บทที่ 7
"แขกที่ไม่ได้รับเชิญงั้นรึ? ข้าเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะออกมาคิกคัก เสียงที่ไม่พึงประสงค์ดังราวกับมีบางสิ่งกำลังขูดอยู่ในแก้วหู
"เหลวไหลสิ้นดี ข้าจะทำลายเมล็ดพันธุ์ที่ข้าหว่านลงไปให้หมดเอง"
อ้อ งั้นเหรอ? จากนั้นสีหน้าของอีอันก็คลายลง
"คงน่าเสียดายน่าดู นักเวทดำ"
"ไม่แปลกใจเลย โอ้! ใช่แล้ว เ้าเป็คนซ่อนเมล็ดพันธุ์ของข้าไว้นี่เอง!"
สิ่งนั้นย่อมหมายถึงลูกแก้วพลังเวทที่ปนเปื้อนอย่างแน่นอน เพราะมันเป็สื่อกลางพลังเวทของนักเวทดำด้วย
ขณะที่อีอันวางลูกแก้วใส่ในมิติ การเชื่อมต่อจึงถูกตัดขาด และต้องดำเนินการอย่างรวดเร็ว
คงเสียดายพลังเวทที่ใช้ไปสินะ
อีอันฉีกยิ้ม "มา ๆ เดี๋ยวข้าจะเป็คู่มือให้เ้าอย่างดีเลย"
"เ้า! อวดดีนัก!"
กร๊อบ!
ชายคนนั้นเริ่มกลายร่างอีกครั้ง ร่างกายของมันเริ่มบิดเบี้ยวและพองตัวขึ้น
แกร็ก!
ดาบของอีอันที่ถืออยู่ในมือหักไปครึ่งท่อน อีอันเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ เป็ดาบที่พอใช้ได้เลยทีเดียว
"เ้านี่ ข้าจะสอนเ้าว่าอย่ามาเล่นลิ้นกับฝ่ายตรงข้าม ข้า…"
ตูม!
ขณะที่กำลังพูดอยู่ตรงหน้ากลับถูกปกคลุมไปด้วยะเิ เป็ลูกไฟของอีอันที่โยนออกไป แต่ยังไม่จบเท่านั้น
ตูม! ตูม! ตูม!
อีอันขว้างลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นออกไปติดต่อกัน เปลวไฟยังคงพุ่งรัวไม่หยุดอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งอีกฝ่ายทรุดเข่าลง
ตุบ! พรึบ!
ในที่สุดอีกฝ่ายก็ล้มลงกับพื้นทั้ง ๆ ที่ยังกลายร่างไม่สำเร็จ แม้จะอยู่ในสภาพที่กลายเป็ก้อนถ่าน พลังเวทสีม่วงก็ยังแผดเผาในรูเบ้าตาที่เบิกโพลงนั้น และมันเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
"ไอ้คนกระจอก! ฝากไว้ก่อนเถอะ! ข้าจะตามหาเ้าอีกครั้งแน่นอน ห้ามลืมเด็ดขาด! ร่างนี้แหละที่จะทรมานิญญาอันต่ำต้อยของเ้าตลอดไป…!"
ฉึก!
ดาบที่เหลืออยู่ครึ่งท่อนฟาดลงไปที่คอจนกลายเป็ก้อนถ่าน หัวที่หลุดออกจากร่างหล่นลงกับพื้นอย่างไร้ประโยชน์
"เนโคร...แมนเซอร์*[1]..." ไฟในเบ้าตาจางหายไปพร้อมกับเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างแ่เบา
"พูดไปเรื่อยจริง ๆ"
คิดจะพูดชื่ออะไรสักอย่างก็พูดออกมาตอนใกล้ตายเนี่ยนะ อีอันเดาะลิ้นเดินเข้าไปหาร่างที่กำลังชักดิ้นชักงออยู่ เขาก้มตัวลงและคว้าดาบขึ้นมา
ฉึก! ฉึก!
