กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]

หลิงเทียนที่ไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับอารมณ์ของหญิงสาว จึงเริ่มที่จะรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่จับจ้องมองมาของหนิงเอ๋อร์ และบรรยากาศรอบตัวที่ดูขมุกขมัว ก่อนจะเริ่มเอ่ยทำลายบรรยากาศขึ้น
"พวกเจ้าเป็นอะไรกัน ถึงได้ดูหงุดหงิดกันนักล่ะ?"
"หลิงเทียน นี่เจ้าก่อเรื่องอีกแล้วนะ....." หนิงเอ๋อร์ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
"เรื่องอะไรอีกล่ะ ข้าพึ่งตื่นขึ้นมาไม่ถึงสองวันเองนะ นอกจากเรื่องท้าประลองเข้าเป็นศิษย์หลักโดยตรง ข้าก็ยังมิได้ทำอะไรใครเลยนะ!!?" หลิงเทียนกล่าวพลางจิบน้ำชา ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย ทั้งๆ ที่หลังของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ แต่พรสวรรค์ในการตีสีหน้าของเขากลับราบเรียบนิ่งสนิท
"จะ เจ้าาา!!?"
หนิงเอ๋อร์ถึงกับพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะทุบโต๊ะอย่างรุนแรง จนทำให้ไป๋หยุนเฟยที่แกล้งหลับ ถึงกับสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมา ก่อนที่นางจะหันไปมองไป๋หยุนเฟย ด้วยสายตาพิฆาตที่่คมกริบ ราวกับเหนื่อยจนไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว ไป๋หยุนเฟยที่เห็นสายตาของหนิงเอ๋อร์ ก็เข้าใจในความหมายที่นางสื่อมาทันที ก่อนจะรีบอธิบายต่อ
"หลิงเทียน ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่า เจ้าไปหว่านเสน่ห์อะไรกับมู่เยี่ย นางถึงกล้าป่าวประกาศเช่นนั้น แต่เบื้องหลังของนางนั้นหาได้ธรรมดา อย่างที่เจ้าคิดไม่!!"
"เมื่อคืนที่ข้าท้าประลองกับนาง ก็ไม่เห็นพวกเจ้ากล่าวทัดทานข้าเลยนินา!!"
"มันไม่เหมือนกัน เมื่อคืนเจ้าท้าประลองอย่างถูกต้องตามกฏ แต่ว่าที่ข้าอยากจะบอกเจ้าคือ นอกจากนางจะเป็นน้องสาวของศิษย์หลักอันดับ 10 มู่เป่ยแล้ว นางยังเป็นคู่หมายของศิษย์หลักอันดับ 2 หย่งคังอีกด้วย แล้วเจ้าอย่าลืมว่ากำลังจะเริ่มการประลองในไม่ช้า ถ้าหากเจ้าเกิดเพลี่ยงพล้ำแล้วล่ะก็ สำหรับมู่เป่ยพวกข้าไม่ห่วงเท่าไหร่ เพราะฝีมือของเจ้านั่นพวกข้ารู้ดี แต่หย่งคังไม่เหมือนกัน มันเอาเจ้าตายแน่"
"อืมมม!!! ขอบใจทุกคนที่เป็นห่วงนะ แต่ถ้าเป็นเรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก"
"แล้วเจ้าชอบนางหรือเปล่า?"
"จะบ้าหรือไง!!"
จากนั้นหลิงเทียนก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้กลุ่มของเขาฟัง เมื่อสองสาวได้ยินเช่นนั้น บรรยากาศภายในโต๊ะก็กลับมาเป็นปกติทันที ก่อนจะเริ่มปรึกษาหารือเพิ่มเติมกันเล็กน้อย และหลิงเทียนเลือกที่จะให้พวกเขาเร่งบ่มเพาะพลัง โดยไม่ต้องเป็นห่วงเขา เพราะสำหรับหลิงเทียนแล้วจะไม่ทำอะไรที่ไม่มีความมั่นใจเด็ดขาด ไม่นานนัก พวกเขาก็แยกย้ายกันกลับไป หลิงเทียนที่มองตามสองสาวออกไป ได้แต่พลันถอนหายใจเบาๆ
"ชีวิตก่อนอยากมีคนรักก็หาไม่ได้ ชีวิตนี้ไม่อยากได้ก็มีมาไม่หยุดเลยนะ"
2 วันต่อมา.....
