มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันต่อมา

แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องพักใหม่ของนัทกับมาร์โก

บนโต๊ะไม้ตัวเดิมมีของวางอยู่สามอย่าง

เหรียญหนึ่งเหรียญ

ก้อนหินขนาดเล็กหนึ่งก้อน

และมีดสั้น

นัทนั่งอยู่หน้าโต๊ะ จ้องสิ่งของเหล่านั้นโดยไม่พูดอะไร

มาร์โกที่กำลังจัดอุปกรณ์อยู่ด้านข้างเหลือบมอง

“นายจ้องมันมานานแล้วนะ”

“กำลังคิด”

“คิดอะไร?”

นัทไม่ตอบ

เขายื่นมือออกไปทางเหรียญ

หลับตาลง

พลังจิตค่อย ๆ แผ่ออกจากร่าง

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผ่านไปหลายวินาที

มาร์โกจึงพูดขึ้น

“มันยังอยู่ที่เดิม”

“รู้”

นัทลืมตา

“ลองใหม่”

ครั้งแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ครั้งที่สองเหรียญสั่นเล็กน้อย

ครั้งที่สามมันหมุนอยู่กับที่

ครั้งที่สี่—

กึก

เหรียญขยับไปประมาณหนึ่งเซนติเมตร

นัทเบิกตา

“เห็นไหม?”

“เห็น”

มาร์โกตอบอย่างใจเย็น

“มันขยับ”

นัทมองเหรียญ

ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

“อีกที”

เขาลองอีกครั้ง

เหรียญขยับ

แต่คราวนี้กลับพุ่งออกด้านข้างจนตกจากโต๊ะ

แกร๊ง

ทั้งสองมองพื้น

เงียบไปครู่หนึ่ง

มาร์โกพูดขึ้น

“อย่างน้อยมันก็ขยับ”

“แต่ไม่ใช่ทางที่ฉันต้องการ”

นัทก้มเก็บเหรียญ

“ฉันต้องทำให้มันมาหาฉัน”

เขาวางเหรียญกลับที่เดิม

คราวนี้นัทไม่ได้รีบร้อน

เขาหลับตา

นึกถึงสิ่งที่เห็นเมื่อวาน

กระบี่จำนวนมากลอยอยู่กลางอากาศ

ผู้ใช้พลังคนนั้นไม่ได้จับอาวุธด้วยมือ

แต่สามารถควบคุมมันได้จากระยะไกล

นัทไม่ได้คิดว่าตัวเองจะทำแบบนั้นได้ในทันที

เขาเพียงอยากรู้ว่า...

จุดเริ่มต้นของมันอยู่ตรงไหน

พลังจิตค่อย ๆ แผ่ออก

นัทไม่ได้พยายามผลักเหรียญ

ไม่ได้พยายามบังคับมัน

เขาเพียงพยายามสร้างความรู้สึกว่า...

สิ่งนั้นกำลังถูกดึงเข้าหาตัวเอง

เหรียญสั่น

จากนั้นค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา

หนึ่งเซนติเมตร

สองเซนติเมตร

สามเซนติเมตร

นัทลืมตา

“มันมา”

มาร์โกพยักหน้า

“ใช่”

“ฉันไม่ได้ออกแรงด้วยร่างกายเลย”

“นั่นคือพลังจิต”

นัทมองเหรียญ

“แปลกดี”

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

เหรียญเริ่มไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

แต่เมื่อเปลี่ยนเป็นก้อนหิน...

ทุกอย่างกลับยากขึ้นทันที

นัทจ้องก้อนหิน

พยายามดึง

มันสั่น

แต่ไม่เคลื่อน

เขาเพิ่มพลัง

ก้อนหินขยับออกด้านข้าง

“ยังไม่ได้”

มาร์โกมองอยู่ข้าง ๆ

“มันหนักกว่า”

“แค่นิดเดียวเอง”

“แต่นายไม่ได้แค่ยกมัน”

มาร์โกพูด

“นายต้องควบคุมทิศทางด้วย”

นัทนิ่งไป

เขาลองอีกครั้ง

ก้อนหินค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหาเขา

แต่พอเข้าใกล้กลับหมุนผิดทิศและกลิ้งออกไป

นัทถอนหายใจ

“พลังเยอะไม่ได้แปลว่าควบคุมได้ดี”

“ถูก”

มาร์โกยิ้ม

“จำไว้”

ช่วงสาย

นัทเปลี่ยนจากก้อนหินเป็นมีดสั้น

เขาวางมีดไว้บนพื้น ห่างออกไปประมาณหนึ่งเมตร

“คราวนี้อันตรายขึ้นแล้ว”

มาร์โกเตือน

“รู้”

“ถ้าดึงเร็วเกินไป มันอาจพุ่งใส่นาย”

“รู้”

นัทมองมีด

“งั้นก็ต้องค่อย ๆ”

เขายื่นมือออก

พลังจิตแผ่ออกไป

ครั้งแรกมีดไม่ขยับ

ครั้งที่สองด้ามมีดสั่น

ครั้งที่สาม—

มีดเลื่อนออกจากตำแหน่งเดิม

ช้า ๆ

ช้ามาก

แต่กำลังเคลื่อนเข้าหานัท

เขาไม่เร่ง

ปล่อยให้มันค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา

จนกระทั่งมีดหยุดอยู่ตรงหน้า

นัทมองมัน

จากนั้นจึงลองดึงอีกครั้ง

ฟึ่บ!