ดาบทะลุเนื้อที่ไหม้เกรียม หลังจากนั้นอีอันก็เอามือล้วงเข้าไปในเนื้อที่แยกออก เขาหยิบลูกแก้วสีดำติดมาด้วย มันมีขนาดเล็กกว่าของหัวหน้าเผ่า พลังเวทสีม่วงเอ่อล้นออกมา
"ไม่ใช่แค่อันเดียวนี่ แต่ช่างเถอะ"
เมื่อคิดดูแล้ว ในเกมมีหัวหน้าใหญ่ในเผ่าที่ปกครองพวกหัวหน้าเผ่าอื่น ๆ อยู่ด้วย ไม่น่าแปลกหากจะบอกว่านักเวทดำที่ยังไม่ได้เปิดเผยชื่อได้ตระเตรียมเื่พวกนี้เอาไว้
"นะ…นั่นมัน?! อึก!"
หลังจากนั้นไม่นานเสียงหายใจหอบหนักก็ดังขึ้นมาจากทางเหล่าชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านที่ถอยห่างไปเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ข้าง ๆ
"อึก! อ๊ากก!"
เด็กหนุ่มชนบทคนหนึ่งร้องลั่น ก่อนจะรีบถอดกางเกงออกอย่างลุกลี้ลุกลน
"…?"
อีอันกำลังงุนงงกับฉากตลกที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
"ขะ…ข้าได้ทำบาปมหันต์แล้ว นายท่าน!" ชายหนุ่มเปลือยก้นนอนราบกับพื้น
"แค่เห็นเ้านั่นออกมาห้อยโตงเตงก็เ้าสมควรตายแล้ว พูดให้รู้เื่หน่อย" อีอันขมวดคิ้วและพูดออกมา
ชายคนนั้นชี้ไปยังกางเกงที่เขาถอดออกด้วยมือที่สั่นระริก
"นะ…ในกระเป๋ากางเกงของข้ายังมีลูกแก้วคล้ายกับลูกแก้วนั่นอีกลูก"
"…"
คิ้วของอีอันขมวดลง เขาเข้าไปใกล้กางเกงที่ถูกถอดออกแล้วใช้มีดคุ้ยกระเป๋ากางเกงอย่างลวก ๆ ลูกแก้วก้อนหนึ่งกลิ้งออกมาพร้อมกับของจิปาถะต่าง ๆ
"…ข้าสาบานต่อลูโซลาร์เลยว่าไม่รู้มาก่อน นึกว่ามันเป็แค่ลูกแก้วธรรมดา ๆ เลยจะเอาไปให้น้องสาว…!"
"หุบปาก! ก่อนที่จะถูกฆ่าจริง ๆ"
ขณะที่อีอันหยิบลูกแก้วออกมา ชายหนุ่มก็ปิดปากลงทันที อีอันคลึงลูกแก้วไว้ที่มือและหันกลับมามองที่เหล่าชายฉกรรจ์
"มีใครจะสารภาพอีกไหม?"
"…มะ…ไม่มีขอรับ"
"ไม่มีขอรับ ไม่มีแล้วจริง ๆ ขอรับนายท่าน" ชายฉกรรจ์ส่ายหัวพร้อมกัน
"แม้ว่าพวกนี้จะโง่เขลาขนาดไหน ก็คงไม่โกหกในสถานการณ์อันตรายเช่นนี้หรอก แต่ถ้าโกหกล่ะก็ ข้าจะเฉาะหัวกบาลแทนให้เอง" เ้าของโรงเตี๊ยมเดินออกมาพร้อมกับบอกเป็นัย เขาสวมชุดเกราะของหัวหน้าเผ่าลวก ๆ และแบกขวานไว้บนไหล่
"มันต้องเป็อย่างนั้นอยู่แล้ว" อีอันยักไหล่
เ้าของโรงเตี๊ยมพยักหน้าแล้วมองไปทางชายที่นอนหมอบอยู่บนพื้น "หยุดฟูมฟายได้แล้ว เอาก้นสกปรก ๆ ของเ้าออกไปซะ แล้วไปจัดการศพของจอห์นสันด้วย"
เขาเตะก้นเปลือยเปล่าของชายหนุ่มนั่นแล้วมองไปที่อีอัน
"ว่าแต่ท่านคือนักเวทแดงใช่ไหม ข้าเห็นท่านพกดาบติดตัวไปไหนมาไหนด้วย ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นักดาบซะอีก"
"แล้วต่างกันตรงไหนล่ะ?" อีอันจัดการเก็บแก่นพลังเวทแล้วเอ่ยถาม
