“นักเรียนหลิงผูเถากับนักเรียนหานซูฉี พวกเธอได้พักห้องเดียวกัน คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม” อาจารย์หม่าถามหลังจากที่เขาประกาศรายชื่อเพื่อให้นักเรียนนำสัมภาระของตนเองเข้าหอพัก
“ทำไมหนูกับเถาเถาถึงไม่ได้นอนห้องเดียวกันล่ะคะ เราสองคนสนิทกันมากนะคะอาจารย์” โจวต้าเหนิงรีบถาม
“การแข่งขันคราวนี้มีการแยกสถานที่แข่งขันไว้อย่างชัดเจน และผู้เข้าแข่งขันแต่ละประเภทจะได้พักอยู่หอพักที่ใกล้กับสถานที่แข่งขันของตนเองมากที่สุด นักเรียนหลิงกับนักเรียนหานแข่งขันทางวิชาการเหมือนกัน ครูเห็นว่าพวกเธอเป็เพื่อนร่วมชั้น ก็เลยจัดให้มานอนด้วยกัน ส่วนเธอนะนักเรียนโจว เธอต้องไปพักที่หอพักใกล้กับสถานที่แข่งขันเกมออนไลน์ของเธอเอง” อาจารย์หม่าอธิบาย
“แต่พวกเราไม่ชินที่จะนอนกับคนอื่น อาจารย์จัดให้หนูกับเถาเถาพักด้วยกันไม่ได้เหรอคะ” โจวต้าเหนิงขอร้อง
“ถ้าอาจารย์เป็คนออกกฎเอง อาจารย์คงอนุญาตไปแล้ว แต่นี่เป็กฎของคณะกรรมการจัดงาน อาจารย์ก็ทำอะไรไม่ได้”
“ไม่เป็ไรค่ะอาจารย์ หนูพักกับหานซูฉีก็ได้ค่ะ” หลิงผูเถาบอก “เธออย่าทำให้อาจารย์หม่าลำบากใจสิ”
“ทำไมเหรอโจวต้าเหนิง เธอกลัวว่าฉันจะทำร้ายเพื่อนเธอหรือไง” หานซูฉีถามอย่างไม่พอใจ “ถ้าเธอไม่พอใจ ฉันถอนตัวจากการแข่งขันครั้งนี้ก็ได้นะ หลิงผูเถาจะได้ใช้ห้องพักคนเดียวไง”
อาจารย์หม่าได้ยินอย่างนั้นก็ร้อนใจ “นักเรียนหานใจเย็นๆ ก่อน นักเรียนโจวไม่ได้มีเจตนาจะว่าเธอแบบนั้น แต่เป็เพราะนักเรียนโจวสนิทกับนักเรียนหลิง พวกเขาก็เลยอยากพักด้วยกันเท่านั้นเอง”
“หนูขอโทษแทนต้าเหนิงด้วยนะคะอาจารย์”
“ขอบใจนะนักเรียนหลิง แต่กฎนี้ไม่ใช่กฎที่อาจารย์กำหนดขึ้นมาเองจริงๆ และนักเรียนจากทุกโรงเรียนก็ต้องปฏิบัติตาม”
“เอ่อ...หนูขอโทษค่ะอาจารย์ หนูไม่ได้มีเจตนาจะทำให้อาจารย์ลำบากใจ” โจวต้าเหนิงพูดเสียงอ่อยเมื่อเห็นว่าอาจารย์หม่ามีท่าทางวิตก “เดี๋ยวหนูไปพักกับทีมแข่งขันเกมออนไลน์ก็ได้ค่ะ”
อาจารย์หม่าถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นสถานการณ์คลี่คลาย “งั้นพวกเธอก็แยกย้ายกับเข้าที่พักเถอะ แล้วเย็นนี้เจอกันที่โรงอาหารนะ”
“ดูเธอไม่เห็นจะร้อนใจเหมือนเพื่อนเธอเลยนี่ ไม่กลัวว่าฉันจะแอบลุกขึ้นมาทำร้ายเธอกลางดึกเหรอ” หานซูฉีเอาของออกจากกระเป๋าแล้วเริ่มจัดของเข้าชั้นวาง “ฉันช่วยเธอเอาหมอนมาวางนะ”
หลิงผูเถาไม่สนใจที่จะตอบคำถาม และเธอก็ไม่ได้แสดงพิรุธให้รู้ว่าเธอรู้แผนการของอีกฝ่ายแล้ว
“ฉันพูดกับเธออยู่นะ”
