สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     เมื่อพุดคุยขอรางวัลกันได้แล้ว พวกเด็กๆรุ่นเล็กก็พอใจกันมาก ยิ่งทำให้คึกคักมากกว่าเดิมอีก ทั้งๆที่น่าจะหมดแรงกันไปพอสมควรแล้ว เพราะตั้งแต่เดินทางเข้ามาสู่ป่าไผ่ใช่ว่าจะอยู่นิ่งๆกันเสียทีไหนกัน!!!

     “ดูท่าแล้วพวกเราไม่น่าจะรีบตกลงกับพวกเด็กๆเลยว่าจะมีรางวัลให้ พอได้รู้ว่าจะได้รางวัลก็เลยเป็นแบบนี้เลยค่ะ”แม่

     “นั่นน่ะสิ จากที่ดูเหมือนจะใกล้หมดแรงกลายเป็นว่ามีพลังเหลือเฟือกันแล้วในตอนนี้ พวกเราคงจะบอกเร็วเกินไปนั่นแหละนะ”ป้าถัวผัน

     “เหมือนกับได้รับพลังงานเพิ่มอย่างนั้นเลยนะ ยิ่งของรางวัลที่เป็นของกินนี่มันทรงพลังจริงๆ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “จริงค่ะพี่สะใภ้ นี่ขนาดยังไม่ได้กินของที่อร่อยๆ ที่พวกเด็กๆชื่นชอบกัน ยังดูคึกคักกันมากมายขนาดนี้เลย”แม่

     “แต่ถ้าได้เติมพลังกันเต็มที่จริงๆ มีหวังพวกเราก็คงไม่ได้พักผ่อนสายตากันพอดีล่ะนะ”ป้าผัวถัน

     “ใช่..!!”แม่ ป้าสะใภ้

     “ฮ่า…ฮ่า….”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองมองหน้ากันและพากันหัวเราะกับตัวพวกท่านเองที่ต้องทนกับสภาพแบบนี้กันไปอีกนานกว่าเจ้าพวกตัวเล็กๆพวกนี้จะเติบโตกันต้องใช้เวลาอีกหลายปีกันเลยทีเดียว

     ช่วงเวลาในป่าไผ่ที่พวกเด็กๆพากันสนุกสนานเพลิดเพลินกันก็ใกล้เวลาจะได้ถึงอาหารเที่ยงกันแล้ว แม่ๆเลยจำเป็นจะต้องเรียกพวกเด็กๆให้พากันกลับไปที่บริเวณของบ่อน้ำพุร้อนกันก่อน เพื่อที่จะไปกินอาหารเที่ยงร่วมกันกับคนอื่นๆที่อยู่ที่นั่นด้วย

     “เด็กๆ พวกเราจะต้องกลับกันแล้วนะเอาไว้มาช่วงเวลาอื่นกันต่อ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

    “ใช่จ้ะ ค่อยมาเที่ยวเล่นป่าไผ่กันเวลาอื่นก็ได้นะ”ป้าถัวผัน

    “ว้า………”พวกเด็กๆทำหน้าตาเซ็งกันไปหมด เมื่อถูกโดนเรียกให้กลับกันแล้ว ทั้งๆที่ยังอยากจะอยู่กันต่ออีก

     “โอ้….ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรก็ได้มั้งคะพี่สะใภ้ นี่ก็แค่จะพาพวกเด็กๆไปกินอาหารเที่ยงกันก่อนเท่านั้นเอง แต่ดูท่าแล้วคงจะไม่มีใครหิวกัน”แม่ แกล้งพูดหยอกออกมาเพียงเท่านั้นแหละพวกเด็กๆ กางหูกันผึ่งเลยเมื่อได้ยินคำว่าได้เวลาอาหารเที่ยงกันแล้ว

     “ข้าวเที่ยง….!!!”พวกเด็กๆ 

    “พวกเรากลับค่ะ กลับเลย กลับกันเดี๋ยวนี้เลยค่ะแม่ เร็วเข้าพี่สาว พี่ชาย พี่ๆเพื่อนๆ”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “ควั่บ…..ตึก….ตัก……….”

