วันเวลาล่วงเลยไปจนเข้าเทอมสอง ความสัมพันธ์ระหว่างมัทกรและแฟนสาวเป็ไปอย่างราบรื่น ั้แ่เื่วางยานั่น มุกตระการดูจะโอนอ่อนให้แฟนหนุ่มมากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นมากที่สุดที่หญิงสาวยอมให้ทำต่อหน้าคนอื่นก็ได้แค่เดินจับมือกัน ถ้าจะมากกว่านี้ มัทกรต้องคอยแอบเต๊าะเอาเองเวลาอยู่ในที่ลับตาคน
ทางด้านแดนไทย หลังจากโดนมัทกรประเคนหมัดวันนั้น ก็ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล และไม่กล้าบอกใครถึงสาเหตุ หลังออกจากโรงพยาบาล หนุ่มวิศวะก็ทำเื่ลาออกจากมหาวิทยาลัย เพราะมัทกรตามขู่จะเอาเื่ให้ถึงที่สุด มุกตระการจึงไม่ขอแจ้งความเพราะอยากจะจบเื่ทุกอย่างแล้ว
ณ โรงอาหารกลางมหาวิทยาลัย
"พวกมึง อาทิตย์หน้าหยุดติดกัน 4 วัน ไปนอนชายทะเลกันดีมั๊ยวะ กูเบื่อกรุงเทพ" จารุภัทรเอ่ยขึ้นพลางจิ้มขนมจีบเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ
"กูไม่มีปัญหา มึงถามไอ้นิก ไอ้ขุนโน่น" มัทกรตอบ พลางบุ้ยหน้าไปทางเพื่อน 2 คนที่กำลังนัวกับส้มตำปูปลาร้าจนเหงื่อไหลไคลย้อย
"จริงๆเราก็ไม่ได้เที่ยวด้วยกันนานแล้ว โอเคกูไป เหลือมึงแล้วไอ้ขุน" อนิกพูดพลางสูดปากด้วยความเผ็ด
"มึงอ้อนกูก่อน กูถึงจะไปไอ้โจ๋" ขุนเขาพูดยิ้มๆ พลางยกขวดน้ำขึ้นดื่ม
"มึงยอมเป็เมียกูดิ กูจะอ้อนให้"
แค่ก...แค่ก ขุนเขาสำลักน้ำหูตาแดงไปหมด ชี้หน้าเพื่อนรัก
"ไอ้ชิบหาย ของกูเสื่อมหมด"
"มึงอย่าเผลอนะ กูยิ่งเป็คนเอาเพื่อนเอาฝูงด้วย" จารุภัทรแกล้งส่งยิ้มหวานไปให้ จนขุนเขาขนลุกขนพอง
"มึงชวนน้องมุกไปด้วยดิไอ้มัท โอกาสอย่างนี้หายากนะเว้ย" จารุภัทรแนะนำพลางยักคิ้ว แต่คนมีแฟนได้แต่ส่ายหัวช้าๆ ทำหน้าเซ็ง
"ให้น้ำท่วมหลังเป็ดยังง่ายกว่าเหอะ"
"ทำไมอ่ะ น้องเขาไม่รักมึงเหรอ"
"เชี่ยโจ๋ มึงตบปาก 3 ทีเลยนะ ไม่งั้นกูจะตบให้เอง กูยิ่งหวั่นๆอยู่" มัทกรชี้หน้าเพื่อน พาลจะอารมณ์เสียขึ้นมาทันที
"หวั่นอะไรวะ กูก็เห็นรักกันดี" อนิกถามอย่างสงสัย เมื่อวานก็ยังเห็นน้องมุกไปเชียร์มันเล่นบาสอยู่เลย
"เฮ้อ กูว่าบางทีเขาก็หวงตัวไปหน่อยป่ะ คนรักกันกูก็อยากอี๋อ๋อบ้าง แต่นี่เขาทำอย่างกับกูน่ารังเกียจ"
"ไอ้ห่า กูก็นึกว่ามีอะไร เคืองที่เขาไม่ให้เคลมงี้" จารุภัทรอ่านเกมส์ออก
"กูก็ไม่ได้หวังจะเคลมขนาดนั้น กูเข้าใจเขานะ แต่มึง...กูก็แฟนป่ะล่ะ"
