ปกรณัมนักเรียนขั้นเทพ

“ยังหรือ? ทำไม่เสร็จยังจะมีหน้ามาพูดอีก ? นี่คิดว่าตัวเองเก่งมากหรือยังไง ? การบ้านที่ฉันให้เธอไปน่ะ คนอื่นๆเขาทำกันครึ่งวันก็เสร็จแล้ว แต่นี่มันกี่วัน ตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว ตอนนี้ยังไม่ทำไม่เสร็จอีก แถมยังไม่ยอมไปติวพิเศษ แล้วแบบนี้จะสอบได้คะแนนดีๆงั้นหรอ?” พอได้ยิน เฉิงหยู่ บอกว่าการบ้านยังไม่เสร็จ แถมไม่ยอมไปติว จากนั้นก็ของขึ้นทันที

“เห้ นั้น เอาจริงๆ ผมผิดเองครับ!” ต่อหน้าครูหลายท่าน ตนต้องไว้หน้าเธอสักหน่อย ไม่อาจจะแสดงกิริยาหยาบคายต่อหน้าเธอเหมือนทุกที แล้วเธอก็ยังเป็นผู้หญิงอีกด้วย แถมยังเป็นครูของเขา ที่สำคัญที่สุด เหยาน่า เป็นครูที่มีความรับผิดชอบมากๆคนหนึ่ง แม้ตัวเองจะชอบทำตัวเหลวไหลก็ตาม

พอเห็นว่า เฉิงหยู่ นั้นพูดจาให้เกียรติแบบนั้น ตัวเองก็ลดโทสะลงมา “จำไว้ว่าคืนนี้เธอต้องมาติวพิเศษ ถึงแม้ว่าเธอจะฉลาดแค่ไหน แต่ถ้าขาดการทบทวนอย่างต่อเนื่อง เธอไม่มีทางพบความสำเร็จได้ในระยะเวลาอันสั้น”

“คินนี้คงไม่ได้หรอก ผมมีเรื่องต้องทำ?”

“เธอเป็นแค่เด็กนักเรียนกลางค่ำกลางคืนจะไปทำอะไรกัน? แค่ตั้งใจเรียนสองวัน ก็หมดความพยายามแล้วหรอ สามวันดีสี่วันไข้ นี่นับเป็นสิ่งที่เลวร้ายในด้านการเรียน”

“แต่ว่าคืนนี้ปผมมีเรื่องต้องทำจริงๆนะครับ วันมะรืนผมจะเข้าไปติวแน่นอน” เฉิงหยู่ กล่าวพลางขบคิดคืนนี้ เถาจิ่ว จะกลับมาแล้ว ไม่ว่าจะหาศิลาวิญญาณได้หรือไม่ ตนนั้นจำเป็นต้องเตรียมตัวเตรียมใจไว้

เหยาน่า เห็นอย่างนั้น ก็มองๆดูสักพัก ก็รู้สึกได้ว่า เฉิงหยู่ ไม่น่าจะพูดโกหก จึงพูดออกไปว่า “งั้นก็แล้วแต่เธอ แต่ว่าเธอจะต้องสัญญา วันมะรืนจะต้องไปติวพิเศษให้ได้”

“อืม ได้ครับ งั้นผมกลับไปห้องเรียนก่อนนะครับ”

พอถึงห้องเรียน เจ้าอ้วน ก็เข้ามาหาถามว่า "ลูกพี่ไปก่อเรื่องอะไรอีกหรือครับ ทำไมครูเหยาถึงเรียกไปพบ"

“หึหึ นายไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้หรอก เมื่อมีชายคนหนึ่งเข้าไปอยู่ภายในจิตใจของหญิงสาวนางหนึ่ง เธอก็มักจะเป็นเช่นนี้ เฝ้าแต่คิดถึงผู้ชายคนนั้นของเธอ” เฉิงหยู่ ยิ้มเจ้าเล่ห์

