“การที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งในรอบหลายปี หลังจากที่ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตเป็ของตัวเอง งานเลี้ยงรุ่นก็เหมือนกับการที่เหล่าเพื่อนๆ ได้มารื้อฟื้นความหลังในอดีตกันอีกครั้ง”
เปิดเื่มาที่โรงเรียนหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ตอนเย็นทางโรงเรียนได้มีการจัดงานเลี้ยงรุ่นขึ้นเหล่าเพื่อนห้อง6/5ได้กลับมารวมตัวอีกครั้ง ต่างคนก็มาทักทายกันอย่างสนุกสนานที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เพราะว่าหลังจบการศึกษาไปต่างฝ่ายต่างก็ไปทำหน้าที่ของตัวเอง บางคนก็เรียนอย่างหนัก บางคนก็จบไปแล้วทำงาน มีครอบครัว ซึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของห้อง6/7ประกอบไปด้วย ไนท์ กันต์ นัด อุ้ม จอย ซึ่งสนิทกันมากๆ แทบเรียกได้ว่าเป็กลุ่มตัวแสบของห้องนี้เลยก็ว่าได้
ทุกคนนั้นต่างมาร่วมงานเลี้ยงอย่างพร้อมหน้า งานเลี้ยงก็ยังดำเนินไปเรื่อยๆ กันต์ได้เสนอให้เพื่อนไปเดินสำรวจภายในโรงเรียนเพื่อรื้อความหลัง
“เห้ย! ทุกคน กูอยากไปเดินสำรวจโรงเรียนว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง”
“เออว่ะ ก็ดีนะ กูจะไปหาที่ดูดบุหรี่ด้วย” ไนท์ตอบกันต์
ในขณะที่ทุกคนไปกำลังแอบยืนดูดบุหรี่หลังห้องศิลปะอยู่นั้น
อุ้มหญิงสาวที่เงียบขรึมนั้นได้พูดขึ้นมาว่า
“เห้ยพวกแก จำเด็กใหม่ที่ย้ายเข้าตอนต้นเทอมหนึ่งของม.6 ได้มั้ย”
“ทำไมเหรอ อุ้ม!” จอยถามกลับอุ้ม
“อุ้ม ได้ข่าวมาว่าเขาตายแล้วนะ”
“ถึงว่าไม่เห็นหน้าในงานเลย แล้วอุ้มรู้มั้ยว่าตายยังไง”
จอยได้ถามกับอุ้ม
“ก็หลังจากที่เราจบกันไป 1ปีต่อมาเขาก็ผูกคอตายที่บ้านของเขา”
“แล้วมาบอกพวกกูทำไมว่ะอุ้ม”
นัดหญิงห้าวในกลุ่มถาม
“ก็ตอนสมัยเรียนพวกเราทำเื่ไม่ดีกับเยอะเลยนะ อุ้มกลัวว่าเขาจะมาทวงแค้นพวกเรา” ในระหว่างที่อุ้มกำลังพูดนั้นตัวก็สั่นไปด้วย
“อุ้ม คิดมากน่า มันก็แค่การแกล้งกันขำๆ แบบเด็กๆ น่ะ”
ย้อนไปเมื่อ4ปีก่อน ต้นเทอม1ตอนที่เหล่าแก๊งยังเรียนอยู่นั้น ได้มีเด็กใหม่ย้ายเข้าเรียนยังห้อง6/7 นาย นัฐกร แสงสุข หรือว่าต้น นั้นเป็เด็กที่หน้าตาอึมครึมไม่สุงสิงกับใครเป็พิเศษ เนื่องด้วยเขาเข้ามายังกลางเทอมจึงไม่ค่อยมีเพื่อนคบเขาเท่าไหร่บวกกับหน้าตาที่ดูอึมครึม จึงไม่แปลกที่จะถูกแกล้งเป็ประจำ และในกลุ่มที่แกล้งแรงสุดคงหนีไม่พ้นกลุ่มเด็กแสบประจำห้อง6/7 ไนท์ กันต์ นัด อุ้ม