"ไอ้มัท ของเกรดเอน่ะเขาไม่ได้กันง่ายๆหรอก มึงลองคิดดูดิ น้องเขารักษาเนื้อรักษาตัวขนาดนี้ วันที่มึงได้เขาน่ะ มึงจะโคตรภูมิใจเลย เชื่อกู กูเรียนมา" ขุนเขาพูดให้ความหวังพลางตบบ่าเพื่อนอย่างปลอบใจ
"มึงมันเคยได้ง่ายๆไง มุกเขาไม่ง่ายเหมือนที่มึงเคยเจอนะ" อนิกเปรียบเทียบให้เห็นภาพ ไม่รู้สิ สำหรับเขามุกตระการน่ารักกว่าเยอะเลย
"ไอ้นิก ถ้ามึงหมายถึงฝันนะ หยุดเลย กูไม่ชอบ" เสียงเข้มพูดกับเพื่อนอย่างไม่ชอบใจ ถึงยังไงพาฝันก็เคยเป็คนที่เขารักมาก และเขาไม่เคยคิดเื่ง่ายไม่ง่ายอะไรทั้งนั้น สิ่งที่เขาได้จากพาฝัน เขาเชื่อว่ามันคือความรัก
"เออ กูขอโทษ กูจะไม่พูดอีก" อนิกขอโทษเพื่อนจากใจจริง
เสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆจากโต๊ะสาวๆ ด้านข้างดังขึ้น สี่หนุ่มหันไปมองก็เห็นสาวๆชี้ชวนกันให้มองไปทางด้านหน้าโรงอาหาร
"โอ้แม่เ้า หลุดมาจากกองร้อยไหนวะเนี่ย เล่นซะกูอยากติดยศเลย" จารุภัทรหลุดปากเบาๆ เมื่อมองเห็นชายหนุ่มรูปร่างสมาร์ท สวมเครื่องแบบทหารสีขาวทั้งเสื้อทั้งกางเกงเดินเข้ามาเหมือนกำลังมองหาใครสักคน
"เดี๋ยวกูไปขัดขาแปบ ถ้าหลุดไปให้เอเจนซี่กูเห็น มีหวังกูตกงานแน่ งานดีชิบหาย" ขุนเขามองอย่างอิจฉา หล่อแล้วยังเสือกเป็ทหารอีก เพิ่มดีกรีความหล่อไปอีกร้อยเท่า พวกสาวๆนี่ก็เหลือเกิน เห็นเครื่องแบบเป็ไม่ได้เลยเชียว
"เขาเดินมาให้มึงขัดขาแล้วไอ้ขุน จัดการเลยมึง" อนิกพูดขำๆ เมื่อเห็นนายทหารหนุ่มเดินดุ่มๆมาที่โต๊ะของพวกเขา
"สวัสดีครับน้องๆ รบกวนถามข้อมูลสักครู่นะครับ" เสียงทุ้มทักทายอย่างสุภาพ จีรภาสเลือกเดินมาที่โต๊ะนี้เพราะเห็นแล้วว่ามีแต่นิสิตชาย น่าจะถามไถ่กันได้ง่ายกว่า
"สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ" โธ่..ไอ้ชิบหาย ไหนวะคนจะขัดขาเขาน่ะ จารุภัทรกลั้นขำจนจมูกบานที่เห็นขุนเขาตอบอย่างแสนจะสุภาพ เหมือนตอบครูสมศรีหน้าชั้นไม่มีผิด
"คือผมอยากจะทราบทางไปคณะคหกรรมน่ะครับ จากตรงนี้ต้องขับรถไปยังไง" สี่หนุ่มมองตากันโดยมิได้นัดหมาย
"อ่อ จากด้านหน้าโรงอาหารคุณตรงไปนะครับ จะเจอวงเวียน ให้ตรงไปอีก พอถึงสี่แยกก็เลี้ยวซ้าย ขับเลาะไปตามบึงน้ำสักพักก็เจอล่ะครับ" ขุนเขาอธิบายเส้นทางให้แขกผู้มาเยือน