“นี่! หานซูฉี ในเมื่อคู่สนทนาแสดงออกอย่างชัดเจนแล้วว่าไม่อยากคุยกับเธอ แล้วทำไมเธอไม่หุบปากลงบ้าง” หลิงผูเถาหยิบหูฟังขึ้นมาครอบหูไว้ “น่ารำคาญชะมัด”
หานซูฉีเห็นท่าทีเฉยเมยของอีกฝ่ายก็รู้สึกโมโห หากเป็ไปได้เธออยากจะตรงเข้าไปข่วนหน้าหลิงผูเถาให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะกลัวว่าจะมีผลกระทบกับแผนการของตนเอง หานซูฉีจึงได้แต่เก็บอารมณ์เอาไว้ เธอหยิบหมอนจากในตู้มาวางไว้บนเตียงให้หลิงผูเถา
“เย็นนี้หลังทานข้าวเสร็จ เธอไม่ต้องรอฉันนะ ขึ้นมาบนห้องก่อนได้เลย ฉันอาจจะกลับดึก พอแปลกที่แล้วมันนอนไม่ค่อยหลับน่ะ กะว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย กลับมาก็คงจะง่วงพอดี”
หลิงผูเถาถอดหูฟังแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจฟัง
หานซูฉีรีบเดินเอาหูไปแนบประตูห้องน้ำ เมื่อได้ยินเสียงกดชักโครก เธอก็รีบกลับมาหยิบขวดสเปรย์แล้วฉีดน้ำใสๆ นั้นลงบนหมอน ก่อนที่เธอจะยัดสิ่งของบางอย่างใส่ไว้ใต้หมอนของหลิงผูเถาอีกที จากนั้นเธอก็จัดที่นอนของหลิงผูเถาให้เป็ระเบียบแล้วะโบอก “หลิงผูเถา ฉันจะออกไปข้างนอกแล้วนะ อย่าลืมล่ะ คืนนี้ฉันจะกลับดึก เธอนอนก่อนได้เลยไม่ต้องรอ ฉันเอากุญแจสำรองออกไปแล้ว”
หลิงผูเถาที่นั่งมองภาพจากกล้องวงจรปิดผ่านมือถือ กล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วของเธอถูกดัดแปลงและติดตั้งไว้ที่พวงกุญแจตุ๊กตาที่เธอแขวนไว้บนกระเป๋าสะพาย ซึ่งขณะนี้กระเป๋าสะพายแขวนอยู่ที่ราวแขวนหมวกที่วางอยู่ประตูทางเข้า และมุมนั้นก็ทำให้เธอมองเห็นภาพกว้างของห้องได้ชัดเจนทุกมุม
สักพักหลิงผูเถาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ โดยที่เธอไม่ได้เดินไปใกล้กับเตียงนอนของตัวเองเลย ปล่อยให้กล้องวงจรปิดบันทึกภาพภายในห้องต่อไปเรื่อยๆ
“อาจารย์หม่าคะ” หลิงผูเถากับเย่จื่อหานเดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์และยังเป็ห้องพักของคณะกรรมการจัดการพร้อมกันด้วยท่าทางกังวล “หนูมีเื่จะรายงานให้อาจารย์ทราบค่ะ”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอนักเรียนหลิง” อาจารย์หม่ารู้ว่าหลิงผูเถาเป็ลูกสาวของประธานหลิง และรู้ว่าเย่จื่อหานเป็ลูกชายของประธานเย่ หากนักเรียนสองคนนี้เกิดเื่ ก็ไม่รู้ว่าอาจารย์ใหญ่จะต่อว่าเขาอย่างไร “หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอนักเรียนเย่”
“ก่อนอื่นเราสองคนต้องขออภัยที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของอาจารย์ทุกท่านค่ะ” หลิงผูเถายื่นมือถือของตนเองที่บันทึกวิดีโอภายในห้องไปให้อาจารย์หม่าดู “โดยปกติแล้วเวลาที่หนูต้องไปพักค้างคืนข้างนอก คุณพ่อจะให้หนูพกกล้องวงจรปิดไปด้วยค่ะ”