ถึงจะรู้ว่า เฉิงหยู่ นั้นขี้โม้ แต่เจ้าอ้วนก็ยังยกนิ้วให้ “เสน่ห์ลูกพี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ว่าลูกพี่ คงไม่คิดกับครูเหยาแบบนั้นจริงๆหรอกใช่ไหมน่ะ!” สุดท้าย เจ้าอ้วน ก็อดถามไม่ได้

เวลานั้น หลินยวี่ฮั่น ที่นั้งอยู่ข้างๆก็ได้ยินเข้า ทำถ้าอยากรู้อยากเห็น เฉิงหยู่ หันไปสบตาเธอ แล้วก็พูดออกมาอยากจริงจัง “นายอย่าพูดมั่วซั่ว คนอย่างฉันน่ะ นายเองก็รู้ ในใจฉันมีแค่คนๆเดียว นั้นก็คือ ฮั่นฮั่น ของพวกเรายังไงล่ะ”

หลินยวี่ฮั่น ได้ยินอย่างนั้นใบหน้าก็แดงก่ำ รีบขยับตัวอ่านหนังสืออย่างรุกรี้รุกรน

เจ้าอ้วน เห็นแบบนี้แล้ว ก็ยกนิ้วให้อีกที สรรเสริญความกะล่อนของลูกพี่ คำเหล่านี้ฟังยังไงก็ตอแหลชัดๆ เพียงแต่เป็นคำโกหกปลิ้นปล้อนที่ฟังเข้าหู นั้นเพราะลูกพี่เรามีวาทะศิลป์ที่เลิศล้ำ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ตัวเองจะกะล่อนได้ยอดเยี่ยมแบบนี้บ้าง แค่คำพูดกะหล่อนก็มีคนเชื่อ สุดท้ายเขาได้แต่ส่ายหัว ทำหน้าซึมๆเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง

ในวันนั้น เฉิงหยู่ ก็เริ่มสะสางการบ้านภาษาที่ไม่เป็นภาษาต่อ-----ภาษาอังกฤษ แต่นับว่าสวรรค์มีตา ด้วยความพยายามของ เฉิงหยู่ นั้น สุดท้ายเขาก็ทำการบ้านของ เหยาน่า เสร็จทันในบ่ายวันนั้น

พอนึกถึงคำพูดของเธอ เฉิงหยู่ ก็ยิ่งอยากจะลบคำสบประมาท ผู้หญิงคนนี้รู้สึกจะดูถูกเขาเกินไปหน่อย ตัวเองนั้นเป็นถึงเซียนเทพ แต่ทว่าเซียนเทพก็ไม่จำเป็นต้องเก่งกาจเรื่องทำการบ้านสักหน่อย ทำได้แค่นี่ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว ความรวดเร็วในการเรียนรู้ขนาดนี้ย่อมไม่มีใครเทียบได้! ถ้าไม่เห็นแก่ครูทุกๆท่านแล้วล่ะก็ ฉันคงจะลงมือตีก้นเธอสักป๊าบ!

แต่ถ้าจะให้พูด เฉิงหยู่ ก็เริ่มชอบชีวิตการเป็นนักเรียนบ้างแล้ว ใช้ชีวิตแบบนี้ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว นี่แหละที่เรียกว่าวัยรุ่น ทุกๆวันถูกห้อมล้อมไปด้วยเด็กนักเรียนที่มีพลังความสดใสล้นเหลือ ยังไงซะก็ดีกว่าที่วันๆต้องคอยระวังว่าจะมีใครตามฆ่าเขา

