Pioneer Era

***ประธานสีเทา [เซอร์ไว]

"ท่านประธาน มีคนเดินตรงมาทางท่านครับ"

"เห็นแล้ว เจ้าหนุ่มคนนี้ข้ารู้จัก พวกเจ้ายืนกระจายออกกันคนรอบ ๆ ให้หน่อยสิ”

"รับทราบครับ"

ท่ามกลางผู้คนจำนวนมากที่เพลิดเพลินไปกับเสียงดนตรีและอาหาร มีกลุ่มคนระดับ VIP อันโดดเด่นกำลังรวมตัวอยู่บนพื้นพรมสีแดงฉานที่มีโต๊ะหรูหราประดับทองคำตัวยาวตั้งเอาไว้

เหล่าคณะรัฐบาลของพวกเรา

ผู้อำนวยการของโรงเรียนไพโอเนียร์

บานากับภรรยาที่พึ่งกลับมาสู่รั้วโรงเรียน

ราชินีทั้งห้าจากเผ่ามนุษย์มด

พวกชนเผ่าท้องถิ่นระดับอาวุโสและผู้กล้า

และประธานสูงสุดของบริษัทยะมะโตะ

เขาออกจะดูเหงา ๆ หน่อย บางทีคงเป็นเพราะภรรยาสุดรักเอสเทอยังติดภารกิจอยู่ในทวีปเก่านั่นละ

นี่คือบรรดาแขก VIP ของงานนี้ และคงไม่ดีเท่าไหรนัก ถ้าพวกเขามาเห็นเราคุยกับโฮป

ทำไมถึงไม่ดีนะหรือ? คำตอบดูได้จากใบหน้าของเจ้าหนุ่มนั่นยังไงละ

มันทำหน้าเครียดเดินเข้ามาหา ดูก็รู้แล้วว่าคงรู้ตัวเรื่องสัญญาที่ไม่เป็นธรรมนั้นแล้ว

ถ้าปากหมาพูดอะไรไม่ดีต่อหน้าเหล่าแขก VIP คงได้งานเข้ากันทุกคนนั่นละ

"ขอเชิญไปที่นั่ง VIP เพื่อรับฟังดนตรีทางนี้ครับ"

ชายบริกรผิวขาวและผิวดำตัวสูงใหญ่จากเผ่ามนุษย์กำลังทำหน้าที่พาแขกอันทรงเกียรติออกจากบริเวณนี้

เกิดเสียงหัวเราะชอบใจ เสียงวางจานและแก้ว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของผู้คนที่ค่อย ๆ ทยอยเดินออกจากพรมสีแดงตรงนี้

เพียงพริบตาเดียว พื้นที่รอบตัวก็เหลือเพียงแค่ลูกน้องของเราเท่านั้น

เจ้าหนุ่มหน้าตาดีผมกระเซิงกำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับเผ่ามนุษย์มดคนหนึ่งที่สูงหนึ่งเมตร

สูทสีขาวอันโดดเด่นกำลังตัดผ่านฝูงชน โดยทิ้งเพื่อนคนอื่นเอาไว้ตรงโต๊ะอาหารด้านหลัง

แสงไฟสีแดงอ่อนต้องกระทบใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตึงเครียดของคนหนุ่ม

ดวงตาของเขากำลังแสดงให้เรารู้ ว่ามันมาเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง

เด็กก็คือเด็กวันยังค่ำ

แสดงสีหน้าชัดเจนจนอ่านออกได้นั้น ถือว่ายังอ่อนหัดอยู่มากนัก

ปัญหาคือเผ่ามนุษย์มดที่เดินคู่มากับมันมากกว่า

จากสายสืบที่รายงานมา พบว่าเธอเป็นหนึ่งในลูกของราชินี [แฟต] กับวีรบุรุษเผ่ามนุษย์มด [สเลบ]

เผ่าพวกเราให้ความสำคัญกับชะตาแรกเกิดมากกว่าความสามารถ ดังนั้นมนุษย์มดเพศหญิงที่ไม่เป็นระดับนางพญาซึ่งมีเพียงหนึ่งเดียวต่ออาณาจักร จึงเป็นได้แค่ระดับชนชั้น [มดทาส] เท่านั้น