มนุษย์ในยุคมืดนี้หวาดกลัวนักเวท แต่ในขณะเดียวกันก็มีแนวโน้มที่พวกเขาจะดูถูกนักเวทด้วย มันสะดวกกว่าที่จะคิดว่าเป็นักดาบหรืออัศวินผู้ล่วงลับ
"ไม่ต่าง แค่คิดว่าสิ่งที่ท่านพกอยู่คือแท่งเหล็กวิเศษลับคมก็พอแล้ว"
"อย่าเปลี่ยนความคิดนั้นล่ะ และหากกลับไป เ้าก็ไปตกลงกับพวกปัญญาอ่อนนั่นด้วย"
อีอันหันกลับมาโบกดาบที่หัก "เพราะพวกเขาไม่ทำตามข้อตกลง แท่งเหล็กวิเศษของข้าเลยหักอีกแล้ว ต้องทำขึ้นมาใหม่ซะแล้วสิ"
เ้าของโรงเตี๊ยมยิ้มเหมือนกับจะบอกว่าแพ้แล้ว เขาพูดเสริม "แต่ไม่เป็ไรแน่เหรอ แรงอาฆาตของนักเวทดำแรงกล้ามากเลยนะ"
"ไม่ต้องยุ่งหรอกน่า" อีอันตอบโดยไม่หันศีรษะมามอง "ท่านแค่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับข้าก็พอ"
***
เ้าของโรงเตี๊ยมรักษาสัญญาเป็อย่างดี วันรุ่งขึ้น เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็เริ่มรับคำขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่ายังไม่ลืมที่จะทำดาบและชุดเกราะให้ใหม่ก่อน
ดาบนั้นเรียบง่าย แต่ชุดเกราะนั้นทำมาจากหนังของหัวหน้าเผ่าโคโบลด์ นี่เป็ความคิดของเ้าของโรงเตี๊ยม
เขารับมันมาเพราะคิดว่ามันคงจะดีกว่าไม่มีอะไรใช้เลย แต่มันกลับกลายเป็อุปกรณ์ที่สามารถยืนยันข้อมูลได้ นั่นหมายความว่ามันเป็ไอเทมที่มีอยู่ในเกม แม้ว่าจะไม่ถึงกับเป็ระดับสูง แต่ก็พอใช้ได้ในจุดนี้
"จะว่าไปแล้ว ดูยังไงก็ไม่เหมือนนักเวทเลย" เ้าของโรงเตี๊ยมพูดเช่นนั้นแล้วหัวเราะ
"ท่านต้องระวังปากเอาไว้ด้วยนะ"
"ไม่ต้องห่วง เหมือนเ้าไม่อยากให้รู้ว่าเป็นักเวท ข้าจึงกำชับบอกกับพวกปัญญาอ่อนไปแล้ว"
"พวกนั้นจะทำตามที่บอกได้ไหมนะ"
"พวกนั้นจะทำตามที่บอก เพราะพวกเขากลัวท่านมาก แม้ว่าตอนนี้ท่านอาจจะไม่ได้กำลังเฝ้ามองอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่พวกนั้นอาจกำลังหวาดกลัวจนตัวสั่นอยู่ก็ได้"
ราวกับ้าพิสูจน์คำนั้น ไม่มีใครมาเรียกอีอันว่านักเวท
ถึงแม้จะเรียกชื่อคุ้นเคยที่น่าอับอายอย่างท่านผู้กล้า อัศวิน หรือฮีโร่ประจำหมู่บ้านก็ตาม
อย่างไรก็ตาม ความคิดที่จะให้เ้าของโรงเตี๊ยมเป็นายหน้าก็ได้ผล โรงเตี๊ยมที่เขาพักมีลูกค้าเข้ามาเยี่ยมเยียนทุกวัน อย่างน้อย ๆ ก็เริ่มจากการขอให้ฆ่าหมูป่าที่มาขุดดินทุกคืน
อย่างมากสุดคือ การขอให้จัดการพรายน้ำที่โผล่ขึ้นมาจากบ่อน้ำในหมู่บ้าน มีการขอความช่วยเหลือเข้ามามากมายอย่างไม่น่าเชื่อว่าที่แห่งนี้เป็เพียงหมู่บ้านขนาดเล็ก
แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็การร้องขอไร้สาระที่ไม่มีหน้าต่างเควสต์ขึ้นมา แต่อีอันไม่ได้ปฏิเสธอะไร และยังทำตามสิ่งที่ขอเข้ามาได้
[1] เนโครแมนเซอร์ หรือผู้ใช้ความตาย เป็ผู้ใช้ศาสตร์แห่งความตาย
506