“เธอหมายความว่าภาพจากกล้องวงจรปิดนี้เป็ภาพในห้องพักของเธอเหรอ” อาจารย์หม่าขมวดคิ้ว “แต่เธอทำอย่างนี้มันเป็การละเมิดสิทธิ์ของเพื่อนร่วมห้องเหมือนกันนะ นักเรียนหานรู้หรือเปล่าว่าเธอบันทึกวิดีโอภายในห้องไว้”
“หนูยังไม่ได้บอกเธอค่ะ”
“ถ้างั้นเธอต้องไปเอากล้องวงจรปิดนั้นออกแล้วก็ลบข้อมูลทั้งหมดไปซะ และเธอก็อย่าลืมไปขอโทษนักเรียนหานด้วยล่ะ”
“แต่อาจารย์คะ อาจารย์จะไม่ดูวิดีโอพวกนี้สักหน่อยเหรอคะ”
“คงไม่เหมาะที่อาจารย์จะดูภาพในห้องนอนของเธอนะ”
“อาจารย์ครับ ภาพจากกล้องวงจรปิดพวกนี้อาจารย์สามารถดูได้ มันไม่มีภาพที่ไม่เหมาะสมเลยครับ” เย่จื่อหานบอก “และผมอยากจะให้อาจารย์ท่านอื่นช่วยดูด้วยครับ”
“ฉันเป็คณะกรรมการในการจัดการแข่งขันคราวนี้ พวกเธอให้ฉันดูวิดีโอนั้นได้นะ ถ้าเกิดเื่ไม่เหมาะสมขึ้น ฉันสามารถจัดการแก้ไขปัญหาให้พวกเธอได้ อ้อ...ฉันคืออาจารย์เสิ่นนะ”
“ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนอาจารย์เสิ่นด้วยนะคะ” หลิงผูเถาเปลี่ยนเป็ยื่นมือถือไปให้อาจารย์เสิ่นแทน
อาจารย์เสิ่นรับมือถือไปดูก็ขมวดคิ้ว “หลังจากที่เธอออกมา เธอกับนักเรียนหานได้กลับเข้าไปในห้องอีกไหม”
“หนูยังไม่ได้กลับไปค่ะ หานซูฉีก็ยังไม่ได้กลับไปเหมือนกัน”
“เธอรู้ไหมว่านักเรียนหานเอาอะไรไปใส่ไว้ใต้หมอนของเธอ”
“หนูก็ไม่ทราบค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ อาจารย์หม่า แล้วก็อาจารย์หญิงอีกสักสองสามคนจะขอเข้าไปค้นที่ห้องพักของเธอ เธอจะสะดวกหรือเปล่า”
“หนูต้องรบกวนอาจารย์ด้วยนะคะ”
หลิงผูเถากับเย่จื่อหานตกลงกันแล้วว่าครั้งนี้พวกเขาจะจัดการกับหานซูฉีแค่คนเดียว ส่วนหานซ่งเฉวียนนั้นเอาไว้ค่อยจัดการทีหลัง เพราะหากครั้งนี้พวกเขาปล่อยให้หานซ่งเฉวียนทำตามแผน และแม้ว่าแผนการจะไม่สำเร็จ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่ชื่อเสียงของหลิงผูเถาจะได้รับผลกระทบ ทั้งหลิงผูเถากับหานซ่งเฉวียนก็เคยเป็คู่หมั้นกันมาก่อน หากเกิดข่าวลือที่ไม่ดีขึ้นมา ก็คงจะหนีไม่พ้นหลิงผูเถาที่ต้องรับชื่อเสียงที่ไม่ดีนั้นไป
หานซ่งเฉวียนที่กำลังจะใช้กุญแจสำรองเปิดห้องพักของน้องสาว เขาก็ถูกอาจารย์หม่าเรียกไว้เสียก่อน
“นั่นใคร!” อาจารย์หม่าเห็นว่าเป็หานซ่งเฉวียนก็แปลกใจ “นักเรียนหานซ่งเฉวียนเองเหรอ แล้วเธอมาทำอะไรที่ห้องพักของนักเรียนหญิงกันล่ะ ห้องพักของเธออยู่ชั้นสามไม่ใช่เหรอ”
“เอ่อ...คือ...ผม” หานซ่งเฉวียนตอบคำถามไม่ถูก เขาไม่คิดว่าอาจารย์หม่าและอาจารย์อีกสามท่านจะมาเห็นเขาพอดี
