ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

ในตอนนี้น่ะเหรอที่ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็ไม่ได้สนอกสนใจอะไรมากมาย ก็เป็นเพราะว่านางหาของเล่นใหม่ได้อีกแล้วน่ะสิ และกำลังมองเล็กเป้าหมายในบริเวณโดยรอบที่อยู่ใกล้ๆป่าแถบนี้

“ฮิ…ฮิ…บ้านต้นไม้ มีบันไดก็จริงแต่ว่าข้าก็แค่ทำประดับไว้ดูสวยๆให้ครบเท่านั้นไม่ได้คิดจะใช้มันหรอก เพราะสิ่งที่น่าสนใจกว่าบันไดก็เจ้าพวกนี้ไง”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เอ๋…??”บรรดาเหลนสาวที่คอยติดตามดูแลท่านยาเล็กเป็นปรกติของพวกนางอยู่แล้ว ก็กำลังฟังที่ท่านย่าเล็กกำลังบ่นอะไรสักอย่างที่พวกนางเองก็ยังไม่เข้าใจเช่นกัน แต่ด้วยคำพูดและสีหน้า ท่าทางที่แสดงออกมาทั้งหมดของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกนางนั้น ดูก็รู้ว่าจะต้องมีอะไรสนใจและสิ่งสนุกๆรอคอยพวกนางอีกแล้วว

“มันเหนียวแน่น ใช้ได้เลยมีอยู่ทุกๆต้นอีกต่างหากด้วยนะเนี่ยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เถาวัลย์พวกนี้น่ะเหรอเจ้าคะท่านย่าเล็กที่ท่านกำลังสนใจพวกมันอยู่??”เหลนสาวสี่ทู่จึ

“ใช่ๆ ข้ามีอะไรสนุกๆทำน่ะสิ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“มันมีอยู่ทุกๆต้นของต้นไม้บริเวณนี้จริงๆเจ้าค่ะท่านย่าเล็ก”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

“อือ….นี่แหละมันดีที่สุดเหมาะมากๆกับความสนุกของข้าล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ความสนุกหรือเจ้าคะ??”เหลนสาวรองมี่เฟิง

“ใช่สิ พวกเจ้าจะติดใจเลยล่ะฮิ…ฮิ…”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ฮิ…ฮิ…”พวกเหลนสาวน้อยก็พากันหัวเราะคิกคักออกมาอย่างพอใจเช่กัน โดยที่พวกนางเองก็ยังไม่รู้หรอกว่าความสนุกที่ว่าของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวนั้นเป็นอย่างไรกัน

“เอาล่ะพวกเจ้าคอยดูข้านะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เจ้าค่ะ”เหลนสาวทั้งหลาย

“โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….”เหนี่ยวเหนี่ยวป้องปากของนางและตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงอันแปลกประหลาดออกมาอย่างดังๆ แต่ก็เป็นคำไม่กี่คำเท่านั้นเอง

“ควั่บ….ควั่บ….”

“..............!!!”พวกเหลนชาย

“...............!!!”พวกผู้ใหญ่

“โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….”เหลนสาวก็ทำตามท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเขาอย่างรวดเร็วเช่นกัน ร้องดังสนั่นทั่วป่า

ส่วนคนอื่นๆน่ะเหรอพากันหันควั่บมาตามเสียงที่คุ้นเคยที่ไม่มีใครลืมได้เลย มองมาด้วยความตระหนกตกใจ และวิตกกังวลกันว่า นางกำลังจะทำอะไรกันแน่!!