และ [มดทาส] นั้น คือกลุ่มชนที่แทบจะไร้สิทธิ์ไร้เสียงในเผ่าของพวกเรา

แถมเผ่าของเรามีลูกนับแสนต่อหนึ่งมารดา ดังนั้นสายสัมพันธ์แม่ลูกจึงคล้ายกับการปกครองมากกว่า

ถ้านับในแง่ของเส้นสายเพื่ออนาคต เลยไม่มีความสำคัญอะไรที่ต้องไปให้ความสำคัญกับคนแบบนั้น

แต่จะดูถูกเพราะเป็นชนชั้นต่ำสุดไม่ได้เด็ดขาด

เพราะรายงานแจ้งชัดเจนว่าเธอคนนี้เป็นพวกเฉลียวฉลาดไม่แพ้แม่กับพ่อ

พวกเด็กน้อยสองคนเดินมาหยุดตรงหน้าของผมอย่างจงใจ

เจ้าหนุ่มโฮปทำท่าจะเปิดปากพูดบางอย่าง แต่กลับกลืนคำพูดลงคอไปกลางคัน จนกลายเป็นความเงียบชวนอึดอัดขึ้นมาแทน

เมื่อเห็นว่าเวลาถูกหยุดนิ่ง เราเลยจงใจแสดงแก้วไวน์สีแดงกลิ่นฉุนในมือโดยไม่ยกดื่มให้พวกเขาเห็น

ถ้าเป็นคนมีหัวคิด จะต้องเข้าใจว่ากำลังมารบกวนเวลาดื่มด่ำของเราอยู่

แล้วคนที่ทำลายความสงบนั้น คือเพื่อนสตรีสวมสูทขาวที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ถึงจะพยายามเก็บอาการ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะเอยปากเปิดบทสนทนาเพื่อทำลายสภาพที่ชวนอึดอัดนี้

"ต้องขออภัยที่รบกวนเวลาของคุณค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาว่างสักครู่มาสนทนากับพวกฉันไหมคะ? "

สอบตก…

หมายถึงเจ้าหนุ่มที่ชื่อโฮปที่สอบตกนะ

เวลาแบบนี้เขาควรจะเป็นคนแนะนำตัวให้เพื่อน ไม่ใช่ให้คนที่ไม่รู้จักเป็นฝ่ายเอยปากพูดเองแบบนี้

"ได้สิ"

เราวางแก้วไวน์บนโต้ะไม้กลมด้านข้าง แล้วหันไปประจันหน้ากับพวกเด็กน้อย พร้อมกับโค้งหัวเพื่อเป็นสัญญาณว่า "พูดได้แล้ว"

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแฟต เป็นบุตรีของท่านองค์ราชินีแฟตกับวีรบุรุษสเลบ เป็นสหายของคุณโฮป ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณเซอร์ไว"

"ยินดีที่ได้รู้จัก ข้า เซอร์ไว ต้องขอเสียมารยาทด้วยที่ไม่อาจแนะนำนามของมารดาได้ เพราะอันตัวข้านั้นได้ออกจากใต้อานันท์ของท่านแล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ฉันได้ยินมาว่าท่านเป็นผู้ส่งบัตรเชิญมาให้พวกเราผ่านทางคุณโฮป เลยอยากจะมากล่าวขอบคุณค่ะ"

อืม… เป็นเด็กสาวที่ดูมีบุคลิกใช้ได้ไม่เลว

ที่สำคัญคือเธอเป็นคนสวยน่ารักมาก

เรากับแม่สาวน้อยเริ่มพูดคุยเรื่องทั่วไปกันอย่างออกรส โดยมีเจ้าหนุ่มโฮปยืนเป็นตัวประกอบฉากอยู่ข้าง ๆ

เธอใช้วิธีเปิดเรื่องด้วยการพูดในหัวข้อ [งานกระชับมิตร] แล้วพูดถึงบรรยากาศของงาน พูดเรื่องส่วนตัวในรั้วโรงเรียน พูดเรื่องที่เจ้าหนุ่มโฮปเป็นเด็กยากจนสู้ชีวิต และเรื่องบรรดาเพื่อนของเขาว่าสุดยอดแค่ไหน รวมไปถึงพูดเรื่องของไพไรน์ที่เป็นชนเผ่าท้องถิ่น ว่าเป็นสหายที่สนิทกับเขามากทีเดียว

