ตอนที่ 15
“เสี่ยวหลิน! ไหนลูกบอกว่า เ้าตัวนี้มันกินหญ้าอย่างไรเล่า”หลันฮวาจ้องเขม็งไปยังเ้าหนูตัวอ้วนด้วยความใ ที่เห็นมันเขมือบชิ้นเนื้อเข้าไปก้อนใหญ่
“เ้ารอง!ไหนบอกว่ามันเลี้ยงง่ายกินง่ายไม่ใช่รึ”หานตงก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน เมื่อถึงเวลาที่ทุกคนมาร่วมตัวกันเพื่อกินอาหารมื้อเย็นความหอมของเนื้อที่ลอยมา ทำให้ทุกคนรอบกลืนน้ำลายไม่ต่างกัน จนเมื่อคำแรกที่เข้าปากไปทุกคนแทบลืมกลืนกันเลยที่เดียว รสชาติของเนื้อเข้มข้น เคี้ยวแล้วมีความหนึบๆ กลิ่นเครื่องเทศฟุ้งกระจายทำให้ยิ่งกินยิ่งอร่อย ยิ่งกินยิ่งหยุดไม่ได้ความเร็วในการกิน ไม่มีใครยอมแพ้ใครเลย
จนเมื่อสังเกตเห็นเ้าตัวเล็กสี่ขารูปร่างอ้วนๆกลม ที่เป็สมาชิกใหม่ของครอบครัว คาบชามใบโตออกมาวางไว้ข้างๆบุตรสาวคนเล็กเรียกความสนใจจากพวกเขาได้ไม่น้อย เห็นมันะโหย่อยๆไปมา อย่างเร่งเร้า้าเนื้อบ้างทำให้ทุกคนต่างขบขัน หนูอะไรจะกินเนื้อ มันต้องกินพวกธัญพืชถึงจะถูก จนกระทั้ง บุตรสาวคนเล็กตัดใจตักเนื้อให้มันก้อนใหญ่เท่ากำปั้นก้อนหนึ่ง ยังไม่ทันกระพริบตา เนื้อทั้งก้อนก็หายวับไปกับตา ทำให้คนอื่นถึงกับอึ้งตะลึงงัน
“ตักให้ข้าอีกสิ เ้าเด็กน้อย”หยวนเป่า ะโไม่มาอย่างขัดใจเมื่อเห็นจิวจิวไม่ยอมตักให้มันอีก ทุกคนเอาแต่จ้องมองมัน ไม่ยอมตักเนื้อให้มันเพิ่มหยวนเป่ารู้สึกไม่ได้ดังใจจริงๆ
“มัน...กินเร็วเกินไปแล้ว กระดูกยังไม่คายเลย”หยางหลงตกตะลึงปากอ้าๆหุบๆอยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้
“เอ่อ มันคงหิวเ้าค่ะท่านแม่”จิวจิวก็ใช่ว่าไม่ตะลึงนางจึงลองตักเนื้อชิ้นใหญ่ กว่าตัวของมันวางลงไปในถ้วยอีกครั้ง โดยมีสมาชิกในครอบครัวจ้องตามตาไม่กระพริบ
“เฮือก!”ทุกคนอ้าปากค้าง เมื่อเ้าตัวน้อยเขมือบจนหมดในคำเดียวอีกแล้ว
“ท่านพี่! เลี้ยงไม่ได้แล้วเ้าค่ะเราเลี้ยงมันไม่ไหวแน่ๆ”หลันฮวาถึงกับตะลึง ผวาเข้าเกาะสามี พร้อมกับมองเ้าตัวอ้วนไม่วางตา
“น้องเล็ก เ้านี่ตกลง มันตัวอะไรกันแน่มันใช่หนูจริงรึ”หยางหลงชี้ไปที่ก้อนกลมสีน้ำตาลตัดขาว มือสั่น เมื่อเห็นการกินของมันเขาที่คิดว่าหิวแล้ว ยังกินได้ไม่เท่ามันเลย ถ้ามันยังอยู่ เขาจะต้องถูกมันแย่งอาหารแน่ๆหยางหลงเสียใจจริงๆที่เคยพูดว่ามันเลี้ยงง่ายกินง่าย ข้าขอคืนคำยังจะทันไหมขอรับท่านพ่อท่านแม่