“ทีนี้จะทำอะไรกันอีกล่ะเนี่ย ส่งเสียงร้องแปลกๆออกมาแบบนี้น่ะ”ท่านแม่

“จริงเจ้าค่ะท่านแม่ น้องเล็กจะทำอะไรอีกก็ไม่รู้”พี่สะใภ้ใหญ่

“ข้าว่าไม่เคยได้ยินเหนี่ยวเหนี่ยวร้องเสียงแปลกประหลาดแบบนี้มาก่อนเลยนะ พวกเจ้าเล่าเคยได้ยินกันหรือไม่??”ท่านแม่

“ไม่เคยได้ยิน เจ้าค่ะ/ท่านแม่/ท่านย่า”บรรดาสะใภ้ทั้งหลายต่างก็ตอบกันออกมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน เพราะไม่เคยได้ยินเสียงแปลกประหลาดแบบนี้มาก่อนจริงๆ

“มันจะมีอะไรผิดปรกติหรือเปล่า หรือ….”ท่านแม่ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีก็ได้เห็นแล้วว่ามันคืออะไรกัน!!

“เจ้าตัวแสบ…..!!!”ท่านแม่

“............!!!”ทุกๆ คน

“หวืด…..หวืด…”

“ฟี้ว….ฟี้ว….”

“ฮ่า….ฮ่า…..ฮ่า….”

“ตามข้ามาเร็วๆเข้าเหลนๆ ฮึ่บ…ฮึ่บ….”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เจ้าค่ะ”พวกเหลนสาว เสียงของเถาวัลย์ที่กระทบกันกับต้นไม้บ้าง และเสียงกรี๊ดกร๊าดจากพวกนางอีกปะปนกันไปไม่รู้เสียงไหนจะดังกว่ากัน

สิ่งที่ทุกๆคนกำลังเห็นกันก็คือเจ้าตัวแสบประจำบ้านกำลังกระโดดเกาะเกี่ยวเถาวัลย์จากต้นไม้แต่ละต้น เหวี่ยงตัวเองไปมาเกาะเถาวัลย์จากต้นไม้ใกล้เคียงกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ วนเวียนไปมา

“.................!!!”ทุกๆ คน

“น้องเล็ก??!!”พี่ชายฝาแฝด

“ลิงยังต้องยอมแพ้นะขอรับ!!”พี่รองเหล่าหู่

“นั่นน่ะสิ!!”พี่ใหญ่ซื่อจือ

ยังดีที่ว่าบ้านต้นไม้ของพวกแม่นางน้อยทั้งหลายสร้างกันเสร็จเร็ว จึงได้พากันโหนเถาวัลย์เป็นทาร์ซานหลงยุคตามเข้ามากับท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวอย่างสนุกสนาน

พวกเหลนชายจากที่ไม่ได้เร่งรีบจะสร้างบ้านต้นไม้กัน ก็เร่งสร้างให้เสร็จและพากันโหนเถาวัลย์ไล่ตามกันไปด้วยอย่างสนุกสนานมากมายเช่นกัน

“ให้มันได้แบบนี้กันสิ อยู่เฉยๆได้ไม่ถึงสิบลมหายใจเลย”ท่านแม่

“แล้วก็แม่นน่าดูเลยนะเจ้าคะท่านแม่ ยังไม่มีใครล่วงลงจากเถาวัลย์กันสักคนเดียว”พี่สะใภ้รอง

“ไม่รู้ว่าพวกเราเลี้ยงลูกคน หรือลูกลิงแล้วนะคะเนี่ยดูจากตอนนี้ไม่แตกต่างกันเลย”พี่สะใภ้ใหญ่

“นั่นน่ะสิ ลูกลิงมาเกิดจริงๆ”ท่านแม่

“ฮ่า….ฮ่า….”ถึงแม้จะพากันตกใจกับการซนในรูปแบบใหม่ของพวกเด็กๆกัน และคอยวิตกว่าพวกเด็กๆจะร่วงหล่นจนเจ็บตัว แต่พวกมันก็ดูมีความสุขกันเป็นอย่างมากจากเสียงหัวเราะที่ออกมานี้ไม่ได้รู้สึกว่าจะกังวลดั่งที่คิดกันเลยจริงๆ