เซียงเซียง หนิงเอ๋อร์ และไป๋หยุนเฟย ต่างก็มารอหลิงเทียนที่หน้าสนามประลอง ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ไม่นานนักหลิงเทียนก็มาถึง ในสภาพที่ดูอิดโรยเป็นอย่างมาก
"ไปทำอะไรมาหลิงเทียน ถึงได้ดูโทรมนัก!!" เซียงเซียงอดถามอย่างแปลกใจไม่ได้
"ก็แค่โดนคนมารังควานนิดหน่อยนะ" หลิงเทียน
"มู่เยี่ยยังตามรังควานเจ้าอีกหรอ" หนิงเอ๋อร์ถามอย่างใคร่รู้
"ก็ใช่น่ะสิ ไม่ว่าข้าจะพูดอะไรกับนางไป ก็ไม่ฟังสักอย่าง" หลิงเทียนตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า สงสัยเจ้าจะโดนมาหนักนะเนี่ย" ไป๋หยุนเฟยจึงได้แต่กล่าวแซวอย่างขำๆ
"อืมมม!!! ช่างเถอะตอนนี้ข้าอยากรีบประลองแล้วก็ออกจากที่นี่จะแย่อยู่แล้ว"
สิ้นเสียงของหลิงเทียน เขาก็เดินเข้าไปภายในสนามประลองทันที ทุกคนภายในกลุ่มได้แต่ยิ้มอย่างขบขัน ก่อนจะเดิมตามเข้าไป เมื่อกลุ่มของหลิงเทียนเข้ามาภายในสนามประลอง เซียงเซียง หนิงเอ๋อร์ และไป๋หยุนเฟย ต่างก็แยกย้ายไปนั่งประจำที่ตัวเองทันที
หลิงเทียนมองไปรอบๆ สนามประลองที่ถูกจัดแบ่งที่นั่ง ตามระดับของศิษย์ภายในตำหนัก และเริ่มที่จะได้ยินเสียงซุบซิบนินทา ที่ดังระงมไปทั่ว ผ่านไปไม่นานนัก เจ้าตำหนัก รองเจ้าตำหนัก และผู้คุมกฏทั้งสองก็มาถึง ภายในสนามประลองกลลับกลาย เป็นเงียบกริบไปในทันที ก่อนที่ผู้คุมกฏอี้หลินจะเริ่มประกาศเสียงดังขึ้น
"ศิษย์สายนอก หลิงเทียน ได้ขอท้าประลองเพื่อเข้าร่วมเป็นศิษย์หลัก โดยตามกฏแล้ว จะต้องประลองกับศิษย์หลักทั้งหมด เพื่อให้ได้ซึ่งการยอมรับ จากนี้ข้าจะเริ่มประกาศกฏของการประลอง ข้อแรก ศิษย์ที่ท้าประลองจะต้องเริ่มต่อสู้กับศิษย์หลักอันดับสุดท้ายและขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงอันดับ 1 โดยศิษย์หลักแต่ละอันดับสามารถประเมินความสามารถของศิษย์ที่ท้าประลองและจะทดสอบหรือขอผ่านก็ได้ ข้อสอง การประลองครั้งนี้ทั้งฝ่ายที่ท้าประลองและฝ่ายที่ต้องการทดสอบ เป็นหรือตายไม่สามารถโทษอีกฝ่ายได้ ข้อสาม ฝ่ายท้าประลองหากพ่ายแพ้จะต้องถูกจองจำที่คุกนรก เหมันต์เป็นเวลา 10 ปี หากศิษย์ที่ต้องการท้าประลอง สามารถยอมรับกฏการประลองนี้ จงก้าวขึ้นมาบนสนามประลองได้"
