เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

“กลมมน...พอดีมือ...ข...ขาวยิ่งนัก..........

กันจิยังคงตึงตราตึงใจกับหน้าอกของถงน้อยมิซ่างดันหลุดพึมพำออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบาปานยุงกระพือปีก แต่เพราะที่นี้เงียบสนิทจึงดังสะท้อนเข้าไปในหูของทุกคนชัดแจ้ง

““(≖ ‿ ≖) พ่อหน่มเจ้ากล่าวว่ากะไรนะ ?!””

““(¬‿¬) ...อะไรกลม...อะไรคือพอดีมือ...อะไรขาวรึพ่อหนุ่ม?!””

“อะแห่ม! อะแห่ม!”

“ข้าน้อยจะบอกว่า ซาลาเปาของข้าขนาดเต็มมือมิได้หลอกลวงผู้บริโภคมิใช่เพียงแค่นั้นมันยังเลิศรสหาสิ่งใดเทียบเทียม อ...เอ่อ...ยัง...เพียงไม่เท่านั้นรูปลักษณ์ยังสมบูรณ์แบบหาซาลาเปาใดเปรียบได้ กลมมนขาวน่ารัก ยังมีสีขาวโพนดั่งหิมะ..เหมือน...หน้าอ...เอ่อใบหน้าที่น่ารักของถงน้อยขอรับ”

““( ͡° ͜ ʖ ͡°) หรา.......................””

บุรุษชายทั้งหมดในบริเวณนี้มีร้อยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนที่จะส่งเสียงอุทานให้กันจิด้วยความพร้อมเพรียง

“...อ...เอ่อ...แหะ...แหะ...(￢ε￢…) ”

“เอาล่ะไหนดูสิ...เรียบร้อยดี นั่นข้าน้อยจะไม่ชักช้าจะประกาศเพียงรอบเดียวเท่านั้น”

“คนที่อยู่ในแถวโปรดฟังสิ่งที่ข้าน้อยจะกล่าวให้ดี...มันเป็นสิทธิประโยชน์ของพวกคุณทุกคนที่ยืนเข้าแถวในแต่ละแถวอยู่ในตอนนี้...

กันจิที่กำลังกล่าวคำพูดถึงกับต้องหยุดคำกล่าวเมื่อสิ่งที่ปรากฏในสายตาของเขามันดันเป็นภาพข้อมูลพื้นฐานของคนที่เขาเพ่งมองโดยมิได้ตั้งใจแต่ที่เขากำลังแปลกใจคือหัวข้อสุดท้าย

[ ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน) ]

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

ชื่อ : สยงมิ่ง(แถวที่ 1 ลำดับที่ 16)

ธาตุ : ดิน

พลังลมปราณระดับ :พื้นฐาน ขั้น 2

ค่าความใคร่(เงี่ยน) : 0%

ค่าความอยากอาหาร(แปรผันตรงให้สามารถใช้ร่วมกับภารกิจ) : 90%

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

*หืม!!?...(แปรผันตรงให้สามารถใช้ร่วมกับภารกิจ)หมายความว่าไงหว่า?!*

*นั่นส่องดูสักอีกสักคนสิเพื่อได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์...*

[ ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน) ]

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

ชื่อ : มิงกวน(แถวที่ 2 ลำดับที่ 1)

ธาตุ : ดิน

พลังลมปราณระดับ :พื้นฐาน ขั้น 1

ค่าความใคร่(เงี่ยน) : 0%

ค่าความอยากอาหาร(แปรผันตรงให้สามารถใช้ร่วมกับภารกิจ) : 10%

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

*ขออีกสักคนสองคนเพื่อยืนยันทฤษฏีที่เราจะกำหนดราคา*

[ ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน) ]

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

ชื่อ : เสี่ยงซิ(แถวที่ 6 ลำดับที่ 1)

ธาตุ : ดิน

พลังลมปราณระดับ :พื้นฐาน ขั้น 0 (คนปกติ)

ค่าความใคร่(เงี่ยน) : 0%

ค่าความอยากอาหาร(แปรผันตรงให้สามารถใช้ร่วมกับภารกิจ) : 98%

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

[ ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน) ]

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

ชื่อ : หมกกี้(แถวที่ 6 ลำดับที่ 30)