ทุกคนต่างจ้องมองไปยังเ้าตัวเล็กที่ยังเลียถ้วยไม่ยอมหยุดราวกับมันยังไม่อิ่ม ทั้งที่กินเนื้อเข้าไปชิ้นใหญ่กว่าตัวของมันเสียอีก ตาเล็กๆจ้องเขม็งไปยังชามกลางวงอาหารของครอบครัวท่าทางราวจะะโเข้ากลางวง ทำให้ทุกคนผวาแตกตื่น รีบคว้าชามใส่อาหารตรงหน้าคนละไม้คนละมือยกขึ้นเบี่ยงตัวหลบทันที
“หยุดนะ!”จิวจิว รีบคว้าคอเ้าหยวนเป่าหิ้วขึ้นมาเมื่อมันกำลังจะกระโจนเข้ากลางวงอาหาร
“ปล่อยข้านะ”สี่ขาดิ้นกระแหน่วๆอยู่กลางอาการจิวจิว ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เมื่อมองเห็นท่าทางของคนในครอบครัวเธอ
“ทุกคนทานกันไปก่อนเลยเ้าค่ะข้าขอจัดการกับมันก่อน”จิวจิวหิ้วเ้าตัวน้อยที่พยายามดิ้นให้หลุดจากอุ้งมือนาง
ทุกคนต่างมองตามหลังน้อยๆที่เดินเข้าไปภายในห้องเมื่อประตูห้องปิดลงทุกคนต่างโล่งใจไปตามๆกัน หยางหลงค่อยๆวางชามหมูตุ๋นในมือลง ร่างผอมลูบอกตัวเองเบาๆเพื่อคลายความใทุกคนหันมองชามข้าวและชามอาหาร ในมือของตัวเอง ต่างคิดตรงกันว่าต่อไปต้องให้น้องเล็กดูแลมันให้ดี
“เ้า ทำกับข้าแบบนี้ไม่ได้นะนังหนู”หยวนเป่ากอดอกจ้องหน้าเด็กน้อยที่ดึงมันออกมาจากอาหารอันโอชะ
“แต่เ้ากำลังทำให้ครอบครัวข้าใ”จิวจิวก็ไม่ยอมแพ้หนึ่งคนหนึ่งหนู ยืนประจันหน้ากันแบบไม่มีใครยอมใคร
“หึ แค่ของกินเล็กๆน้อยๆแค่นั้นเ้าก็หวงข้าอย่างนั้นรึ ให้ข้ากินซักเล็กน้อยจะเป็ไร”หยวนเป่าสะบัดขนใส่อย่างไม่พอใจ
“นั้นเ้าเรียกว่ากินเพียงเล็กน้อย อย่างนั้นรึข้านึกว่าเ้าเขมือบเสียอีก หากข้าไม่ดึงเ้าออกมา ครอบครัวข้าคงไม่ต้องกินแล้ว”จิวจิวโมโห เ้าตัวร้าย ตัวก็เล็กนิดเดียว ไม่รู้จริงๆว่ามันกินเข้าไปไว้ส่วนไหนของร่างกาย
“หึ กะอีแค่หัวหมู ข้าให้เ้าทั้งตัวก็ยังได้”เ้าตัวเล็กเชิดหน้าขึ้นกล่าวอย่างไม่พอใจ
“หมูเป็ตัวอย่างนั้นรึ”จิวจิวหรี่ตามองอีกฝ่ายถามอย่างไม่มั่นใจ คิดว่าอีกฝ่ายแค่โม้ เพื่อหลอกกินอาหารของนาง
“อย่าว่าแต่หมูเลย เ้าอยากได้สัตว์จำพวกไหนสมุนไพรอะไร ข้าก็สามารถจัดการพาเ้าไปหาได้”ท่าทางคุยโวโออวด ร่างกลมๆพองโตขึ้นอย่างลำพองตัว เรียกความสนใจจากจิวจิวได้ไม่น้อย
“จริงรึ”จิวจิวถามอีกฝ่าย ตาเล็กหรี่มองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อถือ
“จริงแท้แน่นอน แต่เ้าต้องให้ข้ากินเนื้อนั้นก่อนมันอร่อยมาก ข้าไม่เคยกินมันมาก่อน”หยวนเป่าเริ่มต่อรอง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มสนใจเงื่อนไขของมัน
“แต่ข้าคิดว่าหนูแบบพวกเ้ากินแค่ ธัญพืชไม่ใช่รึ ทำไมกินเนื้อ”จิวจิวยังไม่เข้าใจ ทำไมเ้านี่ถึงไม่เหมือนเผ่าพันธุ์ของมัน