มีดพุ่งเข้ามา

หมับ!

นัทคว้าด้ามได้ทัน

แต่แรงที่มากเกินไปทำให้เขาเซไปด้านหลัง

มาร์โกหัวเราะ

“เกือบได้มีดปักมือแล้ว”

นัทมองมีดในมือ

“ความเร็วควบคุมยาก”

“ใช่”

“งั้นต้องฝึกตรงนี้”

มาร์โกพยักหน้า

ช่วงบ่าย

หลังจากพัก ทั้งสองจึงออกจากที่พัก

นัทไม่ได้เอาแบบร่างง้าวออกมา

และไม่ได้ทดลองสร้างอาวุธต่อ

วันนี้เขาต้องการลองสิ่งที่เพิ่งค้นพบให้มากขึ้น

แต่ก่อนอื่น...

พวกเขาต้องหาเงิน

ทั้งสองเดินตรงไปยัง กิลด์

ภายในอาคารเต็มไปด้วยนักผจญภัยและนักล่าหลายกลุ่ม

บางคนกำลังนำวัตถุดิบมาส่ง

บางคนกำลังพูดคุยเรื่องพื้นที่ล่ามอนสเตอร์

และอีกด้านหนึ่งมีบอร์ดประกาศงานตั้งอยู่

นัทเดินเข้าไปดู

งานมีหลายประเภท

เก็บสมุนไพร

เก็บแร่

กำจัดมอนสเตอร์

คุ้มกันขบวนสินค้า

และสำรวจพื้นที่

มาร์โกอ่านประกาศอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปที่งานหนึ่ง

“อันนี้”

นัทเดินเข้าไปดู

เป็นงานคุ้มกันกลุ่มคนเก็บวัตถุดิบไปยังพื้นที่นอกเมือง

ระยะทางไม่ไกล

ค่าตอบแทนอยู่ในระดับที่เหมาะสม

นัทพยักหน้า

“เอางานนี้”

ทั้งสองจึงเดินไปติดต่อเจ้าหน้าที่กิลด์

หลังตรวจสอบรายละเอียดและรับงานเรียบร้อย พวกเขาจึงเตรียมตัวออกจากเมือง

ไม่นานนัก

นัทกับมาร์โกเดินทางพร้อมกลุ่มคนเก็บวัตถุดิบอีกสี่คน

เส้นทางช่วงแรกเป็นไปอย่างสงบ

พวกเขาเดินผ่านป่าเตี้ยและพื้นที่หิน ก่อนเริ่มเก็บทรัพยากรตามจุดต่าง ๆ

นัทไม่ได้สนใจเพียงมอนสเตอร์

เขายังสังเกตสิ่งรอบตัว

แร่

สมุนไพร

ร่องรอยสัตว์

และเส้นทางที่สามารถใช้หลบหนีได้

จนกระทั่งชายที่เดินอยู่ด้านหน้าหยุด

“เดี๋ยวก่อน”

ทุกคนหยุด

มาร์โกก้มลงมองพื้น

“รอยเท้า”

นัทเดินเข้าไปดู

มีหลายรอย

มากกว่าปกติ

“ฝูง?”

ชายคนนั้นพยักหน้า

“น่าจะใช่”

มาร์โกมองรอบตัว

“กลับก่อน”

แต่เสียงคำรามก็ดังขึ้นจากด้านหน้า

กรรรรร!

จากนั้นอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง

กรรร!

นัทหันกลับ

เงาหลายร่างกำลังเคลื่อนตัวผ่านต้นไม้

“ล้อมเราแล้ว”

มาร์โกชักดาบ

นัทหยิบปืน

“ทุกคนอยู่ตรงกลาง!”

มอนสเตอร์พุ่งออกมาจากป่า

ตัวแรกเข้ามาทางซ้าย

ปัง!

นัทยิงสวน

อีกตัวพุ่งเข้าหามาร์โก

เคร้ง!

ดาบปะทะกรงเล็บ

ทั้งสองถอยออกจากกัน

สถานการณ์เริ่มวุ่นวายอย่างรวดเร็ว

นัทถอยหลบการโจมตีจากด้านข้าง

เขายิงอีกครั้ง

ปัง!

แต่ในจังหวะที่กำลังเปลี่ยนตำแหน่ง—

มอนสเตอร์อีกตัวพุ่งเข้าชน

ปืนหลุดจากมือ

แกร๊ก!

มันตกลงบนพื้น

ห่างจากเขาประมาณสามเมตร

นัทชะงัก

มอนสเตอร์กำลังพุ่งเข้ามา

เขาถอยหลัง

ไม่มีเวลาวิ่งไปหยิบปืน

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น

ดึงมันกลับมา

นัทเหยียดมือออก

พลังจิตแผ่ออก

ครั้งแรก—

ปืนไม่ขยับ

มอนสเตอร์เข้ามาใกล้ขึ้น

นัทกัดฟัน

“มา!”