เมื่อมาถึงที่โลกนี้ ชีวิตก็ไม่ถูกรบกวนอีก ทำให้เขาสบายใจขึ้นเยอะ ซ้ำตอนนี้เวลานอนก็ยังมีมากพอ “เอ้อ” นี่มัน พออ่านหนังสืออยู่ เฉิงหยู่ ก็อุทานขึ้นมา จากนั้นก็ฟุบลงบนโต๊ะ แล้วก็หลับลงอย่างช้าๆ แล้วก็ฝันถึงใครบ้างคนที่ไม่รู้จัก ? หรือจะเป็น หลินยวี่ฮั่น? หรือว่า เหยาน่า? หรือจะเป็น หยางลั่วเซวียะ อาจจะเป็น ฮั่นเสวี่ย ? คงได้เจอทุกคนเลยล่ะมั้ง ผลสุดท้าย เฉิงหยู่ ก็ยิ้มออกมาพร้อมกับน้ำลายไหลย้อยลงบนโต๊ะ ทำเอาหนังสือภาษาอังกฤษนั้นเปียกชุ่มไปหมด หลินยวี่ฮั่น เห็นแบบนั้นก็ส่ายหัว

หลังจากเลิกเรียน เฉิงหยู่ ก็มาถึง ซินกวงไนท์คลับแล้ว ทั้งสี่คนนั้งอยู่ในห้องนั้น ต่างคนต่างก็ไม่รู้นั้นทำให้ห้องที่เงียบอยู่แล้วก็ยิ่งน่าอึดอัดมากขึ้น เมื่อกี้ อู๋ฉาง ก็พูดไปแล้ว ทั่วทั้ง หยุนไห่ ต่างก็ไม่มีใครหาหินนั้นเจอ

“คุณหยู่ ทำไมไม่ให้น้องสามโทรหา เถาจิ่ว ดูล่ะ” หมาป่าคลั่ง เริ่มนั่งก้นไม่ติดแล้ว ปกติเขาก็คนอารมณ์ร้อน ทุกวันจะต้องมีเรื่องให้โวยวาย วันนี้ก็ไม่อาจทนได้ เพราะภายใต้สถานการณ์แบบนี้มันช่างกดดันจริงๆ

“ฉันโทรแล้ว แต่โทรไม่ติดน่ะ อาจจะแบตหมด” เรื่องนี้ เฉิงหยู่ ได้มอบหมายให้เขารับผิดชอบแล้ว ใช้พรรคพวกทั้งหมดที่อยู่ใน หยุนไห่ ก็หวังว่าจะเจอในสิ่ง เฉิงหยู่ ต้องการ

ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่สำคัญกับพวกเขามากนัก เพียงแต่ถ้าพวกเขาหามันพบก็จะเป็นเรื่องดี ไม่เพียงได้รับการยอมรับจาก เฉิงหยู่ แล้ว แถมยังจะได้สิ่งที่ดีกว่าศิลปะการต่อสู้นั้นอีก

ตอนแรกนั้น อู๋ฉาง ไม่ค่อยใส่ใจมากนักต่อให้ไม่มีศิลปะวิชาการต่อสู้ นั้นเพราะเขายอมรับความจริงได้ เพียงแต่ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ เขาก็อาจจะมีความหวังที่จะได้ฟื้นฟูทักษะด้านการต่อสู้ ตอนนี้ไม่เพียงแต่เขาจะได้ฝึกฝน แต่ก็อาจจะแข็งแกร่งมากขึ้นด้วย แล้วจะให้ไม่อยากได้ได้ยังไง แน่นอนว่าเขาจะต้องทำเรื่องที่ เฉิงหยู่ มอบหมายอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้เขายอมรับ

ตอนนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว ได้แต่ภาวนาหวังว่า เถาจิ่ว จะกลับมาพร้อมข่าวดี

คนมากมายรอถึงสามทุ่มแล้ว เฉิงหยู่ ลุกขึ้นเตรียมที่จะกลับไป เถาจิ่ว ก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา “คุณหยู่ คุณหยู่ ผมหาหินไม่ได้”

พอได้ยินอย่างนั้น ต่างคนก็รู้สึกเซ็ง

“แต่ผมพบหินก้อนนั้นแล้ว” เถาจิ่ว พูดเข้า

“ห๊ะ? แล้วทำไมไม่เอามันกลับมา?” เฉิงหยู่ พูดอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ตาเฒ่านั้นไม่ยอมขายน่ะสิ ผมเลยจนปัญญา ก็เลยรีบกลับมาบอกนี่ล่ะครับ”

“เขาเป็นใครที่ไหน? ทำอะไรอยู่?”