บลา บลา บลา…

สรุปคือตั้งใจมาโฆษณาให้เพื่อนว่างั้นเถอะ

ถือว่าเป็นการพูดขายของที่ดูฉลาดอยู่ แถมยังเลือกคำพูดที่ฉลาดจนไม่ฟังดูโอ้อวดเกินไปด้วย

มีการรับลูกคู่ปล่อยให้เราพูดแทรกบ้าง ไม่ใช่พูดเอาเองอยู่ฝ่ายเดียวจนน่าด่า

แต่จะดูฉลาดกว่านี้ถ้าเจ้าโฮปคอยพูดรับลูกคู่ด้วยละนะ...

ส่วนเรื่องที่พูดว่าโฮปยากจนแต่สู้ชีวิตนั้น คิดจะเรียกคะแนนสงสารจากเราหรือ?

เธอคงรู้ว่าเราเปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เลยคิดว่าจะใจอ่อนกับเรื่องพวกนี้สินะ

เสียใจด้วย แต่ข้าสืบเรื่องของพวกเจ้ามาหมดแล้วละ

"---วันนี้ฉันสนุกมากที่ได้มาพูดคุยกับคุณเซอร์ไวค่ะ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากพา [เพื่อน] ที่น่ารักของฉันมาแนะนำให้รู้จักกับคุณสักวันค่ะ แต่ตอนนี้คงไม่ขอรบกวนเวลามากไปกว่านี้ ดังนั้นขอตัวก่อนค่ะ"

"ทางข้าเองก็รู้สึกสนุกสนานที่ได้พูดคุยกับสาวสวยน่ารักเช่นกันครับ"

"ชมเกินไปแล้วค่ะ มดทาสอย่างฉันไม่เหมาะสมกับคำว่าน่ารักหรอกค่ะ"

เธอโค้งตัวอย่างสวยงาม ก่อนจะลากเจ้าหนุมที่ชื่อโฮปออกไป

เจ้าหนุ่มโฮปดูตื่นตกใจมาก

สีหน้าของมันอ่านได้ชัดเจนเลยว่า [จบแค่นี้เองเรอะ!?] แบบนั้น

สรุปคงต้องการมาพูดเรื่องสัญญาที่ไม่เป็นธรรมนั้นจริง ๆ ละมั้ง?

แต่แม่หนูน้อยนั้นคงเข้าใจสถานะตัวเองว่าเป็นแค่นักเรียน ถึงพวกมันจะเริ่มมีชื่อเสียงจากเหตุการณ์ค้นพบอารยะธรรมสาบสูญ แต่มันก็แค่ชื่อเสียงชั่วคราว ผู้คนมักลืมง่าย มันไม่ใช่ชื่อเสียงที่จีรังยั่งยืนอะไร ดังนั้นเลยไม่กล่าวความต้องการออกมาโดยตรง แล้วใช้วิธีพูดโฆษณาคุณค่าของเพื่อนออกมาแทน

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้เราได้ตระหนักเอง ว่าชายที่ชื่อโฮปมีดีมากกว่าจะเอามาใช้เป็นตัวตายตัวแทนบริษัท

ทำอะไรอ้อมค้อมดีนะ ว่าแต่ทำไมต้องอ้อมค้อมแบบนี้ด้วย

เกรงใจ? ยังไม่กล้าพอ? คิดว่าให้เราเป็นฝ่ายเข้าหาเองจะจีรังยั่งยืนมากกว่า? หรือว่ากลัวโดนเราสั่งเก็บ?

เออ… ถึงเราจะโหด แต่ไม่โหดถึงขั้นสั่งฆ่าหรอกนะ

แต่ถ้าเป็นอย่างที่เดา ก็ถือว่าเธอคิดได้รอบคอบระวังตัวดี

รูปร่างสวยน่ารัก มีมารยาท อ่อนน้อม เข้าสังคมเก่ง แถมยังมีความฉลาดเฉียบแหลมพอสมควร

อายุเองก็ถือว่าไม่น้อยและไม่มากจนเกินไป

*ตุ๊บ*

โอ๊ยเจ็บหัวใจ...