จอย ได้ให้คำมั่นว่าจะยอมเป็เพื่อนแลกกับการที่ต้องเป็ทาสประจำกลุ่ม ต้องกลายเป็ตัวตลก เป็ที่ระบาย โดยที่เพื่อนๆ ในห้องก็เห็นเหตุการณ์แต่ก็ไม่เข้าไปห้ามปรามแต่อย่างใด เด็กคนนั้นมักจะเลิกเรียนช้ากว่าคนอื่นแอบร้องไห้เพียงลำพังบนโต๊ะที่ถูกสลักคำด่าทอและดูถูกสารพัด จนเมื่อถูกบูลลี่อย่างหนักและได้พักการเรียนไปในที่สุด
ตัดภาพมายังปัจจุบันในขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับจากห้องศิลปะนั้น พวกเขาได้เดินผ่านภารโรงท่านหนึ่งที่กำลังเก็บขยะที่เหล่าศิษย์เก่าทิ้งไว้ตามทางเดิน ด้วยสันดานชอบแกล้งผู้อื่นของไนท์ จึงได้คายหมากฝรั่งลงที่พื้นแล้วหัวเราะออกมา
“ป้าฝากเก็บด้วยนะ”
แต่ทว่าป้าก็ไม่มีการพูดจาด่ากลับแต่อย่างใดและยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บขยะ
และในขณะที่ทุกคนเดินไปตามทางที่ต้องตัดผ่านมายังห้องเรียนที่พวกเขาเคยเรียนฝ่ายกันต์จึงได้ชวนเหล่าเพื่อนๆ ไปนั่งคุยกันยังในห้อง
“โห โคตรคิดถึงเลยว่ะ” กันต์กล่าว
“เป็เด็กนี้ดีเนอะไม่ต้องคิดไรมากแค่เล่นกับเรียนไปวันๆ” นัดกล่าวตาม
“นี่ถ้ากูไม่ได้ ไอ่ต้นนะ กูก็เรียนไม่จบหลอก” ไนท์เอ่ยขึ้นมา
“ก็มึงอ่ะ ชอบไปแกล้งมันนิว่า ถ้ามันไม่ทำการบ้านให้มึง มึงจะโชว์ภาพลับที่เราแบล็คเมล์มันไว้นิ” นัดพูดตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะ
แต่ทางด้ายอุ้มนั้น กลับหน้าซีดผิดปกติ ตัวสั่นไปด้วยความกลัว
“อุ้มเป็อะไร” จอยถาม
ยังไม่ทันที่จะพูดจบไฟในห้องก็ดับลง พึ่บ!!!
!!!เขาอยู่ในนี้ เขาอยู่ในนี้!!!
!!!อะไร ใครอยู่ในนี้อุ้ม!!!
ทันใดนั้นเสียงหน้าต่างก็กระแทกกับบานหน้าต่างไปมา ลมปริศนาพัดกรรโชกอย่างแรง จู่ๆ โต๊ะเรียนตัวสุดท้ายหลังห้องก็ล้มลงกับพื้นอย่างจัง!!!ปั้ง!!!
“เกิดเื่บ้าอะไรขึ้นว่ะ” ไนท์อุทานออกมา
และแล้วเสียงกระแทกบานหน้าต่างก็เงียบลงไฟก็กลับมาติดเหตุการณ์ทุกอย่างกลับมายังปกติ เมื่อทุกคนได้หันหลังกลับมามองยังกระดาน กลับใผวาอย่างสุดขีด บนกระดานถูกเขียนด้วยช็อกสีแดงที่ดูเหมือนเืว่า
!พวกมึงทุกคนต้องตาย!
“ใครเล่นบ้าอะไรวะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย” กันต์ะโเสียงดังเพื่อหาต้นตอของสาเหตุในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ว่าไม่ทันที่เขาจะอาละวาด เสียงฝีเท้าวิ่งดังมาจากโถงทางเดินมุ่งมายังห้อง6/7 แต่ทว่ากลับไม่มีใครเห็นร่างของสิ่งมีชีวิตเลยสักคน
!!!กรี๊ดด!!!