ธาตุ : ดิน

พลังลมปราณระดับ :พื้นฐาน ขั้น 1

ค่าความใคร่(เงี่ยน) : 0%

ค่าความอยากอาหาร(แปรผันตรงให้สามารถใช้ร่วมกับภารกิจ) : 5%

・．━━━━━━ † ━━━━━━．・

*ฮ่าฮ่าฮ่า !!! ตอนแรกเราว่าจะกำหนดราคาง่ายง่ายแล้วเชียวแต่ถ้ามีข้อมูลความอยากอาหารแบบนี้...*

*(థฺˇ౪ˇథ) เฉียบบบบบบบบบ !!!*

...เพื่อมิให้คนที่ตั้งใจรีบมาเข้าแถวเสียเปรียบข้าจะแจกแจงตามแถวที่ยืน...ใช้แล้วข้าน้อยขอเตือนไว้ก่อน หลังจากที่ข้าน้อยได้กล่าวจบ...ถ้าหากพวกท่านต้องการจะกล่าวโทษก็ควรกล่าวโทษตนเองเสียจงโทษตัวของพวกท่านเองที่ไม่ขวนขวายหามาเสียเถอะ...”

““เขากำลังกล่าวเรื่องอะไรกันแน่?!”

““~( ´•︵•` )~ ข้าก็ไม่รู้ ?!...”

““โทษ ? โทษเรื่องอะไร ?!””

ชาวยุทธที่ยืนอยู่ในแถวกำลังสงสัยในคำพูดของกันจิอย่างมากไม่รู้ว่าหนุ่มน้อยกำลังต้องการสื่อสิ่งใดให้พวกเขาเข้าใจกันแน่ช่างลึกลับเสียเหลือเกิน...

ฟู้วสสสสสส์...

“โปรดอยู่ในความสงบและฟังข้าน้อยกล่าวให้ดีนะขอรับ...”

“…แถวที่ 1 คนที่ 16 ถึงคนที่ 30ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 25 ผลึกดิน...”

““…

คนในแถวที่ 1 คนทั้ง 15 คนที่เหลือมิได้กล่าวแย้งสิ่งใดหนุ่มน้อยเพิ่มราคามา 5 ผลึกดินมันมิได้มากมายขนาดที่พวกเขาจะยอมรับมิได้ถึงแม้ราคาของซาลาเปาของพ่อหนุ่มน้อยมันจะมากกว่าซาลาเปาทั่วไป ถึง 7-8 เท่าก็ตามแต่ก็ตามความอร่อยแหละนะ...

“…แถวที่ 2 คนที่ 12 5 8 10 13 14 15 25 29 30 ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคาลูกล่ะ 30 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 2คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 35 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 3 คนที่ 23 4 8 …. ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 40ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 3คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 45 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 4 คนที่ 1230 14 18 …. ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 40ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 4คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 45 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 5 คนที่ 1113 24 26 …. ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 50 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 5คนที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 55ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 6 คนที่ 3021 23 24 26 12 18 ….ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 60 ผลึกดิน...”

“…แถวที่ 6 คนที่ 1และที่เหลือ ซื้อซาลาเปาจากข้าได้คนละหนึ่งลูกในราคา ลูกล่ะ 65 ผลึกดิน...”

“นิไอ้หนุ่มคนนี้คิดจะรวยข้ามวันเลยสินะ...ดีดีดี...นั้นอย่าโทษข้าว่าใจร้ายแล้วกันเจ้าทำให้ร้านของข้าไม่มีลูกค้าเลยสักคน”

ชายคนนึงกำลังกล่าวพึมพำออกมาถ้าหากสังเกตดีดีจะจำได้เลยว่าคนที่ยืนอยู่ในลำดับที่ 1 ของแถวที่ 6เขาคือขายซาลาเปาที่ก่อนหน้ายังเที่ยวสอบถามถึงความอร่อยของซาลาเปาที่กันจิเป็นคนรังสรรค์ขึ้นมาตอนนั้นเมื่อเขาได้รับคำตอบจากทั้ง 3คนก็ยังไม่ค่อยเชื่อถือยังคิดว่าไอ้หนุ่มหน้าขาวคนนั้นซื้อตัวคนทั้งสามไปแล้วเช่นกันเขาที่ไม่พอใจจึงอยากจะลิ้มลองเพื่อเปรียบเทียบฝีมือการทำซาลาเปาระหว่างเขากับไอ้หนุ่มหน้าขาวเสียหน่อยว่ามันจะทำออกมาได้อร่อยเลิศเลอสมดั่งคำล่ำลือหรือไม่...

