บทที่ 32 สาวน้อยนักรบฝ่าวงล้อมกองเพลิง
คนที่ถูกเจียงหนานลากออกมายังไม่ทันได้ตั้งตัว…
ก็ถูกช่วยออกมาอย่างงง ๆ!
เสียงโห่ร้องและเสียงผิวปากดังขึ้นจากฝูงชน!
“โอ้โห! หนุ่มน้อยคนนี้เจ๋งชะมัด!”
“เครื่องจักรกู้ภัยสุดโหด!”
“อายุไม่มาก แต่ใจนี่ใหญ่จริง ๆ! ในกองเพลิงอันตรายขนาดไหนกันนะ?”
“เขา… เขาไม่ใช่พ่อค้าที่ผ่าอิฐในตลาดกลางคืนเจียงหนานหรอกเหรอ?”
“ที่แท้ก็เป็เขานี่เอง! เ้าของแผงสุดยอด!”
ขณะนี้ ผู้สื่อข่าวหูซั่วก็กำลังรายงานข่าวอย่างดุเดือด!
“เรามาย้อนกลับไปดูหนุ่มน้อยที่วิ่งเข้าไปช่วยคนในกองเพลิงกันครับ!”
“ดูท่าทางน่าจะเป็นักเรียน แต่ในขณะเดียวกันก็เป็ผู้ปลุกพลังิญญาที่แข็งแกร่งมาก!”
“ในเวลาเพียงหนึ่งนาที เขาลากคนออกมาจากกองเพลิงได้ถึงยี่สิบเจ็ดคน!”
“อ๊ะ! เสื้อผ้าของเขาติดไฟแล้ว!”
เจียงหนานชะงัก หันหลังกลับมาตบเสื้อแขนสั้นอย่างแรง
เขาเพิ่งพบว่าเสื้อผ้าของเขาถูกเผาจนเป็รูหลายรูโดยไม่รู้ตัว
อุณหภูมิในที่เกิดเหตุสูงมาก แม้แต่เจียงหนานเองก็ยังรู้สึกอึดอัด
โดยไม่มีเวลาคิดมาก เขาหยิบถังยาน้ำพลังมหาศาลออกมาจากมิติอื่นแล้วราดลงบนตัวเอง!
ไม่มีทางเลือก!
ต้องใช้น้ำแร่ธรรมชาติราคาหนึ่งหมื่นต่อขวดมาราดตัว!
นี่แหละคือความฟุ่มเฟือยอย่างไร้มนุษยธรรม!
เจียงหนานสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกน้ำเย็นกระตุ้น!
รู้สึกว่าภายในร่างกายมีพลังหลั่งไหลออกมา!
เขาชะงักงันโดยไม่ได้ตั้งใจ
เดี๋ยวนะ?
ยาน้ำพลังมหาศาลใช้ภายนอกได้ด้วยเหรอ?
เจียงหนานใจนรีบลูบหัวตัวเอง...
โชคดีที่ยังไม่ล้าน!
ดวงตาของเจียงหนานเป็ประกายเล็กน้อย ราวกับได้ค้นพบดินแดนใหม่
แต่ไม่มีเวลาคิดมากไปกว่านั้น
เขากระโจนเข้าไปในกองเพลิงอีกครั้งเพื่อช่วยชีวิตผู้คน ไม่นานนักก็พาอีกสองคนออกมา
ยาน้ำพลังมหาศาลบนตัวเขากลายเป็ไอน้ำเพราะความร้อนสูง และลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าในยามค่ำคืน
หูซั่วพูดด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ “ทุกคนเห็นไหม? เสื้อแขนสั้นเซเลอร์มูนของหนุ่มน้อยคนนี้ถูกไฟไหม้จนเป็รู แค่นี้ก็รู้แล้วว่าในกองเพลิงนั้นอันตรายขนาดไหน!”
“แต่เขาไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเอง และยังคงพยายามช่วยชีวิตผู้อื่นอย่างไม่ย่อท้อ จิติญญาอันกล้าหาญนี้ช่างน่าซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล…”
แต่ในหมู่ผู้คนกลับมีหลายคนที่อั้นไม่อยู่ และหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง!
แค่พูดว่าเสื้อแขนสั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?
บ้าเอ๊ย เซเลอร์มูน...
สะดุดตาเกินไปหน่อยใช่ไหม?
บรรยากาศการดับเพลิงที่ค่อนข้างเคร่งเครียดถูกทำลายลงด้วยสาวน้อยนักรบเซเลอร์มูน
หูซั่วยิ้มแหย ๆ ด้วยความเก้อเขิน รู้ตัวว่าพูดเลอะเทอะไปหน่อย แต่ก็ยังทำหน้าตลกกลบเกลื่อนและแลบลิ้นออกมา
ในกองเพลิง ห้องน้ำที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันหนาแน่น
เด็กสาวตัวเล็กซึ่งรวบผมเป็ก้อนกลมน่ารักสองข้างนั่งยองอยู่บนอ่างล้างมือ
ในมือถือโทรศัพท์มือถือ...