     เสี่ยวจื่อน้อยเองที่ตั้งตัวและมีความรู้สึกเร็วกว่าเพื่อนเลย รีบปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างทิ้งในมือ และก้าวขาสั้นๆมุ่งหน้าตรงออกไปจากป่าไผ่ทันทีเลย ไม่มีการรอใดๆทั้งสิ้นเพราะถือว่าได้บอกทุกๆคนไปแล้ว

     “.............!!!”แม่ ป้าสะใภ้ และแม่ๆเด็กๆในหมู่บ้าน

     “น้องเล็กรอพี่สาวด้วย…”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “พวกเราไปด้วย….”พวกเด็กๆรุ่นเล็กรีบพากันวิ่งไล่กันไปหน้าตากันแล้ว เพื่อที่จะมุ่งหน้าออกจากป่าไผ่กันอย่างรวดเร็ว

     “..............!!!”พวกพี่ๆที่โตกว่าได้แต่พากันยืนงงๆ เพราะเจ้าตัวเล็ก เรียกได้ว่าทั้งกลุ่มเลยหายตัวกันไปหมด 

     “โอ้….รวดเร็วทันใจเลยค่ะทีนี้แค่บอกว่าถึงเวลาอาหารแล้วเท่านั้นเอง ไม่ต้องพูดซ้ำสองเลย”แม่

     “มันก็จะไวเกินไปนะน้องสะใภ้”ป้าถัวผัน

     “ฮ่า….ฮ่า…..”แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสอง

     “งั้นพวกเราพากันเก็บข้าวของพวกนี้กันก่อนดีกว่านะคะ”แม่

     “อือ….เอาขึ้นรถเข็นกันเลยนะจะได้ตามพวกเจ้าตัวเล็กได้ทัน”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ให้พวกพี่ๆเขาตามไปก่อนก็ได้ค่ะสักส่วนหนึ่ง”แม่

     “จริงสินะ”ป้าถัวผัน

     พวกพี่ๆที่โตกว่าก็แยกไปกลุ่มหนึ่งวิ่งตามไปดูแลเจ้าตัวเล็กๆ ที่พากันหนีเพื่อจะไปทันกินอาหารเที่ยงโดยไม่สนใจอะไรเลย 

     ส่วนที่เหลือก็ช่วยกันเก็บข้าวของต่างๆที่หาได้จากป่าไผ่แห่งนี้ขึ้นรถเข็นเพื่อเข็นกลับไปที่จุด ณ บริเวณทำบ่อน้ำพุร้อนที่คนส่วนใหญ่ยังรออยู่ตรงนั้นกันหมด

     “ดีนะที่ยังพ่วงเข็นรถกันมาด้วย ไม่อย่างนั้นแล้วคงจะพากันเก็บไปไม่หมดหรอกเยอะแยะขนาดนี้”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ถ้าเก็บไม่หมดจริงๆ ก็ทิ้งไว้ก่อนและบอกให้พวกผู้ชายมาเก็บกลับไปอีกทีละกันนะ”ป้าถัวผัน

    “อย่างนั้นก็ได้ค่ะพี่สะใภ้”แม่

    ทางด้านนี้ก็กำลังจัดการเก็บหน่อไม้ กระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุหนอนไผ่กันอย่างเต็มที่ อีกกลุ่มหนึ่งก็มุ่งหน้ากลับบ่อน้ำพุร้อนแล้ว แน่นอนว่ากลุ่มเสี่ยวจื่อน้อยกับพวกพี่สาวนั่นแหละ

     “ข้าวเที่ยง ข้าวเที่ยง ได้เวลากินอาหารตอนเที่ยงแล้ว”เสี่ยวจื่อน้อย ที่เร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็วลืมเมื่อยขา ลืมความเหน็ดเหนี่อยไปเลย เพราะในตอนนี้ในหัวสมองน้อยๆของเธอมีแต่ภาพอาหารเที่ยงลอยไปลอยมาอยู่เต็มไปหมด

     “ตอนแรกไม่ได้รู้สึกว่าจะหิวข้าวอะไรเลยนะน้องเล็กเนอะ แต่พอแม่บอกเตือนพวกเราว่าถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้วเท่านั้นแหละท้องมันก็……..”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “โคร๊ก…..คร๊าก…….”

