โหลวอี้หยางตื่นขึ้นมาจากความมืดมิดเื่ราวต่างๆ ในหัวเป็เครื่องยืนยันสิ่งต่างๆ ที่พึ่งผ่านมาในชีวิตนางนั้นเป็เื่จริง เหงื่อที่ซึมออกมาจากไรผมเป็ตัวบ่งบอกว่านางตื่นใกลัวกับเหตุการณ์เ่าั้มากเพียงใด เื่ราวที่เกิดขึ้นนั้นมันคือเื่จริงไม่มีใครรู้ดีไปกว่านางอีกแล้ว ภาพสุดท้ายนั้นนางเห็นบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าสามีของนางะโน้ำลงมาเพื่อว่ายไปช่วยอนุนางนั้น น่าขันนักที่ยามนั้นนางสิ้นคิดใช้วิธีนี้กับคนแบบนั้น นางรักเขาแทบขาดใจแต่ความรักที่นางมีให้เขาก็ดูไร้ค่าเสียเหลือเกิน เขาไม่เคยเห็นค่าความรักนี้ของนาง ทำร้ายจิตใจนางครั้งแล้วครั้งเล่าแต่นางก็ฝืนทนอยู่กับเขาไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าชีวิตหนึ่งผ่านพ้นไปอย่างไร้ค่าเช่นนี้ เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นอีก นางจะไม่ขอเป็ส่วนหนึ่งใน่ชีวิตของเขาอีก ชาติภพเดียวก็เกินพอแล้ว ความเ็ปใจพวกนั้นนางจะไม่ขอเข้าไปพัวพันอีก ั้แ่ชายผู้นั้นเลือกะโน้ำมุ่งว่ายไปช่วยหญิงผู้นั้น นางก็รู้ซึ้งถึงคำว่าตาสว่างแล้ว
โหลวอี้หยางปิดตาลงท่ามกลางความมืดมิดอีกครั้งหนึ่งในห้วงความนึกคิดของนาง ยามนี้มีเพียงการขอบคุณต่อ์ที่บันดาลชีวิตใหม่นี้ให้นาง นางไม่้าอันใดอีกแล้วขอเพียง ชีวิตไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้นอีก นางจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่ ชีวิตนี้ต้องดีกว่าชีวิตก่อนหน้า ไม่ดิ้นรนไม่ดันทุรัง ไม่ขวนขวายใดๆ อีกต่อไป ไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็การยอมรับความจริงต่างหาก ชีวิตนี้ได้กลับมาอายุ 15 ปีอีกครั้งก็ถือว่ายังทัน เพราะภพที่แล้วต้องออกเรือนไปเมื่อยามปลายปี ่นี้ยังเป็ต้นปี นางยังมีเวลา ยามนี้นางไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับบุรุษผู้นั้นและไม่คิดจะเสนอตัวหรือเสนอหน้าไปให้เขาได้รังเกียจอันใดอีก เลิกยุ่งเกี่ยวตลอดกาล
โหลวอี้หยางยามตื่นมาคราแรกกับภพชาติใหม่ก็ใอยู่ไม่น้อยใจหนึ่งก็ต่อว่าฟ้าดินว่าเหตุใดไม่ให้จมน้ำตายไปเสียจะได้ไม่ต้องทนมาพบกับ สามีใจร้ายและหญิงร้ายกาจนางนั้นอีก
แต่เมื่อได้พิจารณาสถานการณ์ที่เป็อยู่ทั้งบิดามารดาและสาวใช้ทุกคนดูอ่อนเยาว์ลงไปหลายปี โดยเฉพาะนางที่ยามนี่กลับมาเป็เด็กสาวงามสะพรั่งอีกครั้ง นางตื่นใด้วยความยินดีเป็อย่างมากไม่คิดเลยว่าตนเองจะมีโอกาสกลับมาใช่ชีวิตใหม่อีกครั้ง ยามนางฟื้นขึ้นมาจากไข้เพราะร่างกายต้องความหนาวเย็น บิดามารดาเป็ห่วงแทบแย่ นางเห็นสีหน้าของพวกท่านก็น้ำตาไหลไม่หยุด ไม่ใช่เพราะพิษไข้แต่เป็เพราะคิดถึงพวกท่านสุดหัวใจ ไยตอนนั้นนางถึงเป็คนโง่เขลายิ่งนัก ไม่รู้จักรักและถนอมคนตรงหน้าทั้งสองคนทำให้พวกท่านทั้งสองต้องเดือดร้อนเพราะนางครั้งแล้วครั้งเล่า ชาตินี้นางจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้ว
โหลวอี้หยางใช้เวลารักษาตัวจากการเป็ไข้หรือหลังจากตื่นมาในชาติใหม่ได้เจ็ดวันแล้ว นางรักษาร่างกายอย่างดียิ่ง พักผ่อนทั้งกายและใจจนยามนี้ดีขึ้นมากแล้ว เหลือแต่รอไปเผชิญกับภพที่สองของนางนี้จะดีขึ้นอย่างไรในชีวิตนี้ของนาง นางคงได้เป็ผู้ตัดสินด้วยตัวเองแล้ว
334