หัวใจที่เคยคิดว่าเป็นน้ำแข็งกลับเริ่มเต้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง

อยากได้…

อยากได้เธอมาเป็นภรรยา เป็นราชินีของเรา…

“เดียวก่อนครับคุณโฮป ความจริงข้ามีเรื่องที่อยากจะพูดกับคุณอยู่อย่างหนึ่ง”

ตอนแรกตั้งใจจะใช้มันเพื่อเป็นสะพานสู่บรรดาลูก ๆ ของผู้มีอำนาจ

แต่ดูเหมือนว่าจะได้กำไรมากกว่าที่คิด

เพราะเจ้าหนุ่มโฮปทำให้ข้ามาพบกับสาวที่เก่งกาจน่ารักคนนี้

มาพบกับสาวที่ทำให้ข้ารู้สึกได้ถึงคำว่า [ความรัก]

"ดูเหมือนว่าตัวสัญญาที่ลูกน้องข้าร่างทำกับเจ้าจะมีข้อผิดพลาดที่ไม่เป็นธรรมอยู่ ต้องขออภัยด้วย มันเป็นความผิดของข้าที่ไม่ตรวจสอบให้ดีก่อนเอง ถ้ายังไงพวกเรามานัดพูดคุยแก้ตัวสัญญากันอีกครั้งนะครับ”

ดังนั้นข้าจึงไม่ลังเลที่จะพูดเช่นนั้นออกไป

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ตัวข้าดูดีขึ้นมาในสายตาของแม่นางแฟตนั่นเอง

จะจีบแม่สาวน่ารักด้วยวิธีไหนดีนะ?

***เศรษฐีน้อย (มั้ง) [โฮป]

“ขอบคุณมากแฟต! ”

“...ไม่เป็นไรค่ะ”

ผมกำลังรู้สึกดีใจมาก

พวกเรากำลังกลับมารวมตัวที่โต๊ะหลังจากแยกตัวกับเจ้าแมลงหน้าเหี้ยม

สมกับเป็นแฟตที่เป็นมันสมองของกลุ่ม เธอสามารถทำให้ผมมีโอกาสร่างตัวสัญญาใหม่ขึ้นมาได้สำเร็จ!

“... ว่าแต่ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นละ? ”

แต่เธอกลับขมวดหนวดมดตรงหัวเข้าหากันอย่างเคร่งเครียดซะอย่างงั้น

“เปล่าค่ะ แค่ว่ามันง่ายเกินไปค่ะ ตอนแรกฉันคิดว่าอีกฝ่ายคงต้องใช้เวลาสักพักเพื่อประเมินคุณค่าของพวกเรา ดังนั้นฉันเลยไม่พูดถึงเรื่องตัวสัญญาแล้วเน้นไปที่การโฆษณาตัวคุณโฮปค่ะ แต่… ทำไมอีกฝ่ายถึงรีบยื่นข้อเสนอที่เป็นประโยชน์กับทางเราเร็วแบบนี้กันละคะ? ”

“นั่นเป็นเพราะว่าแผนการของเธอมันได้ผลยังไงละ! ”

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีค่ะ แต่ถ้าไม่ใช่ละก็…”

คิดมากไประวังจะแก่เร็วนะแฟต

“ทั้งคู่ไปไหนมาหรือดอง~”

ในตอนนั้นเองที่เสียงภูติตัวป่วนประจำกลุ่มดังขึ้น

ตรงโต๊ะของพวกเรากำลังพูนไปด้วยภูเขาจานที่สูงกว่าสามเมตร

“กินไปเยอะกว่าขนาดตัวแล้วเฮ้ย!?! ”

“ไม่ใช่ฝีมือฉันนะดอง! ฝีมือของยัยกลัทโทนี่ย์ต่างหากดอง! ”

จะบอกว่ากองภูเขาจานนี้เกิดจากฝีมือของยัยกระต่ายนี่นะเรอะ?