     ไม่ทันได้พูดจบประโยคดีเสียงแปลกประหลาดก็ดังออกมาจากสองสาวพี่น้องตระกูลนิ้วทันทีเลย

     “อ้า…..มันก็แบบนี้เลยพี่สาวดังมากเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อิ….อิ….อิ….”สองสาวน้อยพากันหัวเราะคิกคักกันหนุงหนิงระหว่างสองพี่น้อง คุยแต่เรื่องอาหารช่วงเที่ยงนี้ว่าจะได้กินอะไรกันบ้าง เพราะมื้อเช้าที่กินไปกันบางอย่างก็ไม่ได้กินเยอะอย่างที่ตั้งใจเอาไว้เพราะว่ามันอิ่มมากแล้วนั่นแหละจะกินทีละเยอะทีเดียวหลายอย่างก็ไม่ได้

     แน่นอนว่าอาหารก็เอามาจากที่ไปขายให้กับพวกพี่ๆสุดหล่อในเครื่องแบบนั่นแหละ ทำขายด้วย บางส่วนก็แบ่งเอาไปแจกจ่ายให้กับคนในหมู่บ้านด้วย

     ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าเสี่ยงจื่อน้อย พี่ๆ และพวกเพื่อนๆจะกลับถึงบริเวณแถวทำบ่อน้ำพุร้อนกัน แต่ยังไปไม่ถึงดีเสี่ยวจื่อน้อยก็รีบ ตะโกนบอกรายงานตัวว่าเธอกลับมาถึงแล้วเสียเสียงดังลั่น พร้อมกับพวกพี่สาวและเพื่อนๆ 

     “เสี่ยวจื่อ พี่สาว กับพวกพี่ๆเพื่อนๆกลับมาแล้วค่ะ พวกเรากลับมาแล้วค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

“เอ๊ะ….นั่นใช่เสียงพวกเด็กๆหรือเปล่านะ??”ย่า

     “ใช่นะใช่ ส่งเสียงดังกันมาเชียวสงสัยพากันกลับมาจากการเดินเที่ยวเล่นในหมู่บ้านแล้วล่ะนะ”ยาย

     “ทำไมถึงได้กลับมาเร็วนักนะรอบนี้???”ย่า

     “นั่นน่ะสิ ปรกติจะต้อง………”ยาย

     ย่ากับยาย ยังไม่ทันได้พูดกันจบทีเลยว่าทำไมพวกเด็กๆถึงได้พากันกลับมากันเร็วนัก เพราะปรกติแล้วถ้าได้ออกไปเที่ยวเล่นกันจะหายกันไปนานมากกว่านี้ด้วยซ้ำไป

     “อาหารเที่ยงอยู่ไหนคะ เสี่ยวจื่อหิวมากค่ะพวกเรากลับมากินอาหารเที่ยงกันค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “พวกเราหิวแล้วค่ะ อาหารวางไว้ตรงไหนบ้างคะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ 

     “.............”ย่า กับ ยาย

     “นั่นไงล่ะสาเหตุที่ว่าทำไมถึงได้พากันกลับมาเร็วกันนักน่ะ”ยาย

     “พวกเราก็ลืมไปได้ยังไงเนอะว่าเรื่องกินพวกเด็กๆจะไม่พลาดหรอก เพราะมันสำคัญมาก”ย่า

    “ฮ่า….ฮ่า…..”ย่า กับ ยาย

    พวกท่านก็จัดการเรียกพวกเจ้าตัวเล็กๆ มาทางฟากที่จัดเตรียมไว้ให้กับพวกเด็กๆกินอาหารช่วงเที่ยงโดยเฉพาะเอาไว้แล้ว ยิ่งตอนนี้มาถึงก็หอบกันมาเลยสงสัยคงจะเร่งเดินทางกลับเพราะอยากกินอาหารเที่ยงกันแน่ๆเลย

     “แฮ่ก….แฮ่ก….”

     “อ๊ะ….เด็กๆดื่มน้ำกันก่อนนะ ค่อยๆดื่มนะลูกจะได้ไม่สำลักเอา”ยาย 

     “ขอบคุณค่ะ” “ขอบคุณครับ” พวกเด็กๆกล่าวขอบคุณเมื่อได้รับแก้วดื่มจากพวกท่านกัน 

     “อึก….อึก…..”