"พี่มาหาใครเหรอครับ คือผมพอจะรู้จักน้องๆที่คณะคหกรรมบ้างเหมือนกัน น้องสาวเพื่อนผมก็อยู่คหกรรมปีหนึ่ง" จารุภัทรบุ้ยหน้าไปทางมัทกร ที่นั่งมองเหตุการณ์นิ่งๆ ไม่พูดไม่จา
จีรภาสยิ้มให้ก่อนจะตอบ
"จริงเหรอครับ ผมมาตามหาน้องมุกน่ะครับ มุกตระการ พอจะรู้จักมั๊ยครับ" อ่ะเฮือก!! จารุภัทรกลืนน้ำลายลงคอ เหล่ไปที่แฟนหนุ่มของน้องมุกทันที
"ก็พอจะรู้ครับ คุณมีธุระอะไรกับมุกเหรอ" มัทกรถามเสียงเข้ม ใบหน้านิ่งเฉยอย่างเดาอารมณ์ไม่ถูก
"อ่า...ธุระส่วนตัวน่ะครับ"
"พี่เป็แฟนน้องมุกเหรอ" จารุภัทรแกล้งถามโต้งๆ จีรภาสไม่ตอบอะไร ได้แต่อมยิ้มในหน้า
"ผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ ขอบคุณน้องๆมาก" จีรภาสกล่าวขอบคุณพร้อมก้มศีรษะให้นิดนึง แล้วจึงหันหลังเดินกลับไปออกไป
มัทกรนั่งนิ่ง จ้องมองแผ่นหลังนายทหารหนุ่มเขม็ง สามเพื่อนซี้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หมดไอ้แดนที่เป็ศัตรูตัวฉกาจไปแล้ว นึกว่าจะทางโล่ง ไอ้มัทเอ๊ย เจอของแข็งแล้วมึง
"ไม่มีอะไรหรอกมึง เขาอาจจะเป็พี่ เป็ลูกพี่ลูกน้อง หรือเป็เพื่อน หรืออาจจะเป็เพื่อนสาวของน้องก็เป็ได้" จารุภัทรพูดปลอบใจ กะเอาให้ขำแต่กลับได้ยินแต่เสียงกา กา กา
"ดูสายตาก็รู้แล้วว่ามันจะมาจีบแฟนกู แล้วก็ต้องไม่ธรรมดาด้วย ถึงได้กล้ามาหาถึงมหาลัย"
"เฮ้ย ใจเย็นก่อนเพื่อน อาจจะไม่มีอะไรก็ได้" ขุนเขาพูดปลอบใจ
"เดี๋ยวก็รู้ ถ้าไม่มีอะไรจริงๆ มุกต้องเล่าให้กูฟัง แต่ถ้าไม่เล่า..." มัทกรหยุดคำพูดไว้แค่นั้น รอวัดใจแฟนสาวว่าจะซื่อตรงกับเขาแค่ไหน
เกือบบ่ายสอง ทุกอย่างยังเงียบสนิท ไม่มีสายโทรเข้า ไม่มีไลน์เตือน ไร้ซึ่งสัญญาณจากคนที่เขารอคอย มัทกรกระวนกระวายจนเรียนแทบไม่รู้เื่ จวบจนถึงเวลาเลิกคลาส หนุ่มหล่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะกดโทรออก เขารู้ว่าแฟนสาวไม่มีเรียนจนถึงบ่ายสาม
"เดี๋ยวก่อนมึง" อนิกคว้าข้อมือเพื่อนไว้
"น้องยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ตั้งสติก่อน"
"เอาอย่างนี้สิ มึงโทรถามน้องหมวย เขาเพื่อนกันเขาน่าจะรู้นะ" จารุภัทรให้ความเห็น ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย มัทกรจึงต่อสายไปหาน้องสาว