พอมองดูให้ดี ก็พบว่ามีร่างของกระต่ายหูเงินกำลังกินขนมหวานอย่างมูมมามอยู่ใต้กองภูเขาจานอยู่จริง ๆ

“เนื่องจากไม่อาจทราบได้ว่าแหล่งพลังงานจะถูกแย่งชิงไปอีกเมื่อไหร ดังนั้นจึงต้องสำรองเอาไว้ให้เยอะ ๆ ค่ะ ดิฉันขอลาขาดสภาพที่ถูกเถาวัลย์หนามแดงกัดกินเตาพลังงานเป็นครั้งที่สองค่ะ”

แม่สาวกระต่ายหันมาตอบข้อสงสัยผมราวกับอ่านใจได้ ก่อนจะเริ่มสวาปามอาหารตรงหน้าต่อ

“ท่านผู้ช่วยเทพครับ…”

ส่วนชายสิงโตที่ชื่อว่าไพไรน์กำลังยืนมองด้วยสายตาที่ลำบากใจ

มีหุ่นยนต์กินจุแบบนี้คงลำบากหน่อยนะไพไรน์

“พลุละ”

“สวยจัง”

เสียงของผู้คนรอบข้างเริ่มดังอึกทึกขึ้นอีกครั้ง

บนท้องฟ้ายามราตรีที่มีพระจันทร์สีชมพูสามดวงส่องสว่างเป็นฉากหลัง กำลังเต็มไปด้วยแสงจากพลุที่ยิงขึ้นท้องฟ้า

พลุเหล่านั้นถูกส่งขึ้นสูงก่อนจะปริระเบิดออก

แน่นอนว่าทุกสิ่งที่ส่งขึ้นท้องฟ้าสูงเกินสิบห้าเมตร ย่อมถูกแสงเลเซอร์จากหอคอยลึกลับใจกลางทวีปโจมตีใส่

กระสุนพลุนับร้อยที่วิ่งตัดกับเส้นแสงสีแดงได้กลายเป็นภาพที่งดงามอย่างน่าเหลือเชื่อ

มันดูเหมือนกับภาพของฝนดาวตกที่วิ่งขึ้นท้องฟ้า ไปพร้อมกับมีสายทางช้างเผือกสีแดงวิ่งตัดผ่านหมู่ดาวหลากสี

เสียงของผู้คนต่างร้องดังอื้ออึงอย่างชื่นชมให้กับภาพที่สวยงามนั้น

ในสายตาของผม ผมรู้สึกว่าพลุตรงหน้าคือการจุดฉลองให้กับความร้ำรวยที่กำลังจะเข้ามาหา

“ฮะ ฮะ ฮะ”

ดังนั้นผมเลยอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้

“ถ้าคิดว่าจบแล้ว ระวังจะเจ็บตัวนะคะ”

“... ขอโทษครับที่ได้ใจ”

ก่อนจะถูกแฟตตบหัวสั่งสอนด้วยวาจาเช่นนั้น

5 ชั่วโมงต่อมา

***ประธานสีเทา [เซอร์ไว]

“สภาพยังกับหลังสงครามเลยนะครับท่านประธาน [เซอร์ไว] ”

“ตามนั้นแหละ [ซีโร่] ”

ชายเผ่ามนุษย์ผิวขาวผมทองดัดศกตัวสูงใหญ่ที่เป็นเลขาประจำตัวกำลังโค้งให้กับเราอย่างสุภาพ

ตอนนี้งานกระชับมิตรได้จบลงแล้ว และเรากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในบ้านไม้แสนรักของตัวเองอยู่

กลิ่นหอมอมเปรี๊ยวหวานของผลไม้หมักในแก้วไวน์กำลังถูกยกรินลงคอ

ของเหลวสีแดงเริ่มสร้างรสชาติเผ็ดร้อนปนหวาน ก่อนจะทำให้ร่างกายเริ่มอบอุ่นขึ้น

นี่ละชีวิต

ไม่ต้องคอยใส่หน้ากาก ไม่ต้องคอยระวังคนมาหลอก และไม่ต้องคอยไปหลอกต้มคนอื่น

“ทางแขก VIP เป็นยังไงบ้าง? ”

“ประธานยะมะโตะสนใจแต่ระบบนิเวศกับตำนานพื้นเมือง ส่วนบานาสนใจการจัดงานประลองยุทธ์กับชนเผ่าท้องถิ่นครับ”

