ตอนที่หนึ่งร้อยสอง ขวัญกำลังใจ
คัลถอนหายใจความรู้สึกพริบตาที่มีพลังเกินขีดจำกัดของร่างวัตถุที่เกินกว่าเทพเจ้านั้นทำให้เขาลืมไม่ลง
เทียบกับภายในพริบตานั้นร่างกายที่มีขีดจำกัดค่าพลังที่30 นั้นเทียบกันไม่ติด
แต่พริบตานั้นได้สร้างความประทับใจให้คนอื่นเช่นกัน
“มันเท่เหลือคณา”
ท่านชวาร์ซกล่าวชมอย่างลืมตัว
แม้แต่คนที่ชมการสังหารของคัลก็ถึงกับลืมตัวกับความงดงามและป่าเถื่อนของการสังหาร
มีกระบวนท่าอะไรเลยมีแค่กำลังที่เหนือกว่าจัดการกับคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น
แบบเดียวกับดาบของชาวไคมีเรี่ยนที่สามารถตัดได้แม้แต่เส้นผมสามารถตัดเนื้อผู้คนได้โดยไม่รู้สึกเจ็บและบางคนหากมีฝีมือมากพอทำให้รุ้สึกสบายด้วยซ้ำ
มันคือความโหดร้ายป่าเถื่อนที่ไม่จำเป้นต้องมีคำอธิบายใดใด
แต่สามารถปลุกสัญชาตญาณที่อยู่เบื้องลึกในจิตใจของผู้คนได้
ช่วงที่คัลชูซากของบียอนเดอร์ทุกคนได้ตะโกนก้อง
“ท่านคัลจงเจริญ”
“ท่านคัลเก่งที่สุด”
คัล คัล คัล
เสียงเชียร์ตะโกนก้องจากคนรอบข้างทำให้คัลไม่รู้สึกภูมิใจสักเท่าไร
เพราะไม่ใช่ xp ค่าประสบการณ์ที่มั่นคงแน่นอนกว่า
แต่อย่างน้อยก็น่าจะดีกว่าการที่กองทัพทหารในเมืองพยายามไล่ฆ่าเขาอย่างที่ผ่านๆมา
รู้สึกแปลกๆเหมือนกันที่ได้รับความร่วมมือค่อนข้างดีจากเมืองนี้
คัลหันไปมองสายตาที่เทิดทูนบูชาของทุกคน
“รวบรวมซากศพของคนที่เราอยากให้เขาฟื้นไว้ทางหนึ่งและรวบรวมซากศพของคนที่เราไม่อยากให้เขาฟื้นไว้ทางหนึ่ง”
ผมกล่าวต่อคลอฟอร์ดที่ทำหน้างง
แม้แต่ราชินีออโรร่าที่ท่าทางจะเป็นสายเวทย์ที่ไม่ได้อัพค่าcon ความอดทนและพลังชีวิตสักเท่าไรที่แค่ใช้คาถาสู้สักพักก็เหนื่อยแล้ว
หลายคนอาจจะเข้าใจผิดว่าสายเวทย์นั้นมักจะมีร่างกายเปราะก็อาจจะจริง
แต่จอมเวทย์ที่เกงที่แท้จริงนั้นบางคนอัพสายต่อสู้เอาไว้ด้วยเพื่อให้ตนเองหลบหลีกได้หรือมีพลังชีวิตและความอดทนมากพอที่จะต่อสู้ในระยะยาวได้
เป็นเหตุผลที่บาบายาก้าสุดยอดแฮกแม่มดในตำนานควรจะตัวเปราะเพราะเป็นสายเวทย์ตามสามัญสำนึกของคนทั่วไปแต่ดันอึดและถึกมากๆ
ราชินีออโรร่าหน้าขาวซีดราวกับพลังออกจากร่างจนหมดหลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ผันแปรหลายครั้งในคืนนี้
ผมพยุงเธอไม่ให้ล้มลง
“ราชินีห้ามล้มลงต่อหน้าลูกน้องต่อให้ตายก็ต้องยืนตรงให้ได้ นั่นคือหน้าที่เดยวของผู้นำทัพ”
ผมกล่าวต่อราชินีเพราะการล้มลงของราชินีจะมีการส่งผลต่อค่าขวัญกำลังใจทำให้ทหารกี๊กี๊เสียกำลังใจและหลบหนีได้
ทำให้ผมบางครั้งเข้าใจพอสมควรว่าทำไมเนโครแมนเชอร์ชอบใช้งานซอมบี้ที่ตนเองควบคุมได้
เพราะพวกเขาไม่ต้องสนใจเรื่องค่าขวัญกำลังใจ
สงครามและการต่อสู้ที่ควรจะชนะหากฝ่ายเราสู้จนถึงที่สุดดันแพ้เพราผู้นำขุนพลนำทัพโดนฆ่าตายทหารที่เหลือเลยหลบหนีทำให้เราต้องหลบหนีตามเพราะเราไม่สามารถสู้ฝ่ายตรงข้ามได้เพราะaction economy
“ตามข้ามาและข้าจะพาพวกเจ้าไปจัดการทัพบีสต์แมน”
คัลชกมือขึ้นฟ้า
เฮ้
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของทุกคน
146K