และกำลังไลฟ์สดอยู่!
ใบหน้าของเด็กสาวคนนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาสีดำเทาเพราะควันไฟ
เธอพูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร “ฉัน… ฉันจะตายที่นี่หรือเปล่านะ!”
หน้าจอมือถือเต็มไปด้วยคอมเมนต์!
[อย่ากลัวไปเลยปลาน้อย อยู่ตรงนี้ไว้ ห้ามออกไปข้างนอกนะ!]
[อย่าสูดควันเข้าไปนะ!]
[จะมีคนมาช่วยเธอแน่นอน! พนักงานดับเพลิงมาถึงแล้ว!]
[เปิดก๊อกน้ำ เปิดทุกตัวเลย!]
อวี๋ชิงชิงทำตามคำแนะนำของเหล่าชาวเน็ต และสู้มาจนถึงตอนนี้!
[ฉันกำลังดูข่าวสดอยู่! มีคนเก่งคนหนึ่งวิ่งเข้าไปช่วยพวกเธอแล้ว!]
[ฉันก็ดูอยู่! ช่วยออกมาได้ยี่สิบกว่าคนแล้วในเวลาไม่นาน เซเลอร์มูน! โอ้ว!]
ดวงตาของอวี๋ชิงชิงเป็ประกาย!
เธอเช็ดคราบน้ำตา
“มีคนมาช่วยฉันแล้วเหรอ? แถมยังเป็เซเลอร์มูนด้วยเหรอ?”
ในตอนนั้นเองที่อวี๋ชิงชิงได้ยินเสียงคนะโมาจากข้างนอก
“ยังมีคนอยู่อีกไหม? ส่งเสียงหน่อย!”
“ถ้าไม่ส่งเสียงฉันจะไปแล้วนะ!”
อวี๋ชิงชิงรีบะโเสียงดัง “อยู่! อยู่! อยู่!”
คอมเมนต์ถล่มทลาย!
[โอ๊ย! สมแล้วที่โดนขังอยู่! เด็กโง่นี่!]
[อยู่อะไรเนี่ย! รายงานตำแหน่งสิ!]
[ไม่แพ้ใครก็มาแพ้เธอนี่แหละ!]
อวี๋ชิงชิงปาดน้ำตา และรีบรายงานตำแหน่ง “ที่นี่! ในห้องน้ำ!”
ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียง ‘ปัง!’ ก็ดังขึ้น
ประตูห้องน้ำถูกเตะเปิดออก!
ในกลุ่มควันหนาทึบ อวี๋ชิงชิงเห็นเพียงร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา!
เธอพูดอย่างตื่นเต้น “เซเลอร์มูน! นั่นคุณหรือเปล่า?”
เจียงหนานกลอกตา “ฉันคือบาลาบาลา สาวน้อยนักเวท!”
อวี๋ชิงชิงเพิ่งรู้ตัวว่า เซเลอร์มูนที่ว่าคือลายพิมพ์ที่อยู่บนเสื้อครึ่งตัวของเจียงหนาน...
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดะเิทันที!
[ผู้ชายคนนี้ก็มีพร์เหมือนกัน! ฮ่า ๆ!]
[บาลาบาลา สาวน้อยนักเวท! เปลี่ยนร่างทั้งตัว! กู่หน่าลา เทพแห่งความมืด!]
[มีคนมาช่วยแล้ว! ในที่สุดก็มีคนมาช่วยแล้ว!]
[เธอคือเซเลอร์มูนหรือเปล่า? ไม่! ฉันคือสาวน้อยนักเวท! ฮ่าฮ่า!]
อวี๋ชิงชิงมองไปที่เจียงหนาน ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะแดงก่ำ!
นี่… นี่ดูเท่ไปหน่อยนะ!
แม้แต่เขม่าควันสีเทาดำก็ไม่อาจบดบังความงดงามอันรุ่งโรจน์ของเจียงหนานได้!
กลับยิ่งเพิ่มความเป็ชายให้เขามากขึ้นอีกต่างหาก!
เจียงหนานไม่พูดอะไร เขาอุ้มอวี๋ชิงชิงขึ้นแล้วใช้พลังเคลื่อนย้ายฉับพลันในทันที
อวี๋ชิงชิงยังไม่ทันได้ตอบสนองอะไรก็ถูกช่วยออกมาแล้ว!
เธอยืนอยู่ที่เดิมอย่างงงงวย และอยากจะขอบคุณเจียงหนาน!
แต่เจียงหนานก็พุ่งเข้าไปในกองเพลิงอีกครั้งแล้ว!
เธอยืนตะลึงอยู่นานจนสังเกตเห็นจงอิ๋งเสวี่ยและเซี่ยเหยาในฝูงชน!
เด็กสาวจึงวิ่งปรี่เข้าไปหาและร้องไห้โฮ!
“เสี่ยวเสวี่ย เหยาเหยา! ใหมดเลย! ฮือ ๆ!”