“นักเรียนหานซูฉีไปไหนเสียล่ะ” อาจารย์หม่าถามต่อ
“น้องสาวของผมอยู่ที่ห้องอ่านหนังสือครับ เธออยากได้สมุดโน้ต ผมเห็นว่าที่นี่ไม่มีลิฟท์ก็เลยอาสาขึ้นมาเอาให้เธอน่ะครับ”
“เธอโทรตามนักเรียนหานซูฉีให้มาที่นี่ก่อนเถอะ ครูมีเื่บางอย่างอยากจะถาม” อาจารย์หม่าหันไปเชิญอาจารย์เสิ่นและอาจารย์หญิงอีกสองคนเข้าไปรอในห้อง “พวกเธอสามคนก็ตามมาด้วย”
หลิงผูเถา เย่จื่อหาน และหานซ่งเฉวียนเดินตามเข้าไปในห้อง โดยที่หานซ่งเฉวียนไม่เข้าใจเลยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด ไม่นานหานซูฉีก็มาถึง
“ทำไมอาจารย์ถึงมาที่ห้องพักของหนูกันล่ะค่ะ หรือว่าห้องพักนี้จะมีปัญหา” หานซูฉีถามอย่างสงสัย
“นักเรียนหลิง เธอเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดให้นักเรียนหานดูก่อนเถอะ” อาจารย์เสิ่นบอก
หลิงผูเถาเปิดมือถือแล้วส่งไปให้หานซ่งเฉวียนกับหานซูฉีดู ก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบกล้องวงจรปิดที่กระเป๋าสะพายออกมาให้ทุกคนดู “ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะซูฉีที่ฉันถือวิสาสะติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้อง ฉันกะว่าพอเธอกลับมาฉันจะบอกเื่นี้กับเธอ ถ้าไม่บังเอิญว่าฉันเห็นเธอมาทำอะไรแปลกๆ ที่เตียงของฉันเสียก่อน”
เย่จื่อหานเดินไปหยิบหมอนที่วางอยู่บนเตียงของหลิงผูเถาขึ้น ใต้หมอนมีถุงหอมกลิ่นแปลกๆ วางอยู่ และยังมีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่ด้วย “ต้องรบกวนอาจารย์ให้ช่วยเอาถุงหอมกับหมอนใบนี้ไปตรวจสอบด้วยนะครับ”
“ซองเอกสารนี้ไม่ใช่ของฉันเหมือนกันค่ะ อาจารย์ก็เห็นแล้วว่าใครที่เป็คนเอาของพวกนี้มาใส่ไว้ใต้หมอนของฉัน” หลิงผูเถาหันไปถามหานซูฉี “เธอเอาอะไรมาไว้ใต้หมอนของฉัน แล้วซองสีน้ำตาลซองนี้มันคืออะไร”
“ซองสีน้ำตาลอะไร ฉันไม่รู้” หานซูฉีได้ยินหลิงผูเถาถามถึงซองสีน้ำตาล เธอรีบตอบออกไปอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดเพราะซองเอกสารฉบับนี้ไม่ใช่ของเธอ
“แต่กล้องวงจรปิดบันทึกได้ว่าเธอเป็คนเอามันมาวางไว้บนเตียงของฉัน ก็ไม่ใช่เธอเหรอที่หยิบหมอนจากในตู้มาวางไว้ให้ฉันน่ะ” หลิงผูเถาเดินไปหยิบซองสีน้ำตาลส่งให้อาจารย์เสิ่น “รบกวนอาจารย์ช่วยดูด้วยนะคะว่ามันคือเอกสารอะไร”
อาจารย์เสิ่นรับซองเอกสารไปเปิดดูก็ต้องใ “นักเรียนหาน! เธอไปเอาเอกสารพวกนี้มาจากไหน?”
“มันคือเอกสารอะไรเหรอครับอาจารย์เสิ่น” อาจารย์หม่าถาม
“ข้อสอบพร้อมเฉลยที่จะใช้แข่งขันในวันพรุ่งนี้”
696