"เฮีย แป๊บนึง เดี๋ยวเค้าโทรกลับ" เสียงมัทนาตอบกลับก่อนจะตัดสายทิ้ง ทำให้ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่ถึง 5 นาที เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้น
"เฮีย มีไร"
"อยู่ที่ไหน เมื่อกี๊ทำอะไรถึงคุยไม่ได้" มัทกรพยายามบังคับเสียงไม่ให้ฉุนเฉียว แต่ก็ไม่ค่อยจะเป็ผลเท่าไร
"เค้าตักสลัดอยู่อ่ะ มากินสเต็กกัน ตอนนี้เสร็จแล้วคุยได้" น้ำเสียงเริงร่าอย่างคนอารมณ์ดี ผิดกับปลายสายลิบลับ
"สเต็ก? ไปกินกับใคร แล้วอยู่ที่ไหนเนี่ย มุกล่ะ"
"อยู่ที่ห้าง อยู่กับมุกน่ะแหละ พี่ชายมุกพามา" พี่ชายอย่างนั้นเหรอ โดนเขาหลอกแล้วไอ้หมวย
"เรียกมุกมาคุยสายหน่อย" มัทกรถามหาแฟนสาว
"มุกพาพี่ภาสไปร้านมือถืออ่ะ เดี๋ยวมาแล้วเค้าให้โทรหานะ แค่นี้นะเฮีย เค้าจะรีบกิน รีบกลับไปเรียน" มัทนาวางสายไปแล้ว แต่คนทางนี้ยังคงนั่งนิ่ง ต้องสนิทกันขนาดไหนถึงจะพากันไปกินสเต็ก ควงกันไปร้านมือถือ เหอะ...พี่ภาส นี่ก็เป็ไปกับเขาอีกคนนะไอ้หมวย
"ว่าไงวะ" อนิกถามอย่างเป็ห่วง มันวางสายน้องแล้วนิ่งไปเลย
"เขาพากันไปห้าง ไม่บอกกูสักคำ" อนิกวางมือที่บ่าเพื่อน ลูบเบาๆปลอบใจ
"มันไม่มีอะไรไงมึง น้องแจก็ไปด้วยใช่รึเปล่า ถ้าเขาจะมีซัมธิง เขาไม่พาแจไปด้วยหรอก"
"อืม กูจะพยายามไม่งี่เง่า" มัทกรตอบเพื่อนเบาๆ
Rrrrrrrrrrrrrr มัทกรรับสายแทบจะทันที
"พี่จ๋า มีอะไรเหรอคะ" เสียงหวานใสถามมาอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่
“ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่จะโทรมาถามว่ากินข้าวกันรึยัง”
“กำลังทานอยู่เลยค่ะ วันนี้พี่ภาส เอ่อ...พี่จีรภาส ลูกชายของเพื่อนคุณแม่มาเยี่ยมมุกที่คณะค่ะ พี่เขาเลยพามาทานที่ห้าง มุกซื้อขนมจีบซาลาเปาเ้าอร่อยให้พี่จ๋าด้วยนะคะ เดี๋ยวมุกแวะเอาไปให้ก่อนเข้าเรียน” เสียงใสเล่าอย่างไม่คิดจะปิดบัง
สามหนุ่มมองหน้ากันพลางส่ายหัวที่เห็นไอ้คนขี้หึงก้มหน้ายิ้ม ยกมือข้างที่ว่างลูบผมตัวเองแก้เก้อ น้องคงเล่าเื่พี่ทหารให้มันฟังน่ะแหละ
“สบายใจแล้วยิ้มเหงือกบานเลยดูมัน” อนิกพยักเพยิดอีกสองคนให้มอง
“ขอบคุณครับ รักแฟนน๊า คิดถึงมากด้วย” มัทกรอ้อนกลับเสียงหวาน ได้ยินแฟนสาวหัวเราะขำๆ
“คิดถึงเหมือนกันค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ”
“ครับผม จุ๊บแก้มน๊า” ชายหนุ่มวางสายพร้อมรอยยิ้มฉาบบนใบหน้า