“เขาเป็นเจ้าของร้านของเก่าใน ชิงผิง นะครับ ในตอนนั้นผมก็เสาะหาตามร้านขายของเก่าหลายร้าน ก็หาไม่พบ จนสุดท้ายก็รู้สึกถึงพลังงานอะไรบางอย่าง ผมเลยคิดว่านั้นอาจจะเป็นเบาะแสที่ คุณหยู่ ให้ไว้ ผมใช้สัมผัสนั้นหาอยู่ในร้านราวครึ่งวัน ผลสุดท้ายก็ได้พบว่าหินนั้นวางไว้อยู่บนหิ้งบูชา ผมก็เลยบอกเขาไปว่าจะขอซื้อ แต่ทำยังไงเขาก็ไม่ยอมขาย ผมก็จนปัญญาเลยกลับมาก่อน”

“อ่อ? งั้นก็ดี ตอนนี้พวกเราไป ชิงผิง” เฉิงหยู่ รีบร้อน

“ไม่ได้หรอก คุณหยู่ ตอนนี้พวกเขาปิดร้านแล้ว ไปตอนนี้ก็ไม่เจอหรอก พรุ่งนี้พวกเราค่อยไปเถอะครับ แล้วกว่าจะไปถึงก็ตั้งสี่ชั่วโมง”

เฉิงหยู่ เห็นด้วย ตัวเองอาจร้อนใจเกินไปหน่อย ที่จริงถือเป็นข่าวดีที่ยืนยันได้แล้วว่ามันมีอยู่ ต่อให้ไม่ได้จากทางนั้นเขาก็อาจจะหาเองได้ แต่การที่มีแหล่งที่ตั้งยืนยันแน่นอน ย่อมดีกว่าการจะไปหาด้วยตัวเองล่ะนะ

“ดีล่ะ งั้นพรุ่งนี้พวกเราค่อยไป ถ้าหากนั้นเป็นของที่ฉันอยากได้จริงๆ นายก็เป็นผู้กอบกู้สำหรับเรื่องนี้ ฉันจะตอบแทนนายอย่างงามเลย” เฉิงหยู่ มองไปที่ เถาจิ่ว ระหว่างที่เอ่ยขึ้น

“ขอบคุณ ขอบคุณครับ คุณหยู่” เถาจิ่ว ดีใจมาก แค่ดูก็รู้แล้วว่าตอนนี้ หมาป่าโลหิต อยู่ภายใต้การดูแลของ เฉิงหยู่ ที่จริงหัวหน้าทั้งสามก็มอบหมายให้เขาจัดการสิ่งต่างๆอยู่แล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะสร้างผลงาน

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงหยู่ ก็ขับรถออกไปพร้อมกับ เถาจิ่ว นำทางไปยัง ชิงผิง รถพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูงบนทางด่วน อันที่จริงต้องใช้เวลาถึงสี่ชั่วโมง แต่ตอนนี้แค่สามชั่วโมงก็ถึงแล้ว

พอลงจากทางด่วนนิดเดียวก็ถึง เขตชิงผิง แล้วก็ขับเข้าไป เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างต่างกับ หยุนไห่ มากถึงแม้เมืองจะมีขนาดไม่เล็กก็ตาม ด้วยการนำทางของ เถาจิ่ว พวกเขาก็มาถึงร้านขายของเก่าชิงเหิง

เฉิงหยู่ ลงจากรถ ก็ดูบรรยากาศรอบๆร้าน ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลัง ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน จากนั้นก็มีพนักงานร้านเข้ามาตอนรับ “ร้านชิงเหิง ยินดีต้อนรับ นายท่านวันนี้จะมาซื้ออะไรดีค่ะ?”