แต่เมื่อไอ้หนุ่มหน้าขาวได้กล่าวถึงราคาซาลาเปาที่เขาต้องจ่ายแถมยังระบุแถว ระบุลำดับที่ อีกเขาก็คิดว่าไอ้หนุ่มน้อยคนนี้คิดจะแก้แค้นเขาเสียแล้วแถมราคาที่มันตั้ง...ยัง...ยัง...แพงชิหาย...จึงก็เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจทับซ้อนกับความแค้นที่มาแย้งลูกค้าเขาจึงเริ่มคิดปลุกปั่นคนด้านข้างที่มีสีหน้าไม่พอใจเช่นเดียวกันกับตนเอง จาก 1เป็น 2 จาก 2 เป็น 4 และก็กลายเป็นไฟลามทุ่งไปถึงแถวที่ 1

กันจิกล่าวออกมาจบหลังผ่านไป5 ลมหายใจตลาดที่เงียบเหงา ไม่รู้ว่าใครกันเป็นตัวจุดชนวนความไม่พอใจในครั้งนี้ มันทำให้ผู้คนในแถวระเบิดเสียงคำรามขึ้นเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายไปทั่วบริเวณ เสียงด่า เสียงบ่นบางคนถึงขั้นจะเดินออกจากแถวที่ยืนอยู่แล้วด้วยซ้ำไป

““น...นี่มันขูดเลือดขูดเนื้อกันนิ... 32$!@#$!@#$32$!@#$!@#$””

““ซาลาเปาอะไรถึงได้แพงเยี่ยงนี้... 32$!@#$!@#$32$!@#$!@#$””

““ขึ้นราคาแบบนี้มิต้องขายหรอกมาปล้นกันเลย ดีกว่า””

“พี่ชายน้อยทำอย่างไรดีทุกคนไม่พอใจกันหมดแล้ว...นะ”

ถงน้อยที่ยืนหน้าแดงอยู่ด้านข้างตกอกตกใจยิ่งเมื่อได้ยินคำกล่าวของกันจิแต่ตอนนี้นางกำลังรนรานเมื่อเห็นว่ามีคนในแถวบางคนกำลังเดินออกไปแล้วเสียด้วยซ้ำ

“ถงน้อยจงเรียนรู้และจดจำให้ดีดีพี่ชายจะสอนบทเรียนเกี่ยวกับการค้าขายที่แม้แต่อาจารย์ตัวอ้วนของเจ้าก็ยังมิอาจทราบที่ศาสตร์แขนงนี้เขาเองก็อาจจะต้องศึกษาและจดจำไปใช้เสียด้วยซ้ำ”

ครืด...ครืด...ครืด

มีคนเดินออกจากแถวไปเรื่อยเรื่อยจาก ตอนแรก มี 6 แถว 165 คน ตอนนี้มีคนเดินออกไปถึง 25 คนแล้วด้วยซ้ำไป กันจิยืนหลับตาเหมือนมิได้สนใจหรือเป็นกังวลเลยแม้เพียงนิด

เวลาล่วงเลยไปถึง 15 นาทีเสียงบ่นเอะอะโวยวายก็จางหายไป ในคนที่ยืนอยู่ในแถวทั้ง 6 ตอนนี้เหลือเพียง 100คนถ้วนแล้ว กันจิที่เห็นว่าเสียงได้เงียบลงแล้วจึงลืมตาขึ้นมองไปรอบบริเวณอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะได้กล่าวตะโกนด้วยเสียงที่ดังกังวาลไปทั่วบริเวณหมู่บ้านทรายขาวฝั่งตะวันตกแห่งนี้ว่า

“ดี ดีมาก เยี่ยมจริงเมื่อพวกเจ้าชอบเช่นนี้ก็ดี...”