เสียงกรี๊ดของอุ้มดังสนั่นไปทั่วห้อง อุ้มกำลังยืนมองร่างของจอยที่ลอยไปบนอากาศกระแทกกับหลอดไฟดวงตาของจอย ถูกเศษแก้วจากหลอดไฟปักไปยังรอบดวงตาแล้วตกลงมายังพื้น ร่างของจอยดิ้นพล่านร้องโหยหวนไปด้วยความเ็ปก่อนจะสิ้นใจในเวลาต่อมา ทุกคนต่างช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เกิดเื่บ้าอะไรขึ้นว่ะ” ไนท์พูด
“เขากำลังตามมาล้างแค้นพวกเรา”
เสียงของอุ้มสั่นกลัวปนกับเสียงสะอื้น ทันใดนั้นมีเงาตะคุ่มๆ เดินผ่านหน้าห้องไป ด้วยความโกรธไนท์กับกันต์จึงรีบวิ่งออกจากห้องไป ตามเงาปริศนาขึ้นไปยังชั้น4ที่เป็ดาดฟ้า ทิ้งให้ผู้หญิง2คนอยู่เพียงลำพังใน
“หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ย มึงเป็คนทำใช่มั้ย?”
ณ ดาดฟ้าของตึกมัธยมปลาย เมื่อวิ่งตามร่างของชายปริศนาได้สำเร็จ ชายทั้งต่างหอบและเหนื่อยล้าเมื่อไล่ตามชายปริศนาสำเร็จ
“มึงเป็ใคร!!!” กันต์ตะคอกด้วยความโมโห
เมฆที่คอยบดบังแสงของพระจันทร์ค่อยๆ คลายออกและปรากฏหน้าของบุคคลปริศนา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของชายทั้งสองนั้นสร้างความผวาเป็อย่างมาก คนที่ทั้งสองเห็นนั้นกำลังยืนมือชี้มายังพวกเขา
“พวกมึงทุกคนต้องชดใช้”
“ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษจริงๆ”
ในขณะที่ไนท์กำลังพูดอยู่นั้น ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ตัวสั่นไปทั่วทั้งร่าง เขาค่อยๆ เดินถอยมาทีละก้าวๆ แต่ว่าเ้าสิ่งนั้นกลับเดินมุ่งตรงมายังที่เขาเรื่อยๆ จนมาหยุดตรงขอบดาดฟ้า ไนท์ได้แต่ยกมือไหว้ขอโทษ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นร่างของไนท์ล่วงหล่นจากชั้น4 หัวตกมากระแทกพื้นเสียชีวิต
ทางด้านของกันต์ที่เห็นดั่งนั้นจึงรีบวิ่งลงมาตามบันไดชั้น4 ทว่าไม่ว่ากันต์จะลงบันไดมาได้กี่ชั้นก็ตาม แต่ป้ายบอกชั้นก็ยังเป็ชั้นที่3 คล้ายกับว่าเขาวิ่งลงบันไดวนอยู่กับที่ เ้าสิ่งนั้นค่อยเดินลงบันไล่ตามติดเขามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ
สิ่งที่ตาเขาเห็นนั้นร่างของคนผีขาวซีด ตาเบิกกว้างจนเห็นเส้นเืในตา มีออร่าเงาแผ่ออกมาจากรอบๆ ตัว สิ่งนั้นค่อยๆ ย่างกรายมาอย่างช้าๆ กันต์ตัดสินใจวิ่งเข้าห้องวิทยาศาสตร์ไปซ่อนตัวอยู่ภายในนั้น แต่ทว่าเ้าสิ่งก็ตามเข้ามา มันได้เอาเศษกระจกแทงเข้าไปยังปากของกันต์จากนั้นได้เทสารพิษที่อยู่ภายในห้องทดลองกรอกปากจนเขาสิ้นใจไปอีกคน
ตัดมาทางด้านสองสาวที่อยู่ภายในห้องตัวของอุ้มยังคงผวากับเื่ที่เกิดขึ้น ร่างกายแทบจะขยับไปไหนไม่ได้ นัดคอยปลอบอุ้มอยู่ใกล้แต่เวลาก็ผ่านล่วงเลยมาประมาณหนึ่งนัดเลยตัวสินใจจะออกไปตามคนมาช่วย
“อุ้ม คอยตรงนี้แปบนะ เดี่ยวนัดไปตามคนมาช่วย”
“อย่าทิ้งอุ้มไว้คนเดียวสิ”
แต่ทว่านัดกลับไม่ฟังอุ้มแต่อย่างใดเพราะในอดีตนั้นนัดเป็คนที่นิสัยเห็นแก่ตัวเป็อย่างมาก และชอบกดขี่ผู้อื่นมาโดยตลอด การที่เธอพูดว่าจะไปหาคนมาช่วยเป็เพียงแค่ข้ออ้างที่เธอจะหนีออกไปคนเดียวเท่านั้น ไม่ทันที่เธอจะวิ่งออกจากตึกได้นั้น กลับถูกลวดสลิงที่ขึงไว้กับเสา ตัดศีรษะของเธอออกเป็สองส่วน
ตัดกลับทางด้านของอุ้มที่ยังหวาดผวาภายในห้องเธอไม่มีแรงที่จะลุกไปไหนเลย เหตุการณ์ทุกอย่างเงียบลง มีแค่เพียงเสียงร้องไห้ของเธอ ภาพที่อยู่ตรงหน้าของเธอมีเพียงแค่ร่างของจอยที่กลายเป็ศพไปแล้ว เืไหลออกมานองไปทั่วทั้งห้อง
ทันใดนั้นฝีเท้าก็ดังขึ้น ภายในใจของอุ้มคงคิดว่าเป็เสียงของฝีเท้าเพื่อนๆ เธอแน่ๆ
“ทุกคนช่วยด้วย!! อุ้มอยู่ทางนี้”
ทว่าบุคคลนั้นกลับไม่ใช่เพื่อนๆ ของเธอแต่อย่างใด อุ้มคุ้นหน้าคุ้นตาของบุคคลปริศนานั้นเป็อย่างมาก มันได้พูดกับเธอว่า
“พวกมึงทุกคนต้องตายตามๆ กันไป”
“อุ้มไม่ได้ทำนะ อุ้มไม่เคยแกล้งต้น ปล่อยอุ้มไปเถอะ ข้อร้อง”
สิ้นสุดคำพูดของอุ้ม มันได้หยิบรีโมทขึ้นมาแล้วเปิดทีวี
คลิปวิดีโอดั่งกล่าว เป็เหตุการณ์ที่เหล่าแก๊งแสบสั่งให้ต้นถอดเสื้อผ้า และบังคับให้ต้นมีเพศสัมพันธ์ทางปากให้กับไนท์ เหล่าเพื่อนๆ ต่างหัวเราะอย่างสนุกสนาน แต่ภายในคลิปถ่ายไม่ติดอุ้มแต่อย่างใดเพราะว่าเธอนั้นเป็คนถ่ายนั้นเอง หลังจากที่คลิปวิดีโอดั่งกล่าวจบลง มันก็ได้ปลิดชีวิตของอุ้มลงเสียงร้องอันโหยหวนของอุ้มถูกกลบไปกับเสียงดนตรีงานเลี้ยงรุ่น
เื่ทั้งหมดจบลง เหล่าแก๊งแสบ6/7ได้เสียชีวิตจนหมด เ้าสิ่งนั้นได้เดินกลับไปยังที่ที่จากมา
!!!ห้องพักภารโรง ที่มีชื่อผู้รับผิดชอบหน้าที่เขียนตรงหน้าห้องภารโรง!!!
!!!นาง จันทร์ฤดี แสงสุข!!!!
952