สิ้นเสียงของผู้คุมกฏอี้หลิน หลิงเทียนก็ก้าวขึ้นสู่สนามประลอง โดยไร้ซึ่งท่าทีลังเล ศิษย์หลักทั้ง 50 อันดับต่างก็เริ่มประเมินทันที เมื่อเหล่าศิษย์ประเมินความสามารถของหลิงเทียนก็พบว่า ศิษย์สายนอกคนนี้มีระดับการบ่มเพาะอยู่ในแดนจักพรรดิขั้นที่ 1 ซึ่งก็ไม่ได้ถือว่าสูงส่งเท่าไหร่นัก เพราะศิษย์หลักแต่ละคนนั้นล้วนอยู่ในแดนจักรพรรดิทุกคน และระดับที่ต่ำสุดของศิษย์หลักคือแดนจักรพรรดิขั้น 2 ทำให้เหล่าศิษย์หลักจำนวนไม่น้อยที่เริ่มแสดงอาการไม่พอใจ และส่งสายตาในเชิงดูถูกมาเป็นอย่างมาก เพราะหากศิษย์สายนอกผู้นี้อยู่ในแดนจักรพรรดิขั้น 3 หรือ 4 พวกเขายังพอยอมรับปล่อยผ่านไป เจอกับศิษย์หลักอันดับต้นๆ ทว่าแค่เพียงแดนจักรพรรดิขั้น 1 แต่กลับเหิมเกริมกล้าท้าประลองเหล่าศิษย์หลักเช่นนี้ ช่างไม่เจียมตัวยิ่งนัก
หลิงเทียนที่ขึ้นมาอยู่บนสนามประลอง ได้สักพักนึง ก็เริ่มไม่พอใจกับสายตาที่จับจ้องมองมาที่เขา บวกกับความหงุดหงิดในช่วงสองวันก่อนหน้านี้ ที่โดนมู่เยี่ยรังควานไม่หยุดหย่อน จึงกล่าวขึ้นทันที
"ศิษย์พี่คนไหนที่ข้าต้องประลองในรอบแรก ช่วยรีบขึ้นมาบนสนามประลองด้วย"
สิ้นเสียงของหลิงเทียน ก็เกิดเสียงพูดคุยดังระงมขึ้นไปทั่วพื้นที่สนามประลอง ก่อนที่ศิษย์หลักอันดับ 50 จะทะยานออกจากที่นั่งด้วยท่าทีกราดเกรี้ยว ขึ้นสู่สนามประลองทันที แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะ
"สวะสายนอกชั้นต่ำอย่างเจ้า กล้ามาพูดจาสามหาวที่นี่งั้นรึ!!?"
หลิงเทียนอดคิดในใจไม่ได้ ว่าเขาพูดอะไรผิดไปงั้นหรอ เขาก็แค่รีบ อยากจะประลองให้จบๆ จะได้ออกไปจากตำหนักก็เท่านั้น แต่ก็เอาเถอะยังไงเขาก็เป็นศิษย์หลักอันดับที่ 50 ถือว่าศิษย์พี่เขาก็ว่าได้ อย่างน้อยก็ควรเกรงใจนิดนึง เขาจึงประสานมือคารวะพลางกล่าวขึ้นอย่างสุภาพ
"ขออภัยศิษย์พี่ที่ข้าเสียมารยาท ถ้างั้นจะเริ่มการประลองเลยหรือไม่?"
"หึ!! สวะก็ยังเป็นสวะอยู่วันยังค่ำ ในเมื่อเจ้ารนหาที่ข้าเจิ้นห่าวจะช่วยสั่งสอนเจ้าแทนบิดามารดาให้เอง"
หลิงเทียนเริ่มคิ้วกระตุก เขารู้สึกว่าศิษย์หลักคนนี้เริ่มจะลามปามไปถึงบิดามารดา แต่เขาก็ยังพยายามสงบเสงี่ยมเพราะไม่อยากก่อเรื่อง ให้เซียงเซียง หรือคนในกลุ่มเขาต้องเดือดร้อน ก่อนจะพยายามกัดฟันพูดอย่างใจเย็น
"ศิษย์พี่แค่การประลองเท่านั้น ช่วยอย่ากล่าววาจาก้าวร้าวถึงบิดามารดาข้า"
"เหอะ!! แล้วไงสวะเช่นเจ้าบิดามารดาเจ้าก็คงไม่ต่างกันหรอก!!!!"