“เหมือนที่เดาเอาไว้เลยแฮะ”

*จ๊อก*

เสียงรินไวน์เพิ่มดังขึ้นไปทั่วห้องไม้เก่าแก่

ซีโร่หยุดพูดรอจนกระทั้งเรารินจนเสร็จ แล้วจึงเริ่มพูดต่อ

“ส่วนองค์ราชินีทั้งห้ามีพูดถึงเรื่องการขอซื้อพื้นที่จากชนเผ่าท้องถิ่น เพื่อการอพยบประชากรเข้ามาอาศัยครับ”

“พวกมันยอมหรือเปล่า? ”

“มีทั้งคนที่ยอมกับคนที่ต่อต้านครับ แต่ส่วนใหญ่จะมีท่าทีต่อต้าน เพราะชนเผ่าท้องถิ่นมองว่าดินแดนแห่งนี้คือของพวกเขาทุกตารางนิ้วครับ”

“อย่างงั้นหรือ? ”

เราเริ่มรินไวน์แก้วที่สองแล้วส่งให้เลขาผู้ซื่อสัตย์

“ใครคือคนที่เห็นด้วยกับการให้พวกราชินีซื้อพื้นที่? ”

“มีแค่ตัวแทนชนเผ่าหนู [อเมทิสต์] ที่ยอมรับได้ครับ แต่เขาขอต่อรองให้เป็นการ [เช่า] แทนซื้อขาดครับ ส่วนตัวแทนคนอื่นอย่างชนเผ่าเสือ [อความารีน] ชนเผ่าหมี [รูบี้] ชนเผ่ากอลิล่า [สโมกกี้ควอร์ต] นั้นขอกลับไปปรึกษาในเผ่าก่อน และตัวแทนจากเผ่าที่เหลือคัดค้านในทันทีครับ”

“ตัวแทนเผ่าหนูอย่างงั้นหรือ…”

เจ้านี่ฉลาดไม่เบา

ความจริงทุกคนรู้หมดนั่นละ ว่าต้นเหตุที่พวกเราเริ่มทำการบุกเบิกทวีปใหม่ ก็เพื่อหาที่อยู่ให้กับประชากรเผ่ามนุษย์มดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

พวกเราเป็นผู้ชนะสงคราม และมีพลังมากพอจะขโมยทุกสิ่งไปจากพวกมันได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่จะเกิดการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุเดิมออกไป แล้วถูกพวกเผ่ามนุษย์มดมาอาศัยแทนที่

แต่พวกเราไม่ทำ เพราะพวกเราไม่ได้ป่าเถื่อนขนาดนั้น เลยยื่นเงื่อนไขที่อ่อนลงไปให้กับพวกเขาแทน

ชนเผ่าหนู [อเมทิสต์] คงรู้สึกถึงข้อเท็จจริงนี้ มันเลยยอมรับเงื่อนไขที่ฝ่ายเรายอมอ่อนข้อให้

แถมยังฉลาดพอที่จะเปลี่ยนสัญญาจากการ [ซื้อขาด] เป็น [เช่า] แทนด้วย

แต่ในสายตาของเผ่าพวกมันคงถูกดูแคลนว่าเป็นคนขายชาติไปแล้วละมั้ง?

“หาทางนัดพบเจ้าคนที่ชื่อ [อเมทิสต์] ให้ข้าหน่อย”

เราไม่สนใจเรื่องปัญหาประชากรของเผ่ามนุษย์มด ไม่สนใจความขัดแย้งหรือวัฒนธรรมของชนเผ่าท้องถิ่น

ที่เราสนใจมีเพียงแต่ปากท้องของลูกน้องกับครอบครัวของตัวเองที่ล้ำค่าเท่านั้น

ดังนั้นจึงต้องรีบทำความรู้จักคนแบบนี้เอาไว้แต่เนิ่น ๆ

เพราะข้ายังเชื่อว่าในดินแดนแห่งนี้จะต้องมีทรัยากรณ์ล้ำค่าซุกซ่อนเอาไว้อยู่สักที่ใดที่หนึ่งแน่

ของแบบนี้ถามหาจากคนท้องถิ่นมันรวดเร็วกว่าเป็นไหน ๆ อยู่แล้วใช่ไหมละ?