“ถงน้อยเจ้าจงรับคำสั่งจากพี่ชายจดกฎการซื้อขายของข้าออกมาเสีย”

“กฎข้อที่ 1ให้ขีดฆ่าคนที่ออกจากแถวไปเสียให้หมดนับจากนี้คนที่ถูกขีดฆ่ารายชื่อไปแล้วจะไม่มีสิทธิ์มาซื้อซาลาเปาที่พี่ชายเป็นคนทำอีก”

“กฎข้อที่ 2ถ้าพวกเขาต้องการที่จะซื้อให้จงได้พวกเราก็จะขายเพียงแต่ราคาต่อลูกที่ข้าจะขายให้พวกเขาคือ 500 ผลึกดินต่อ 1 ลูก”

“กฎข้อที่ 3ใครก็ตามที่ไม่ได้เข้าแถวหรืออยู่โดยรอบ ข้าจะคิดราคาต่อลูกคนละ 100 ผลึกดิน ยกเว้นแม่นางเอ่อ คุณชายน้อยท่านนี้พร้อมคณะ 10 พี่สาวนางฟ้ายอดพธูที่งดงาม เถ้าแก่อ้วนแห่งโรงเตี๊ยมทรายขาวป้าชงแห่งโรงเตี๊ยมทรายขาว บัณฑิตผู้นั่นแห่งโรงเตี๊ยมทรายขาว และคนที่ข้าอยากยกเว้นให้คนพวกนี้ถือเป็นคนกันเองข้ามีราคาพิเศษสำหรับพวกเขา”

“กฎข้อที่ 4 ราคาอยู่ที่ข้าเป็นคนกำหนดข้ามีเหตุผลกับการกำหนดราคาเสมอ มีกำลังซื้อก็ซื้อ ไม่มีกำลังซื้อก็มิต้องกิน”

“กฎข้อที่ 5รบกวนเฮียอ้วนช่วยเช็คประวัติคนที่ถงน้อยขีดฆ่ารายชื่อด้วยขอรับรบกวนท่านช่วยตรวจสอบประวัติครอบครัวพวกเขาให้ละเอียดมีใครบ้างแล้วแจกแจงให้ถงน้อยรับทราบ ใครที่เกี่ยวข้องในฐานะครอบครัวของพวกเขาหากมาซื้อก็คิดราคา 500 ผลึกดินเช่นเดียวกัน”

“(つ▀ ¯ ▀)つ ...ขออภัยที่ข้ามิได้ต้อนรับท่านซาลาเปาลูกนี้แทนคำขอโทษ ส่วนซาลาเปาสองลูกนี้รบกวนเถ้าแก่ช่วยเป็นธุระให้ข้าน้อยด้วยขอรับ...”

กันจิหันไปคารวะให้เถ้าแก่ตัวอ้วนของโรงเตี๊ยมทรายขาวก่อนจะยื่นซาลาเปาให้กับเขา 3 ลูก

“มิกล้า มิกล้าข้าเพียงแต่สงสารพวกเขาที่ทำให้พ่อครัวในตำนานเยี่ยงท่านโกรธเคือง แต่ก็สมควรแล้วสมควรแล้ว”

“ ชี่ชี่ชี่…อึก...อึก”

สายตาที่กระหายอยาก พร้อมกับเสียงกลืนน้ำลาย มาจากรอบตัวของเขาแต่ที่ดังเป็นพิเศษมันดันดังมาจากแม่นางที่แต่งตัวเยี่ยงบุรุษผู้นั้นกับถงน้อยที่ยืนอยู่ข้างตัวของเขา

*หึหึ!!! อยากล่ะสิ...รอไปก่อนแล้วกัน*

กันจิทำเป็นมิได้สนใจนางเขากระหยิ่มยิ้มภายในใจที่เห็นสายตาที่หิวกระหายอยากของนาง

“นี่เป็นซาลาเปาของพวกท่านขอรับ...โปรดรออยู่ก่อนนะขอรับ”

““ขอบใจมากเจ้าหนุ่ม””

““ขอบใจจร๊ะหลานชาย””

““ขอบใจ...””

““ประเสริฐ ประเสริฐ นะพ่อหนุ่ม””

““ขอบใจมากพ่อหนุ่มสุดจ๊าป แต่ลุงมีข้อสงสัยทำไมยายแก่นั่นถึงได้ตั้งสองลูกล่ะเอาของนางมาให้ลุงดีกว่าน่ะ””

*ป้าปปปปปปปป...*

*โอ้ยยยยยยยยยยยย!!! *

“…(´༎ຶㅂ༎ຶ`) ข้าเพียงแหย่เล่นนิดหน่อยเองไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือเลย...”