พวกบรรดาท่านแม่ทั้งหลายก็ได้ละสายตาจากพวกเด็กๆไปบ้างและก้มหน้าทำอาหาร ทำขนมให้พวกเด็กๆกันต่อเลย แต่ก็มีบ้างที่คอยชะเง้อมองบรรดาลูกลิงที่กำลังเหวี่ยงตัวไปมากับเถาวัลย์ที่เกาะเกี่ยวต้นไม้แต่ละต้นกันอยู่

ทีนี้ก็เป็นหน้าที่หลักของพวกผู้ชายแล้วจริงๆที่ว่าง และจะต้องจับตาดูพวกเด็กๆแทนพวกผู้หญิงที่กำลังยุ่งวุ่นวายกับการทำอาหารมื้อเย็นสำหรับวันนี้กัน

“พวกเจ้าว่าเราจะปล่อยให้พวกเด็กๆเล่นได้นานเท่าไหร่กันล่ะ สักครึ่งชั่วยาม(1 ชั่วยาม 2 ชั่วโมง)เป็นอย่างไร??”ท่านพ่อ

“ข้าก็ไม่แน่ใจนัก ถ้าจะเรียกให้พวกเด็กๆเลิกเล่นเร็วเกินไปจะงอแงอีกนะ”ท่านลุงอี้

“แต่ถ้าปล่อยให้พวกเด็กๆเล่นเกินเวลาไปข้ากับพวกเจ้านี่แหละจะโดนดีกัน”ท่านลุงฉือ

“เหนี่ยวเหนี่ยวลูกนะลูก หาเรื่องให้พ่อต้องคิดหนักอีกจนได้”ท่านพ่อ อดไม่ได้ที่จะบ่นลูกสาวสุดที่รักดั่งดวงใจ

“ก็นั่นน่ะสิ”ท่านลุงอี้

“เฮ้อ…………”ท่านพ่อ ท่านลุงทั้งสองคน

เหมือนพวกท่านพ่อ ท่านลุงทั้งสองจะรู้หน้าที่เหมือนกันว่าจะทำอย่างไร เพราะช่วงเวลาที่พวกเด็กๆเล่นซนกันได้นั้นจะอยู่ได้แค่ช่วงเวลาไหนเท่านั้น

“งั้นเอาอย่างนี้พวกเจ้าคอยจับตาดูท่าที สีหน้า แววตาพวกท่านแม่ ท่านย่า ของเจ้าเอาไว้ด้วยเวลามองมาที่พวกเด็กๆ เข้าใจไหม”ท่านพ่อ หันไปหาพวกลูกชายหลานชาย

“เข้าใจขอรับ ท่านพ่อ/ท่านปู่”ลูกชาย หลานชาย

“ดีๆ”ท่านพ่อ กำชับเป็นอย่างดีเลย

แล้วมาคอยดูกันว่าจะประสบผลสำเร็จกันหรือไม่ที่ได้รับหน้าที่ดูแล และควบคุมพวกเด็กๆกันอยู่ในตอนนี้

“พวกเรามาแข่งขันกันดีหรือไม่เหลนๆ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ตอนนี้นั่งพักอยู่บนกิ่งไม้ และอีกมือหนึ่งยังคงเกาะเถาวัลย์ไว้อยู่เลย

“ดีเจ้าค่ะ” “ดีขอรับ” พวกเหลนๆ ต่างพากันตอบและพยักหน้ากันหัวแทบหลุด ที่จะได้เล่นแข่งขันกันอีกด้วย

“งั้นพวกเรามากำหนดระยะทางกันว่าควรจะเริ่มตรงจุดไหน และจบลงตรงไหน”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเหลนๆ

เหนี่ยวเหนี่ยว มองหาจุดเริ่มต้น และกำหนดบอกแผนการในการโหนเถาวัลย์เป็นทาร์ซานน้อยหลงยุคให้พวกเหลนๆได้เข้าใจกัน