“จุ๊บแก้มน๊า รักแฟนน๊า คิดถึงน๊า ไอ้คนใจโฉด มึงให้กูทนฟังคำพูดพวกนี้ได้ยังไงไอ้มัท” จารุภัทรคนเดิมโวยขึ้น ยกมืออุดหูทั้งสองข้าง
“โทษทีมึง พอดีกูกับมุกรักกันม๊ากกก”
“จ้าพ่อ ก่อนโทรยังดิ้นพราดๆอยู่เลย โธ่..ไอ้เฉาก๊วย!” ถามว่ามันสะดุ้งะเืมั๊ย...ก็ไม่
“อะไรของมึงวะเฉาก๊วยอ่ะ” อนิกถามงงๆ
“ไม่รู้ กูนึกออกแค่นี้”
“มึงจะบ่นมันทำไมไอ้โจ๋ มึงก็หาของตัวเองสักคนดิ กูเห็นตัวเลือกมึงเยอะเหลือเกินนี่” ขุนเขาแนะนำคนขี้อิจฉา
“กูไม่อ่อนอย่างไอ้มัทหรอก หาห่วงมารัดคอ กูอยู่ของกูอย่างนี้แหละ สบายใจสบายตัว” หนุ่มนักบาสตอบเพื่อน พลางนั่งเอกเขนกอย่างสบายอารมณ์
ก่อนบ่ายสามเล็กน้อย มุกตระการขอให้จีรภาสมาส่งเธอกับเพื่อนที่คณะบริหารตามที่นัดไว้กับแฟนหนุ่ม
"น้องมุกมาหาใครที่คณะนี้เหรอคะ" คนขับรถถามขณะเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานหน้าคณะ
"ก็...พี่ชายกุญแจน่ะค่ะ มุกสนิทกับพี่ๆเขา ซื้อขนมมาฝากเลยแวะเอามาให้ค่ะ" สาวน้อยเหลือบตามองเพื่อนนิดนึง ตัดสินใจตอบแบบนี้ไปก่อน เธอยังไม่อยากให้บิดามารดารู้เื่คบหากับมัทกร และไม่แน่ใจว่าถ้าบอกจีรภาสไป เขาจะเก็บความลับให้เธอได้รึเปล่า
นายทหารเรือพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู
"งั้นก็รีบเอาไปให้สิ เดี๋ยวพี่รอ จะได้ไปส่งเข้าเรียน"
"ไม่เป็ไรค่ะพี่ภาส เดี๋ยวมุกเดินไปกับกุญแจเองก็ได้ค่ะ" มุกตระการปฏิเสธออกไป เพราะไม่อยากรบกวนชายหนุ่ม แล้วยังอยากใช้เวลากับคนรักนานๆด้วย
"เอางั้นเหรอ ก็ได้ค่ะ ไว้วันหลังพี่จะมาหาใหม่นะ หรือไม่ก็จะไปหาที่บ้าน เสียดายวันนี้มีเวลาแป๊บเดียว ไม่งั้นพี่จะพาไปกินข้าวเย็นด้วย"
"ค่ะพี่ภาส วันนี้มุกขอบคุณมากนะคะ สวัสดีค่ะ" สาวน้อยยกมือไหว้ลาอย่า มัทนาจึงกล่าวขอบคุณแล้วยกมือไหว้ตามเพื่อน
ลับหลังจีรภาส มัทนาจึงเอ่ยปากถามสิ่งที่สงสัยมาตลอดทาง
"พี่เขามาจีบมุกเหรอ"
"เอาจริงๆมุกก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เขาอาจจะเอ็นดูมุกแบบน้องก็ได้ เพราะเรารู้จักกันั้แ่เด็กๆแล้ว"
“แต่ดูสายตาเวลามองมุก มันเกินพี่น้องอ่ะ”
“ไม่รู้สิ กุญแจหึงแทนพี่จ๋าเหรอ” มุกตระการเย้ากลับยิ้มๆ ยื่นมือไปหยิกแก้มยุ้ยๆขาวๆ ของเพื่อนที่มองไปกี่ทีก็น่ารักเสมอสำหรับเธอ
“ก็แหงสิ ถ้าพี่จ๋าอกหักจากมุกคราวนี้นะ พุ่งหลาวจากคอนโดลงเ้าพระยาแน่ๆ”