"โฮ๊ะ โฮ่.....!! หวังว่าเจ้าหนูนั่นจะเห็นแก่หน้าข้าบ้างนะ" เจ้าตำหนักถึงกับอุทานออกมาจนทำให้รองเจ้าตำหนัก ผู้คุมกฏ และเหล่าอาวุโสหันไปมองกันเป็นตาเดียวกันด้วยความแปลกใจ
เซียงเซียงเองก็มีอาการไม่พอใจขึ้นมาเช่นกัน เพราะสำหรับนางแล้วพ่อแม่ของหลิงเทียนก็เปรียบเสมือนพ่อแม่ของนาง ก่อนจะมองไปทางหลิงเทียน เมื่อเห็นสายตาและอาการของเขานางจึงได้แต่ส่ายหน้า ราวกับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในไม่ช้า
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนเมื่อทั้งสองฝ่ายพร้อมที่สนามประลองแล้ว เจิ้นห่าวสะบัดมือเรียกดาบสีเงินลายพยัคย์ ออกมาจากแหวนเก็บของ จากนั้นก็ชี้มันไปทางหลิงเทียน
"เอาล่ะ!! เข้ามาสิเจ้าสวะ"
"นั่นมัน!!! ดาบพยัคย์คำรนอาวุธระดับราชันย์ ที่มีจิตวิญญาณอสูรมิใช่รึ เขาจะใช้มันกับศิษย์ใหม่อย่างนั้นหรือ"
เสียงฮือฮาที่ดังมาจากบรรดาเหล่าศิษย์ร่วมตำหนัก เจ้นห่าวถึงกับระบายยิ้มออกมาอย่างโอ้อวด อาวุธที่มีจิตวิญญาณอสูรนั้นเป็นอาวุธที่หายากอย่างยิ่ง มันเองใช้เวลาอยู่ในตำหนักนานถึง 5 ปีเพื่อเก็บรวบรวมแต้มทั้งหมดจากภารกิจ เพื่อไปแลกกับอาวุธทรงพลังชิ้นนี้ เพื่อการประลองจัดอันดับศิษย์หลัก ที่จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เพราะตัวมันเองก็ติดอยู่ที่อันดับ 50 นี้มานานปีแล้ว ระหว่างที่เจิ้นห่าวกำลังพึงพอใจกับน้ำเสียงอิจฉาของบรรดาเหล่าศิษย์สายใย และสายนอกนั้น
"ผั๊วะ!! ตู้มมมมม!!" ใบหน้าใสกระจ่างของเจิ้นห่าวก็ถูกตบอย่างรวดเร็ว จนทรุดลงไปกองกับพื้นสนามประลองทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าศิษย์ที่เฝ้าชมการประลอง แม้กระทั่งอาวุโสหลายคนเอง ยังแทบมองไม่เห็นการโจมตีเมื่อสักครู่นี้ด้วยซ้ำ ส่วนอาวุธที่น่าภาคภูมิใจของเจิ้นห่าว ก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะร่วงลงมาสู่มือของหลิงเทียน พร้อมด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกไปถึงกระดูก
"ข้าพึ่งพูดไปมิใช่หรือ ว่าอย่าเอ่ยวาจาก้าวร้าวบิดามารดาข้า!!"
เมื่อหลิงเทียนกล่าวจบ เขาใช้เพียงแค่มือเปล่าๆ บีบดาบพยัคย์คำรนของเจิ้นห่าวจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ภายในสนามประลองถึงกับเงียบกริบลงไปในทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

SS2_No.6 ตบหน้า

คล้ายกับเรื่องกำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง] ที่คุณอ่าน

กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

SS2_No.6 ตบหน้า

คล้ายกับเรื่องกำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้