“พวกเจ้าเข้าใจกันหรือยังเหลนชาย”เหนี่ยวเหนี่ยว ถามอีกรอบเพราะเห็นสีหน้าพวกเหลนชายบางคนที่ยังคงดูงงๆกันอยู่กับจุดเริ่มต้น และจุดเส้นชัย

“เอ่อ….พวกข้าขอฟังอีกรอบขอรับ”เหลนชายรองจูจู

“เฮ้อ………”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เหลนสาว พวกเจ้าอธิบายให้พวกพี่ชายเจ้าฟังอีกทีสิ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ได้เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”พวกเหลนๆสาวน้อยต่างรับคำและกันไปหาพวกพี่ชายเพื่ออธิบายรอบที่ 5 กันแล้ว

“อ้อ……”พวกเหลนชาย

“เข้าใจแล้วน้องสาว”พวกพี่ชาย

“ในที่สุดก็เข้าใจกันเสียที จะได้เริ่มแข่งขันกันแล้วนะ เอาล่ะกลุ่มแรกพากันออกมาเลยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเหลนๆ

“ฮึ่บ….ฮึ่บ…..”

“วี้ว…….”

“หยุดดดดดดดดด…..ก่อนนนนนน…”เหนี่ยวเหนี่ยว

พวกเหลนๆที่พากันโหนเถาวัลย์ไปได้เพียงกิ่งเดียวก็หยุดกันทั้งหมด และหันมามองท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวกันอย่างงุนงงกัน ก็ไหนบอกให้เริ่มแข่งขันกันแล้ว แต่ทำไมท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวถึงได้ร้องเรียกให้พวกเขาหยุดกันเล่า??

“ท่านย่าเล็กไม่เล่นแข่งขันโหนเถาวัลย์แล้วหรือขอรับ”เหลนชายสามจีจี

“ไม่ใช่ๆ แต่พวกเจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่าเล่า??”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เอ๋…???”

“ลืมอย่างงั้นเหรอ พวกข้าลืมอะไรหรือขอรับท่านย่าเล็ก??”เหลนชายสี่เหล่าสู่

“จริงด้วย…??”พวกเหลนชายพากันงุนงงกันอยู่ว่าลืมอะไรกันแน่นะ แต่ก็นึกไม่ออกกันจริงๆ

“เฮ้อ…..พวกเจ้านี่จริงๆเลยนะ เหลนสาวช่วยบอกพวกพี่ๆของพวกเจ้าสิว่าลืมอะไรกันน่ะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เจ้าค่ะ”เหลนสาวน้อย

“โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….”

“.............!!!”พวกเหลนชาย

“เอ้า..ขอเสียงประสานอีกหน่อย”เหนี่ยวเหนี่ยว

“โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….”

“.............!!!”พวกเหลนชาย

“นี่ไงสิ่งที่พวกเจ้าลืมไปน่ะ อยากให้ผู้อื่นเห็นพวกเจ้าโหนเถาวัลย์ไปๆมาๆเหมือนลูกลิงหรือย่างไรกันเล่า ส่งเสียงด้วยเขาจะได้รู้ว่าพวกเจ้าไม่ใช่ลูกลิงน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“............!!!”พวกเหลนชาย

“เอ่อ……..”พวกเหลนชาย ได้แต่พากันมองหน้าเลิ่กลั่กกันไปมาอยู่หลายรอบ เพราะพวกเขาไม่ได้ร้องส่งเสียงแปลกประหลาดแบบนี้เหมือนดั่งพวกน้องสาว

“เอ้า….ยังจะเฉยกันอยู่จะไม่เล่นแข่งขันกันแล้วเหรอไปได้แล้ว เดี๋ยวถูกจับให้แพ้นะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ขอรับ..!!!”พวกเหลนชาย

“โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….แล้วขอรับ”พวกเหลนชาย

“เฮ้อ…..ก็โหนเถาวัลย์ไปด้วยเลยอย่ามัวแต่ส่งเสียงเพียงอย่างเดียว พวกเจ้าเนี่ยนะจริงๆเลยบอกอย่าง ก็ลืมทำอีกอย่างน่ะ ไม่เหมือนพวกน้องสาวของพวกเจ้าจริงๆ ส่งเสียงใสก้องกังวาลน่าฟังจะได้ไป”เหนี่ยวเหนี่ยว

“............!!!”พวกเหลนชาย

“โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….”พวกเหลนชาย ที่ส่งเสียงแปล่งๆกว่าพวกน้องสาวเสียอีก!!