“เรียกเถ้าแก่ออกมาหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขาหน่อย” เฉิงหยู่ พูดในขณะที่เพ่งมองพลังงานของศิลาวิญญาณ

“เอ่อ....ได้คะ พี่ๆรอเดี๋ยวนะค่ะ” พนักงานสาวนั้นไม่ค่อยเข้าใจ แต่เพราะสายตาดุดันของ เถาจิ่ว นั้นทำให้เธอพูดตะกุกตะกัก จากนั้นก็เดินเข้าไปห้องๆหนึ่ง

ครู่เดียว ก็มีชายอายุหกสิบกว่าเดินออกมาจากห้องนั้น ผู้เฒ่าพอเห็นคนหลายคน สายตาก็ไปสะดุดที่ เถาจิ่ว ก็เข้าใจทันทีว่าพวกเขามาเพื่ออะไร เพียงแค่มองผ่านๆก็รู้ทันทีว่า หัวหน้าก็คงต้องเป็นเจ้าหนุ่มอายุราวๆแค่สิบกว่าปีเท่านั้น ก็เลยยิ้มๆพูดออกมา “ไม่ทราบว่าพวกคุณต้องการจะซื้ออะไรหรือ?”

“เถ้าแก่ ผมอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว ไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่” เฉิงหยู่ พูดเข้าประเด็น

“หือ?” ตาเฒ่า นั้นมองดู เฉิงหยู่ แล้วก็ค่อยพงกหัวเบาๆ “ตามฉันมาสิ” จากนั้นเขาก็พา เฉิงหยู่ เข้าไปในห้องๆนั้น ส่วน อู๋ฉาง และ เถาจิ่ว ที่รออยู่ด้านนอกนั้นก็หาที่นั้งก่อน ทั้งสองก็มองไปรอบๆ

“พี่สาม รู้สึกว่าร้านนี้มันค่อนข้างพิเศษไหม?” เถาจิ่ว รู้สึกแปลกๆเลยถาม อู๋ฉาง

“ฮือ? นายเห็นอะไรเข้าล่ะ?” อู๋ฉาง ถามด้วยความประหลาดใจ แม้แต่ตัวเขาเองหลังจากเขามาในร้านก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ทั้งรู้สึกปลอดโปร่งและผ่อนคลาย เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าไม่เคยเข้าร้านขายของเก่า เพียงแต่ไม่เคยเจอร้านแบบนี้มาก่อน

“หรืออาจจะเป็นเพราะหินนั้นหรือเปล่า” เถาจิ่ว ก็ชี้ไปที่หิ้งบูชานั้นที่มีลักษณะไม่ธรรมดานั้น

“นายรู้ได้ยังไง? นายแน่ใจหรือว่าเป็นหินก้อนนั้น?”

“แน่ใจสิครับ พี่สามคงไม่รู้ ในตอนนั้นที่ คุณหยู่ ถ่ายพลังแสงสีขาวนั้นมาให้พวกเราๆ ต่างก็มีความรู้สึกประหลาดๆ ทุกคนต่างก็มีสัมผัสพิเศษ แล้วเวลาที่ผมเจอหินก้อนนั้น ก็รู้สึกได้ชัดเจนมากว่าหินนั้นปล่อยพลังงานบางอย่างออกมา ถึงแม้ปัจจุบันจะรู้สึกถึงไม่ได้ แต่ยังไงผมก็ยืนยัน ว่าทั้งหมดต้องเกิดจากหินก้อนนั้น”

ทั้งสองคนไม่ได้กล่าวใดๆต่อ ได้แต่สงสัยในความลึกลับของ เฉิงหยู่ อยู่ภายในใจ

จบตอน