เขาไม่พยายามผลัก

ไม่พยายามบังคับ

เพียงดึง

ปืนสั่น

จากนั้นค่อย ๆ เลื่อนบนพื้น

ช้าเกินไป

มอนสเตอร์พุ่งเข้ามา

นัทเร่งพลังอีกนิด

ฟึ่บ!

ปืนลอยขึ้นจากพื้น

พุ่งเข้าหาเขา

หมับ!

นัทคว้าปืนได้

เขาหมุนตัวหลบกรงเล็บ

แล้วยิงในระยะใกล้

ปัง!

ร่างของมอนสเตอร์ล้มลง

นัทถอยออกมา หอบหายใจ

เขามองปืนในมือ

จากนั้นมองตำแหน่งเดิมที่มันตกอยู่

"...ได้จริง"

“นัท!”

เสียงมาร์โกดังขึ้น

นัทหันกลับทันที

การต่อสู้ยังไม่จบ

ทั้งสองกลับเข้าสู่การต่อสู้

คราวนี้ไม่มีใครเสียสมาธิอีก

ปืนของนัทและดาบของมาร์โกทำงานร่วมกัน

คนเก็บวัตถุดิบช่วยกันป้องกันตัวเอง

การต่อสู้กินเวลาอยู่พักหนึ่ง ก่อนมอนสเตอร์ตัวสุดท้ายจะล้มลง

ป่ากลับมาเงียบอีกครั้ง

นัทนั่งลงบนก้อนหิน

หายใจแรง

มาร์โกเดินเข้ามา

“เป็นอะไรไหม?”

“ไม่”

นัทมองปืน

“ฉันทำได้”

“ฉันเห็น”

“ตอนเช้ายังดึงมีดได้แค่ระยะใกล้”

นัทหัวเราะ

“ตอนนี้สามเมตรแล้ว”

มาร์โกพยักหน้า

“แต่ไม่ได้หมายความว่านายจะทำได้ทุกครั้ง”

“รู้”

“แล้วถ้าของหนักขึ้น?”

“ยังไม่รู้”

“ถ้าไกลกว่านี้?”

“ยังไม่รู้”

“ถ้ามันเคลื่อนที่เร็ว?”

นัทนิ่ง

“ก็ยังไม่รู้”

มาร์โกยิ้ม

“ดี”

นัทมองเขา

“ดีตรงไหน?”

“อย่างน้อยนายก็รู้ว่าตัวเองยังไม่รู้”

นัทหัวเราะ

“งั้นกลับไปฝึกต่อ”

หลังจัดการงานเสร็จ

ทั้งสองเดินทางกลับเมืองพร้อมกลุ่มคนเก็บวัตถุดิบ

ระหว่างทางนัทเปิดสมุดของตัวเอง

เขาเขียนลงไปทีละบรรทัด

พลังจิต — การดึงวัตถุ

เหรียญ — ทำได้

ก้อนหิน — ควบคุมยาก

มีด — ทำได้ในระยะใกล้

ปืน — ทำได้ในระยะประมาณสามเมตร

จากนั้นเขาเขียนเพิ่มอีกบรรทัด

ต้องฝึกควบคุมความเร็ว

นัทหยุดเขียน

มองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนปิดสมุด

มาร์โกเหลือบมอง

“จดอะไร?”

“สิ่งที่ต้องฝึก”

“แล้วง้าวล่ะ?”

นัทหันไปมองด้ามขวานเก่าที่สะพายอยู่ด้านหลัง

“ยังต้องทำ”

“แต่?”

“ยังไม่รีบ”

มาร์โกพยักหน้า

“ดี”

นัทเดินต่อ

วันนี้เขาไม่ได้สร้างอาวุธใหม่

ไม่ได้เรียนวิชาใหม่

และไม่ได้เพิ่มพลังของตัวเองอย่างก้าวกระโดด

แต่เขาได้ค้นพบสิ่งหนึ่ง

พลังจิตไม่ได้มีไว้เพียงยกของหรือทำสิ่งมหัศจรรย์

อย่างน้อยสำหรับเขา...

มันอาจเริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุด

การนำสิ่งที่อยู่ไกลออกไป กลับคืนมาสู่มือ

นัทก้มมองมือของตัวเอง

ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย

“ก้าวแรกสินะ”

มาร์โกหันมา

“พูดอะไร?”

“เปล่า”

ทั้งสองเดินกลับเมืองต่อไป

ด้านหลังคือป่าที่พวกเขาเพิ่งผ่านการต่อสู้

ด้านหน้าคือเมือง

และบนหลังของนัท...

ยังมีเพียงด้ามขวานเก่าหนึ่งด้าม

ไม่มีหัวขวาน

ไม่มีง้าว

ไม่มีอาวุธใหม่

แต่ตอนนี้...

เขามี วิธีใหม่ในการเรียกอาวุธกลับคืนสู่มือ แล้ว