พวกเหลนชายบางคนเกร็งส่งเสียงร้อง โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….ออกมามากจนเกินไปจนลืมระวังเกือบจะร่วงหล่นจากเถาวัลย์กันอีกด้วย

“เฮ้อ….ไม่ไหว..ไม่ไหว พวกเหลนชายนี่เห็นทีจะต้องฝึกกันอีกสักพักหนึ่งถึงจะเข้าที”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ฮ่า…ฮ่า….”บรรดาพวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย ที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเด็กๆ ต่างก็ได้ยินบทสนทนาตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ ก็อดไม่ได้จริงๆที่จะพากันส่งเสียงหัวเราะกันตัวงอกันไปเลย

“เอ๊ะ…..ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชายเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ได้ยินเสียงหัวเราะอันคุ้นๆดังเข้ามาใกล้ๆก็ไม่ลืมที่จะโบกไม้โบกมื้อทักทายพวกท่านด้วย

แต่ว่าการทักทายของนางเช่นนี้ ไม่เป็นผลดีต่อพวกท่านพ่อกันเลย เพราะพวกท่านเริ่มหวาดวิตกและหวาดระแวงกันแล้ว

“............!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย

“ข้า..ข้าว่าสายตาแบบนี้ของเหนี่ยวเหนี่ยวไม่ดีต่อพวกเราแล้วนะ”ท่านพ่อ ที่รู้จักลูกสาวสุดที่รักของตัวเองดีไม่แพ้ใครในตระกูลรีบเอ่ยออกมาแบบจู่ๆก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ข้าก็เช่นกัน รู้สึกแบบลางร้ายเลย!!!”ท่านลุงฉือ

“จะมามัวยืนให้นางมองแบบนี้น่ะเหรอ ข้าคนหนึ่งล่ะไม่!!”ท่าานลุงอี้

ท่านลุงอี้เองก็พูดยังไม่ทันจบประโยคดีนัก ท่านพ่อของเหนี่ยวเหนี่ยวได้ค่อยๆก้าวเท้าถอยไปทีละข้างโบกไม้โบกมือตอบเหนี่ยวเหนี่ยวไปพอเป็นพิธีและหันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว!!

“ควั่บ…..”ท่านพ่อ

“เฮ๊ย…..รอข้าด้วย!!!”ท่านลุงฉือ

“รอพวกข้าด้วย!!”ท่านลุงอี้

“ควั่บ…ควั่บ…”

“ตึก….ตัก…..”

ท่านพ่อ ท่านลุง พวกพี่ชาย พวกหลานชายพากันหลบหนีสลายกลุ่มกันไปอย่างรวดเร็วและพากันยืนหลบหลังต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดกันทันที และค่อยๆชะเง้อคอมองสิ่งที่ทำให้พวกท่านรู้สึกหวาดวิตกและกังวล

“เอ๋…???พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชายนี่จะรีบไปไหนกันนะ ข้ากะว่าจะชวนเล่นโหนเถาวัลย์ด้วยกันเสียหน่อย”เหนี่ยวเหนี่ยว

“..................!!!”พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย

“นั่นน่ะสิเจ้าคะ เสียดายนะเจ้าคะพวกท่านไปกันหมดเสียแล้ว”เหลนสาวสี่ทู่จึ

“ช่างเถอะ พวกเราเล่นกันต่อดีกว่านะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

“โฮ่…ฮี้ว…..โฮ่…ฮี้ว….โฮ่โฮ่โฮ่….”