“มุกว่าไม่ได้ตายเพราะจมน้ำหรอก น่าจะหัวใจวายั้แ่โดดแล้ว” สองสาวขำกิ๊กเมื่อนึกถึงใบหน้าชายหนุ่มที่โดนนินทาอยู่
เมื่อเดินไปถึงโต๊ะประจำแก๊ง มัทกรวิ่งมารับแฟนสาว ดึงถุงต่างๆในมือมาถือให้พร้อมกับเป้ใบเล็กที่ร่างบางสะพายอยู่มาคล้องไหล่ตัวเองแทน ซึ่งมุกตระการก็ไม่ได้ขัดใจอะไร แถมยังกล่าวขอบคุณเสียงใส สาวน้อยเรียนรู้ที่จะตามใจแฟนหนุ่ม คิดว่าอะไรที่ตามใจได้เธอจะตามใจทุกอย่าง ก็แฟนนี่เนอะ
มัทกรคว้ามือบางมาจูงเดินไปที่โต๊ะ ก็กว่าที่คนใจแข็งจะยอมอนุญาตให้เดินจับมือได้ ปาเข้าไปตั้งหลายเดือน เขาก็จะใช้สิทธิ์นั้นอย่างเต็มที่
“พรุ่งนี้ไปกินมื้อเย็นที่บ้านพี่นะครับ ม๊าบ่นคิดถึงแล้ว” มัทกรยกมารดาขึ้นมาอ้าง รู้ว่าไม้นี้คนถูกชวนจะไม่กล้าปฎิเสธ
“ได้ค่ะ เดี๋ยวมุกทำกับข้าวไปเสริม” ร่างน้อยตอบรับอย่างไม่อิดออด มือบางจัดขนมจีบลงถ้วยโฟมที่เตรียมมา เทน้ำจิ้มโรยกระเทียมเจียวอย่างคล่องแคล่ว มัทกรนั่งเท้าคางมองแฟนสาวที่จับนู่นหยิบนี่อย่างเพลิดเพลิน สีหน้าอมยิ้มเต็มไปด้วยความสุขอย่างปิดไม่มิด
“เอาชิ้นไหนคะ” มุกตระการถามอย่างเอาใจ
“ชิ้นนี้ครับ”
“ฮื้อออ” ใบหน้าหวานซับสีชมพูระเรื่อ เมื่อแฟนหนุ่มชี้นิ้วมาที่ตนเอง ตีแปะไปบนมือหนาไม่จริงจังนัก พลางเลือกจิ้มขนมจีบกุ้งป้อนคนรัก
“พี่ๆ ทานด้วยกันนะคะ มุกซื้อมาฝากทุกคนเลยค่ะ”
“พี่โจ๋เอาชิ้นนั้นครับ” จารุภัทรชี้ไปที่ขนมจีบชิ้นหนึ่ง แกล้งกะพริบตาปริบๆอย่างรอคอย มุกตระการตอบกลับเสียงกลั้วหัวเราะ
“บริการพิเศษได้แค่คนเดียวค่ะ พี่โจ๋ต้องตักทานเองนะคะ” เสียงหัวเราะดังครืนภายในโต๊ะ
“โธ่ น้องมุกอย่าไปกลัว มันไม่กล้าทำอะไรมุกหรอก เชื่อพี่” จารุภัทรไม่ยอมแพ้
“กูไม่ทำแฟนกูเจ็บหรอก แต่มึงจะโดนกูตื๊บ ลามปามแล้ว” คนขี้หวงทำตาเขียวใส่เพื่อน
“เนี่ย...มุกสปอยล์จนมันเคยตัว” มุกตระการหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะขอตัวกลับคณะ
“มุกกับกุญแจไปเรียนก่อนนะคะ”
“จ้ะ เลิกเรียนแล้วรอเจอพี่ก่อนนะ พี่อยากเดินไปส่งขึ้นรถ” มัทกรดึงมือบางไว้
“ค่ะ มุกจะรอ”
*****************************************************************************
คุยกับไรท์เตอร์
สนุกรึเปล่าคะ ขอสักคนละคอมเม้นท์เป็กำลังใจได้ป่าว//กระซิก กระซิก
915
