารู้จัก

น้องสาวของเขาก็ชื่อหลี่ว์เมิ่งเซียง