Ep 13 : ขุนพลจอมมาร และ ความรู้สึกอันน่าอร่อย
ด้านหน้าของผมมีเ้าขุนพลจอมมาร ที่มีหัวเป็แพะ ลำตัวเป็มนุษย์ ขาเป็ม้า หางเป็งู ดวงตาสีแดงของมัน จ้องมองผมอย่างระมัดระวัง เคียวในมือยกขึ้นมา คล้ายจะเป็ตั้งการ์ดพร้อมรบเสมอ
ผมจ้องมองอีกฝ่ายขุนพลจอมมาร--- ไม่สิ อสูรแห่งพันธโบราณ
แม้มันดูไม่พอใจผม แต่เนื่องด้วยมันเป็อสูรระดับสูง มันก็ไม่ได้ลงมือกระทำที่ก่อให้เกิดความประมาทแก่ตัวของมัน เป็อสูรที่ดูฉลาดไม่น้อย
หรืออาจจะกำลังระมัดระวังตัวเอาไว้ก่อน
“ฮึ่ม! ข้าได้กลิ่นบางอย่างแผ่ออกมาจากเ้า!” เสียงของอสูรแห่งพันธโบราณรูปร่างแกะเอ่ยขึ้นกับผม
ผมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายสามารถรับรู้ตัวตนที่แท้จริงของผมได้รางๆ แม้ว่าผมจะใช้การ [ลบตัวตน X] ไปแล้ว
แสดงว่าอสูรตรงหน้ามีดีกว่าที่ผมคิดเอาไว้
แซ่กๆ
เสียงใบไม้ดังขึ้นจากการขยับร่างกาย ด้านหลังของผมมีเอลฟ์ปรากฏตัวขึ้นมาอยู่หลายสิบคน ซึ่งทั้งหมดก็กำลังถือธนูเล็งผมกับเ้าอสูรตรงหน้าเอาไว้
“รับนี่ไป...”
ทว่าผมไม่มีเวลามาอธิบายอะไร ผมโยนอิลิเซอร์ที่หยิบออกมาจากไอเทมบ๊อกซ์ให้กับพวกเอลฟ์ พวกนั้นมองขวดในมืออยู่ชั่วครู่ ทว่าเมื่อเห็นของเหลวสีทองที่อยู่ในนั้นก็เข้าใจได้ทันที
พวกเอลฟ์แบ่งขวดที่ใส่ของเหลวสีทองไป และไปรักษาคนแคระพวกนั้น ได้ยินเสียงว่า “คุณคะ อย่าเป็อะไรมากนะ” ตามเสียงไล่หลังมา ซึ่งผมก็เลิกให้ความสนใจไป
และไม่ช้าพวกเอลฟ์ก็พาเหล่าดวอร์ฟที่าเ็ออกไป ทำให้ตอนนี้เหลือแต่ผมกับอีกฝ่าย
ผมเรียกอาวุธออกมา มันเป็ดาบคาตานะเล่มหนึ่ง ตัวดาบทำมาจากแร่สีขาวบริสุทธิ์ประดับด้วยขนนกรายล้อมเป็กั่นดาบ ด้ามดาบทำมาจากหนังของเสือ์เป็สีดำแดง และมีอัญมณีสีไพลินประดับเอาไว้อยู่
เพียงแค่เรียกมันออกมา เหมือนอสูรแห่งพันธโบราณรับรู้ได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากดาบนั้น
“อ่า... ถ้าโดนนั่นเข้าไป ไม่ดีแน่ๆ ดาบศักดิ์สิทธิ์เป็อริต่อข้า” มันพูดขึ้นอย่างเจ็บใจ
“ครั้งนี้ถ้าจะถอยไปก่อน... แต่ครั้งหน้าข้าจะฆ่าเ้า”
เสียงมันพูดขึ้น ก่อนที่พยายามทำร่างเลือนหายไปกับความมืดรอบๆ แต่ทว่าในชั่ววินาทีนั้น เ้าอสูรแพะก็ต้องรีบเอนหลบไปด้านหลัง เพราะว่าผมไม่ปล่อยให้มันหนีไปง่ายๆ
“ฮึ่ม! บังอาจนัก เ้าฮีโร่!”
อสูรแพะตวัดเคียวใส่ผม ผมรับมันเอาไว้ได้ ก่อนจะพลิกหมุนออกไปอีกด้าน และฟาดฟันดาบศักดิ์สิทธิ์ออกไป ทว่ามันก็รับได้เช่นกัน
ดูเหมือนว่าผมจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็ฮีโร่ละ...