     “แล้วรีบวิ่งกันมาทำไมล่ะเด็กๆ เหนื่อยแย่เลยลูกเอ๊ย พากันไปเดินเที่ยวเล่นถึงไหนกันมาล่ะเนี่ยฮะ???”ย่า

     “ย่าคะ ยายคะ ไม่เป็นไรเลยค่ะพวกเรากลัวว่าจะให้คนทางนี้รอกินอาหารมื้อเที่ยงกันนาน เลยต้องรีบมาไงคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อ้อ…จ้ะ…!!!”ย่า กับ ยาย

     พวกท่านได้ฟังเหตุผลจากหลานสาวคนเล็กที่พูดออกมา ก็ไปไม่เป็นเลย ฟังแล้วก็แปลกๆจริงๆ ห่วงคนทางนี้จะกินข้าวตอนเที่ยวช้า???หรือว่าห่วงท้องของตัวเองมากกว่าที่ทนหิวไม่ได้???มันแปลกได้แบบนั้นจริงๆ!!

     “โอ้….จ้ะๆขอบใจนะเด็กๆที่รีบกลับมากันน่ะ”ยาย แกล้งพูดหยอกขึ้นมาแบบร่วมด้วย เพราะอดที่จะหมั่นเคี้ยวเจ้าตัวเล็กไม่ด้จริงๆช่างพูดช่างเจรจาจริงๆ 

     “ไม่เป็นไรค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ” พวกเด็กๆ ต่างพากันตอบรับกันอย่างพร้อมเพรียงอีกด้วย

     “..........!!”ย่าๆ ยายๆ 

     “โอ้…ช่างพร้อมเพรียงกันมากจริงๆ รู้ใจกันมากเสียด้วยนะเจ้าพวกตัวแสบรุ่นเล็กเนี่ย”ยาย

     “จริงๆ…!!!”ย่าๆ ยาย

     “ฮ่า…..ฮ่า…..”พวกท่านก็อดไม่ได้จริงๆที่จะหัวเราะเจ้าพวกตัวเล็กๆกลุ่มนี้ 

     “ยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าไปถึงที่ไหนกันมาจ๊ะเด็กๆ???”ยาย

     “พวกเราไปที่ป่าไผ่มาค่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “อ้อ….ป่าไผ่ที่ใกล้แถวนี้ที่สุดใช่ไหมจ๊ะ???”ย่า

     “ใช่ค่ะ”สองสาวน้อย

     “นึกว่าจะพากันเดินไปไกลกว่านี้เสียอีก”ยาย

     “ก็อยากไปอยู่นะคะ แต่ว่าพวกเราแวะป่าไผ่ที่นั่นก็ถือว่าไม่เสียหายอะไรค่ะ ได้ของมาเยอะอยู่นะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้….นี่พวกเด็กๆไม่ได้พากันไปเล่นซุกซนอย่างเดียวเหรอ???”ย่า

     “เปล่าค่ะ พวกเราทำตัวให้เป็นประโยชน์เสมอๆค่ะ ถึงแม้ว่าจะออกไปเล่นก็ตามค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย อวดตัวเองยกใหญ่เลย

     “จริงอย่างที่น้องเล็กบอกเลยค่ะย่า ยาย พวกเราได้หน่อไม้หัวใหญ่ๆ กับหนอนไผ่มาเยอะแยะเลยค่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “หน่อไม้ หนอนไผ่???”ย่าๆ ยายๆ

     “หนอนไผ่..???ด้วยเหรอหลานสาว??”ย่า

     “ใช่ค่ะ หนอนไผ่เก็บใส่กระบอกไม้ไผ่ได้ตั้งหลายกระบอกเลยนะคะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้……!!!”ย่าๆ ยายๆ ได้ยินว่าพวกเด็กๆเก็บหนอนไผ่กลับมาได้ด้วย ก็ออกจะตื่นเต้นกันอีกด้วย

     “เดี๋ยวต้องรอสักพักหนึ่งนะคะคาดว่าแม่ ป้าๆ อาๆ น้าๆ พวกพี่ๆ ที่ไปด้วยคงจะขนของกลับมาค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อ้าว…แล้วทำไมพวกเราถึงไม่อยู่ช่วยเก็บของมาด้วยเล่า??”ยาย ที่แกล้งถามเจ้าตัวแสบว่าจะตอบออกมาว่าอย่างไรกัน

     “อ้อ….เพราะว่าเสี่ยวจื่อน้อย พี่สาวกับกลุ่มเพื่อน เสียสละอาสาเร่งฝีเท้าให้มาถึงที่นี่ก่อน เพื่อที่จะมาบอกข่าวกับทุกๆคนไงคะ เหนื่อยมากเลยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย 