“ข้าไม่ใช่หนู ข้าคือท่านหยวนเป่า หนึ่งเดียวในใต้หล้า”เ้าตัวร้ายะโยืดอกเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง
“ตกลงเ้าจะให้เนื้อข้ากินรึเปล่า”จิวจิวหมดคำจะพูดเมื่อเห็นทางทีบิดตัวไปมาแทนท่าทีหยิ่งทระนงเมื่อสักครู่
“ได้ แต่ให้ได้แค่อีกชามเดียวเท่านั้นรอเ้าพาข้าไปหาเนื้อมาเพิ่ม ข้าถึงจะทำให้เ้าได้กินอีก”จิวจิวตกลง แต่เธอก็มีเงื่อนไขของเธอเช่นกันแม้ไม่พอใจ แต่หยวนเป่าก็จำต้องตกลง กินน้อยดีกว่าไม่ได้กิน มันต้องถือคตินี้ไว้ก่อน
เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว หนึ่งคนหนึ่งหนูจึงออกมาจากห้องทันทีที่จิวจิวและเ้าหนูประหลาดนั้นปรากฏ คนที่นั่งล้อมวงกันกินข้าว ต่างรีบยกถ้วยชามขึ้นเพื่อป้องกันจากเ้าหนูนั้น ภาพที่จิวจิวได้เห็นจึงทำให้ทั้งอยากหัวเราะและร้องไห้ออกมาพร้อมกัน
“ทุกคน วางอาหารลงเถอะ ข้าจัดการอบรมนิสัยมันแล้วเ้าค่ะ”จิวจิวรีบบอกทุกคน ก่อนที่จะพากันยกอาหารวิ่งหนีไปเสียก่อน
“เ้าแน่ใจนะจิวเออร์”หานตงที่มือหนึ่งถือจานข้าวอีกมือถือชามเครื่องในตุ๋น เอ่ยถามอย่างไม่ค่อยไว้ใจ
“แน่ใจเ้าค่ะ เมื่อครู่มันแค่หิวมากไปหน่อยข้าจัดการอบรมมารยาทให้มันแล้ว”หยวนเป่าสะบัดหน้าอย่างไม่พอใจ เมื่ออีกฝ่ายหาว่ามันไม่มีมารยาท
“หึ”หยวนเป่าสะบัดหน้าอย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นเ้าตัวอ้วนไม่มีท่าทีจะะโเข้ามากลางวงทุกคนจึงค่อยๆวางอาหารลง แต่ก็ยังรู้สึกไม่วางใจอยู่นิดหน่อย ตายังจ้องมองเ้าหนูประหลาดนั้นไม่หยุด
“เอาล่ะๆ ทุกคนกินต่อเถอะเ้าค่ะ เอ๊า นี่ของเ้า”จิวจิวบอกทุกคนให้คลายใจก่อนจะใช้ตะเกียบคีบอาหารมาวางใส่ชามของหยวนเป่า คราวนี้ทุกคนต่างจ้องมาเขม็งคอยดูว่ามันจะเขมือบเข้าไปแบบเมื่อครู่รึเปล่า
“ชิ”หยวนเป่าส่งเสียงไม่พอใจ ก่อนจะค่อยๆแทะเนื้อตรงหน้าที่ละนิดอย่างมีมารยาทมันค่อยๆเคี้ยว เพื่อซึมซับรสชาติของอาหาร ช้าๆ อย่างพอใจ ทุกคนต่างกลับมาหายใจอีกครั้ง หลังเผลอลืมหายใจไปชั่วครู่
“ข้าเพิ่งเคยเห็น หนูกินเนื้อก็คราวนี้แหละช่างประหลาดเสียจริง”ต้าหลงถอนใจ เลิกสนใจเ้าหนูนั่น หันมาคีบอาหารทานต่อ เมื่อทุกคนเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของหยวนเป่าทำให้รู้สึกคลายใจขึ้นมาได้บ้าง จึงหันไปตั้งใจกินกันอีกครั้ง
และแล้วมื้อนี้ก็ทำให้ทั้งคนทั้งหนู ต่างอิ่มเปรมไปตามๆกัน//
306