ซึ่งนั้นมันก็ดีสำหรับผมที่ไม่ต้องเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกไป จากความเข้าใจผิด ก็ทำให้ผมไม่ต้องระแวงการใช้พลังแห่งจอมมาร แต่ใช้พลังของฮีโร่ที่ผมเคยเป็แทน
ถึงจะเรียกว่าฮีโร่ก็ตาม แต่ก็เป็คนธรรมดาที่เป็นักผจญภัยที่มีเลเวลมากกว่า 90 ขึ้นไปเท่านั้นเอง
ผมไล่รุกใส่อีกฝ่ายอย่างเดียว ซึ่งมันก็ตั้งท่ารับมือผมได้เป็อย่างดี
[คมเคียวมรณะ]
[ดาบผ่าจันทรา]
คลื่นเคียวสีดำขนาดสามเมตรพุ่งเข้ามาหาผมในระยะประชิดตัว ทว่าผมก็แก้ทางด้วย เรียกคลื่นดาบศักดิ์สิทธิ์ที่มีแสงสีขาวเข้าปะทะ
บึ้ม!
เสียงะเิดังขึ้น พร้อมกับแสงสีส้มะเิกระจาย ผมไม่ได้รับาเ็อะไร เช่นเดียวกับอีกฝ่าย คลื่นพลังทั้งสองหักล้างกันจนหมด
!!!
อสูรหัวแพะใเล็กน้อย เมื่อผมหายตัวและมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของมัน พร้อมกับตวัดดาบออกไปในตอนที่มันชะล่าใจ
อ้ากกก!!!
เขาแพะขนาดใหญ่ถูกตัดออกมาราวกับเนยโดนความร้อน เืสีแดงไหลทะลักออกจากเขาของมัน
มันพยายามะโหลบไปด้านหลัง ทว่าสัญชาตญาณก็ร้องเตือนให้ก้มหัวลง
ดาบถูกวาดออกมาในแนวนอน ซึ่งเป้าหมายเดิมคือลำคอ การรอดชีวิตใน่เวลาอันเกือบถึงฆาตนี้ มันใช้หางของมันพุ่งเข้ามาหมายจะฉกใส่ผม
ทว่าผมก็ตัดหางของมันออกมาอย่างง่ายดาย ถ้าเทียบกับลูกน้องของจอมมารัแล้ว ความเร็วแค่นี้มันยังไม่พอเท่าไร จึงเป็เื่ง่ายที่จะจัดการมัน
การฆ่าในดาบเดียว มันคงจะเป็ไม่ได้สำหรับผม เพราะผมไม่ได้มีท่าที่รุนแรงอะไรขนาดนั้น ดังนั้นการจะฆ่ามันต้องค่อยๆ ตอดลดพลังของมันไปเรื่อยๆ
แต่ก็นะถ้าไม่ได้ใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์คงตัดหางมันไม่ได้ง่ายๆ แต่เื่นั้นก็ไม่ต้องเป็กังวลมากอะไร เพราะผมยังมีดาบที่เอาไว้ต่อสู้กับพวกจอมมารอีกหลายเล่มที่อยู่ในไอเทมบ๊อกซ์อยู่ดี
“แก! เป็แค่มนุษย์ธรรมดาเท่านั้น กล้าดียังไงมาตัดหางของข้ากัน” เสียงของมันเริ่มโกรธขึ้น
[ความชั่วร้ายที่กล้ำกราย]
พลันความมืดพุ่งออกจากตัวของมัน มันคล้ายกับมีหลายเส้นพุ่งหมายโจมตีผม ผมตวัดดาบฟาดฟันเหล่าเส้นเงาที่พุ่งเข้ามา ทำให้พวกของมันมีเวลารักษาอาการาเ็ของมัน ถึงพูดว่ารักษา แต่มันก็แค่ห้ามการเืไหลเพียงแค่เท่านั้นเอง
“ฮึ่ม! นายท่านแห่งข้า ข้าขอหยิบยืมพลังของท่าน”
เสียงของอสูรแพะเอ่ยขึ้น มันร่ายบริกรรมอะไรบางอย่างออกมา
แด่องค์เหนือหัว ขอพลังในการกำจัดศัตรู
มันต้องตาย มันต้องสิ้นจนกว่าหมดลมหายใจ
ความโกรธ เครียดแค้น และความตาย
เพื่อถวายแด่ท่าน
[สถิตความชั่วร้ายอนันตกาล]
พลันพลังของอสูรแพะเพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าใหาย เคียวที่ดูน่ากลัวนั้น ดูสยดสยองมากกว่าเดิม ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาทางผม พลังที่เหนือกว่าระดับ A ปรากฏออกมา นั้นเป็ความรู้สึกที่ผมััได้
ดูท่าผมเองก็ต้องเอาจริงบางด้วยแล้วล่ะ