     ตัวเธอเองก็ลืมไปจริงๆเพราะพอได้ยินว่าถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้วหัวสมองน้อยๆของนางก็สั่งให้ขาสั้นๆของเธอวิ่งกลับมาที่บริเวณบ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้ให้เร็วที่สุด เลยลืมนึกไปเลยว่าทิ้งของไว้ด้านหลังจริงๆ แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะเธอยังเด็กเล็กอยู่นี่หน่า หาวิธีดำน้ำหลีกเลี่ยงไปก่อนละกัน ไม่ได้ตั้งใจจริงๆที่จะวิ่งหนีมาเพื่ออาหารเที่ยงน่ะ!!????

“คงไม่เป็นไรหรอกมั้งเรายังเล็กอยู่ก็ย่อมคิดอะไรได้ไม่มากนี่เนอะ ก็แค่เลือกอาหารเที่ยงเองนี่หน่า!!”เสี่ยวจื่อน้อย คิดเข้าข้างตัวเองอยู่เงียบๆคนเดียว!!

     “............!!”ย่าๆ ยายๆ

     “.........!!”แม่ ป้าสะใภ้ และแม่ๆเด็กๆในหมู่บ้าน

     “..........!!!”พวกพี่ๆที่โตกว่า

     และคำพูดนี้นี่แหละคนที่ไปด้วยกันก็มาถึงพอดีเลยได้ยิน ข้ออ้างที่ของเสี่ยวจื่อน้อยกันไปด้วยเต็มๆ จนพูดไม่ออกกันเลย

     “อุ๊ย….แม่คะ ป้าสะใภ้คะ น้าๆ อาๆ พวกพี่ๆมาถึงแล้วเหรอคะ??? น้ำค่ะน้ำ ดื่มน้ำกันก่อนนะคะจะได้หายเหนื่อยกัน”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “............!!!”ย่า กับ ยาย แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ พวกพี่ๆ 

     “อ้อ….จ้ะ”แม่ 

     “ขอบใจน้องๆ”พวกพี่ๆ ที่ได้รับน้ำจากพวกน้องๆรุ่นเล็กที่ต่างพากันยกน้ำมาให้ดื่มเพื่อให้หายเหนื่อยกัน

     “ช่างเป็นผู้เสียสละที่แท้จริงๆ เจ้าตัวแสบเอ๊ย!!”ยาย กระซิบเบาๆพูดคุยกับย่า

     “แสบจริงๆนะเจ้าตัวเล็กเนี่ย รู้จักใช้คำพูดให้ตัวเองดูดี และหลุดพ้นได้น่ะ”ย่า

     “เฮ้อ……..”ย่า กับ ยาย

     “ย่าๆ ยายๆคะ มาดูสิคะนี่ๆหน่อไม้ และกระบอกไม้ไผ่พวกนี้มีหนอนไผ่อยู่คะมาดูใกล้ๆค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     จากที่อึ้งๆกับการ ลื่นไถลของเจ้าตัวเล็กพอได้ยินว่าหนอนไผ่มีหลายกระบอก พวกท่านเลยลืมและตรงมาดูของที่พวกเด็กๆคุยโม้ว่าหากันมาได้ระหว่างไปเที่ยวเล่นซนกันข้างนอกนั่น

     “โอ้….พวกเด็กๆเก่งมากเลยนะเนี่ยะดูสิตัวใหญ่จริงๆนะหนอนไผ่พวกนี้”ยาย

     “ทอดเลยค่ะยาย ย่า”เสี่ยวจื่อน้อย ส่งสายตาเป็นประกายแวววับออกมาทันทีเลย

     “ได้จ้ะ ได้ เดี๋ยวเอาหนอนไผ่นี่ไปทอดนะ”ย่า

     “เย้….เย้…..”พวกเด็กๆ พากันดีใจในที่สุดก็จะได้กินอาหารอันโอชะกันแล้ว

***********

     เสี่ยวจื่อน้อยผู้เสียสละ???หรือผู้เห็นแก่กินกันนะ???เป็นตัวเลือกที่น่าหนักใจสำหรับเด็กตัวน้อยๆจริงๆ ที่จะให้เลือกระหว่างอาหาร กับ สิ่งที่ทำอยู่ ณ ปัจจุบัน!!เลือกได้ยากมาก