ทั้งสองจำได้ว่า เด็กสาวตัวน้อยคนนี้คืออวี๋ชิงชิง ซึ่งเป็เพื่อนร่วมชั้นของพวกเธอ!
จงอิ๋งเสวี่ยลูบหลังอวี๋ชิงชิงพร้อมกับปลอบใจ “ไม่เป็ไรแล้ว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ไม่มีอะไรแล้วนะ!”
เซี่ยเหยาพูดด้วยสีหน้าเป็กังวล “ไม่รู้ว่าเจียงหนานเป็ยังไงบ้าง เขาเพิ่งอยู่ขั้นเหล็กนิลสิบดาว เคลื่อนย้ายบ่อย ๆ พลังิญญาจะพอใช้ไหมนะ..."
อวี๋ชิงชิงอึ้งไป “เหยาเหยา เธอรู้จักสาวน้อยนักรบด้วยเหรอ?”
จงอิ๋งเสวี่ยหัวเราะ “เขาเป็เพื่อนฉันเอง ชื่อเจียงหนาน”
อวี๋ชิงชิงดีใจเป็อย่างมาก!
นี่… นี่คือโชคชะตาสินะ!
ตอนนี้เจียงหนานไปแล้วกลับมาอีกสิบกว่ารอบแล้ว
ใบหน้าของเขาเริ่มซีดขาว เหมือนที่เซี่ยเหยาพูด พลังิญญาของเขากำลังจะหมด!
แต่โชคดีที่เขาช่วยคนออกมาได้ถึงหกสิบสามคนแล้ว เจียงหนานคิดจะเข้าไปอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าไม่มีใครเหลืออยู่แล้วจริง ๆ
เด็กหนุ่มเคลื่อนย้ายตัวเองเข้าไปอีกครั้ง
และเดินวนรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครแล้ว แต่ในขณะที่กำลังจะออกไป…
อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง
เด็กหนุ่มก้มลงมองดู
สิ่งที่เขาเห็นคือคน!
เป็ชายชาวต่างชาติผมทองตาสีฟ้า!
แขนข้างหนึ่งถูกฉีกขาด! แขนอีกข้างและขาทั้งสองข้างที่เหลือก็หักจนไม่เหลือชิ้นดี!
ตอนนี้เขากำลังเบิกตากว้าง จ้องมองเจียงหนานอย่างเอาเป็เอาตาย...
าเ็ขนาดนี้ ยังทำหน้านิ่งเฉย?
น่าสนใจ!
“แหม่! พี่ชายนี่โชคร้ายจริง ๆ!”
“ไม่ต้องกลัว ฉันจะช่วยนายออกไปเอง!”
พูดจบเจียงหนานก็ก้มเพื่อจะประคองเขาออกไป…
หนุ่มต่างชาติขมวดคิ้ว
อะไรคือฉันโชคร้ายจริง ๆ?
ไม่มีความเห็นอกเห็นใจกันบ้างเลยหรือไง?
หนุ่มต่างชาติคลานไปทางด้านข้างอย่างบ้าคลั่ง!
“ไม่ต้องช่วยฉัน! ปล่อยให้ฉันตายไปเถอะ!”
ภาษาจีนที่คล่องแคล่วทำให้เจียงหนานชะงักไปชั่วขณะ
เด็กหนุ่มทำท่าทางเคร่งขรึม “ไม่ได้หรอก! ในฐานะเยาวชนที่ดีของสังคม เห็นคนตายแล้วไม่ช่วยได้ยังไง?”
ดวงตาของหนุ่มต่างชาติเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพุ่งชนเสาด้านข้างอย่างแรง!
ชายหนุ่มกระแทกจนใบหน้าเต็มไปด้วยเื แต่ก็ยังไม่ตาย!
เจียงหนานมีสีหน้าที่เ็ปใจ “เฮ้ย! นายเป็คนยังไงถึงทำกับตัวเองแบบนี้เนี่ย! ร่างกายนี้ได้รับมาจากพ่อแม่นะ!”
พูดจบก็แบกชายต่างชาติคนนั้นขึ้นหลัง
[แต้มความคับแค้นจากอเล็กซานเดอร์ ไชคอฟสกี 1,000 แต้ม!]
โอ้โห!
นี่เป็ครั้งแรกที่เห็นชื่อยาวขนาดนี้เลย!
อเล็กซานเดอร์ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งบนหลังของเจียงหนาน!
“ไม่นะ! ฉันขอร้อง! ปล่อยให้ฉันตายเถอะ!”
เจียงหนานะโตอบ “ไม่ได้! ชีวิตนั้นมีค่ามาก!”
อเล็กซานเดอร์ทำหน้าสิ้นหวัง “ให้ตายสิ ปล่อยให้ฉันตายเถอะ!”
“ไม่ได้! าเ็ขนาดนี้แล้วยังรอดมาได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว! ผ่านเื่ใหญ่มาได้ต้องมีสิ่งดี ๆ ตามมาแน่นอน!”
ตอนนี้อเล็กซานเดอร์รู้สึกกดดันอย่างแท้จริง!
713