ผมอัดพลังลงไปในดาบมันเปล่งแสง ทอสว่างขึ้นมา เปลวไฟสีขาวลุกไปทั่วใบดาบสว่างไสวลุกโชติ่
ผมตั้งดาบอยู่ในระดับเอว หันปลายไปด้านหลัง เพื่อเตรียมพร้อมอีกฝ่ายที่จะพุ่งเข้ามาหา
เหงื่อไหลอาบแก้มเล็กน้อย อสูรแพะดูจะเก็บความบ้าคลั่งไม่ได้ มันจึงพุ่งเข้ามาหาตัวผมอย่างรวดเร็ว ในพริบตานั้นผมสะกิดเท้าออกไปด้านหน้า
[คมดาบพิสุทธิ์]
และแล้วผมก็วิ่งสวนทางกับอสูรแพะไป หยุดลงห่างกัน 5 เมตร
การโจมตีเกิดขึ้นเร็วเกินจนไม่สามารถมองด้วยตาเปล่าทัน
“เป็การโจมตีที่ดีนะ... แต่ว่ายังไม่ดีพอ”
ผมเอ่ยชมอสูรแพะ ซึ่งมันก็หัวเราะเล็กน้อยออกมา
“เป็เกียรติที่ได้รับคำชมการจากเ้า ฮีโร่”
สิ้นสุดเสียงรอยแยกบนร่างกายของอสูรแพะก็ฉีกออก เืพุ่งกระจายเป็วงกว้าง คล้ายกับน้ำพุ แขนทั้งสองข้างของมันขาดออกจากลำตัว เคียวสีดำที่เป็อาวุธประจำตัวบินและหมุนควงกลางอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะลงมาปักพื้นไม่ห่างมากนัก
ส่วนผมก็เหยียดยิ้มแหยงๆ ออกมา เืค่อยๆ ปรากฏตรงมุมปาก การโจมตีเมื่อกี้นี้มันหนักหน่วงและรุนแรงมาก ผมก็เกือบจะรับไม่ไหวเช่นกัน
ยังดีที่ดาบศักดิ์สิทธิ์มันหักล้างพลังแห่งความชั่วร้ายไป ทำให้ผมสามารถรอดมาได้ฉิวเฉียด
แต่...
ก็ต้องแลกกับดาบที่บินไปไหนแล้วก็ไม่รู้
ใช่ ใน่เวลาที่ปะทะกันตอนสุดท้ายนั้น ผมรับพลังทั้งหมดที่อีกฝ่ายโจมตี ก่อนจะสวนกลับไป จนมันบินลอยขึ้นฟ้าไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เกิดจากต้องหักล้างพลังของอีกฝ่าย ถ้าไม่ทำแบบนั้นบริเวณที่ผมยืนอยู่มันคงแรงะเิจนราบเป็หน้ากลอง ซึ่งผมไม่อยากทำให้ที่นี่เป็พื้นโล่งๆ เลยรวบรวมพลังนั้นและหักล้างกลับไป เลยเกิดการจุดพลังะเิออกมาในดาบ
ทำให้มันบินลอยลับหายไปกับสายตา
แค่ดาบเล่มเดียว ผมคงไม่ต้องไปตามหาเก็บมันกลับมาหรอก ถึงจะตามหาก็ไม่รู้ว่าจุดที่มันตกอยู่ไหนอยู่ดี ก็ต้องเลิกสนใจไปอย่างช่วยไม่ได้
ผมหยิบดาบเล่มใหม่ออกมาจากไอเทมบ๊อกซ์ และตัดหัวของอสูรแพะกลับไปเป็หลักฐานยืนยันที่กิลด์นักผจญภัย ว่าผมปราบขุนพลจอมมารได้
ซึ่งในตอนนั้นเอง ความรู้สึกอะไรบางอย่างที่พุ่งเข้ามาในร่างของผม ความรู้สึกของความโกรธแค้น โมโห ความกลัวตายพุ่งเข้ามาในร่าง มันเป็ความรู้สึกของอสูรแพะตัวนั้นอย่างแน่นอน
เป็ความรู้สึกที่น่าสะอิดสะเอียน แต่ทว่ากลับรู้สึกดีอย่างแปลกประหลาด ความรู้สึกด้านลบที่หอมหวน
ช่างเย้ายวนให้ลิ้มลองในครั้งต่อไป
“อึก!...”
ผมคุกเข่าทรุดตัวไปข้างหนึ่ง ความคิดกับจิตใจมันตีกัน แม้จะดูไม่ถูกสำหรับผมที่เคยเป็มนุษย์ แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธมันได้
มันอร่อยอะไรเช่นนี้...
ผมปรับลมหายใจที่กระหายอยากจะกลืนกินความรู้สึกอีกครั้ง ก่อนที่จะลุกขึ้นและหยิบหัวของอสูรแพะและเดินกลับไปยังหมู่บ้านอีกครา
โดยไม่ได้เห็นร่างของบางสิ่งที่มีั์ตาสีแดงแอบอยู่บนต้นไม้ สังเกตการต่อสู้มาตลอดั้แ่เริ่มเลยสักนิดเดียว
10K
