บทที่ 30 ถึงตายก็เป็ผีของตระกูลกู้
ในขณะที่สมองของเสิ่นตัวอวี๋กำลังครุ่นคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างเอาใจยากเหลือเกิน เธอก็ถูกกู้เหลียนจูบจนแทบหายใจไม่ออก
ผู้ชายคนนี้จูบเก่ง เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าผู้ชายคนนี้ต้องเป็นักรักแน่ๆ
กู้เหลียนมองเธอแล้วพูดว่า “ต่อไปห้ามไปที่อันตรายแบบนั้นคนเดียวอีก ได้ยินไหม?”
เสิ่นตัวอวี๋ที่นั่งอยู่บนตักของเขาก็ถามขึ้นมาทันที “นายเคยจูบใครมาก่อนหรือเปล่า?”
สีหน้าของกู้เหลียนยิ่งบึ้งตึงขึ้นไปอีก “เธอพูดอะไร?”
“แล้วทำไมนายจูบเก่งจังล่ะ?” เสิ่นตัวอวี๋นั่งตัวตรงแล้วถาม “ก่อนหน้าฉัน นายเคยแฟนหรือเปล่า?”
กู้เหลียนมองใบหน้าที่ดูสดใสของเธอ เขาถึงกับพูดไม่ออก “ตอนฉันเด็กๆ ฉันมักจะไปแอบดูคนอื่นในไร่ข้าวโพด…”
บ้าจริง ผู้ชายคนนี้เป็แบบนี้นี่เอง! ถึงว่าทำไมจูบเก่งจัง
กู้เหลียนเหมือนคนติดใจ อยากจะจูบเสิ่นตัวอวี๋อีก แต่เธอหลบ “อย่าเพิ่ง ฉันมีเื่สำคัญจะคุยกับนาย”
กู้เหลียนทำหน้างงๆ “เื่สำคัญอะไร? เื่ที่เรากำลังทำไม่ใช่เื่สำคัญเหรอ?”
เสิ่นตัวอวี๋หยิกเขาเบาๆ หัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นมาทันที ชาติที่แล้วเธอไม่ได้มีความรักอะไรก็แต่งงานเลย
หลังจากแต่งงานแล้ว ทุกวันก็ทำแต่งานบ้าน วันๆ ต้องหาคะแนนแรงงาน พอกลับมาก็ต้องทำอาหาร ซักผ้า ต้มน้ำ…
เธอวุ่นวายตลอดเวลา พูดแล้วก็ตลก ชาติที่แล้วเธอกับลู่จวินไม่ได้มีอะไรกันเลยด้วยซ้ำ
ตอนแรกที่เธอตาย เสิ่นตัวอวี๋ยังไม่เข้าใจ เธอคิดว่าชีวิตคู่ก็แค่นอนบนเตียงเดียวกัน
จนกระทั่งตายแล้ว เธอถึงได้รู้ และลองสังเกตดูอย่างจริงจัง ถึงรู้ว่าตัวเองช่างโง่เง่าสิ้นดี ทำไมถึงคิดว่าแต่งงานแล้วนอนเฉยๆ ก็จะมีลูกได้?
แน่นอนว่าเธอเคยลองจับเวลา ลู่จวินก็เหมือนหมอนข้างใบหนึ่ง แค่สิบนาทีก็ถึงขีดจำกัดแล้ว
นึกถึงตรงนี้เธอก็หัวเราะออกมา กู้เหลียนมองเธอด้วยความงุนงง
เสิ่นตัวอวี๋กระแอม “เอาล่ะ ฉันแค่คิดว่าการขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรไม่ใช่การแก้ปัญหาระยะยาว อีกอย่างบนูเามันอันตราย…”
มันอันตรายจริงๆ ตอนแรกกะว่าจะไปล่าหมูป่า แต่ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์พลิกผันแบบนั้น
“จริงสิ หมูป่ากับเสือดาวของฉันล่ะ?” เสิ่นตัวอวี๋เพิ่งนึกขึ้นได้
กู้เหลียนลุกขึ้นยืน ก้มลงมองเธอ “ลากไปขายแล้ว นี่เงิน เธอเก็บไว้เอง ไม่ต้องแบ่งให้พวกเราหรอก”
ขายได้ทั้งหมด 250 หยวน จำนวนนี้มัน…
กู้เหลียนเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงพูดว่า “ฉันกลับก่อนนะ เธออยู่บ้านระวังตัวด้วย มีอะไรก็… มาหาฉัน”
เสิ่นตัวอวี๋จึงเดินไปส่งเขา ถ้าไม่ใช่เพราะแถวนี้มีบ้านคนน้อยละก็ การที่มีผู้ชายมาอยู่บ้านผู้หญิงแบบนี้ คงจะถูกคนนินทาไปต่างๆ นานา
หลังจากส่งกู้เหลียนกลับไป เสิ่นตัวอวี๋ก็เห็นว่ากองฟืนในบ้านกองสูงแล้ว
ผู้ชายคนนี้ช่างเอาใจใส่จริงๆ เสิ่นตัวอวี๋นึกถึงตอนที่เธอเจอกู้เหลียนในชาติที่แล้ว เขาใส่สูทดูดีมากจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไมอายุสี่สิบกว่าแล้วยังไม่มีแฟน
ไม่รู้ว่าเพราะคิดถึงตอนกลางวันเลยฝันถึงตอนกลางคืนหรือเปล่า เธอฝันถึงงานเลี้ยงในชาติที่แล้ว คราวนี้เธอเดินตามกู้เหลียนไป เห็นเขาขึ้นรถโรลส์รอยซ์
ได้ยินมาว่าตอนนั้นกู้เหลียนมีทรัพย์สินมากกว่าร้อยล้าน “ไปที่เดิม…”
คนขับรถหักพวงมาลัยทันที ในรถยังมีช่อกุหลาบขาว เธอคิดในใจว่ากุหลาบนี่จะเอาไปให้ใคร?
เธอหึง หวง! ผู้ชายสารเลว ผู้ชายสารเลว…
ฮึ! ไม่คุยกับนายแล้ว
เห็นเพียงเขานำช่อกุหลาบขาวออกมาจากรถด้วยท่าทางเคร่งขรึม กุหลาบขาวทั้งหมดสิบเอ็ดดอก
ในใจของเสิ่นตัวอวี๋รู้สึกเจ็บแปลบ เธอนั่งอยู่ในรถ ไม่กล้าลงไปเลย
เพิ่งคบกัน จะเลิกกันแล้วเหรอ?
แต่ไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรมาก กู้เหลียนก็เดินไปข้างหน้า ร่างกายของเธอก็ขยับตามไปโดยไม่รู้ตัว เดินไปสักพักก็มาถึงสุสานที่ห่างไกลผู้คน
สุสานแห่งนี้ดูคุ้นเคยมาก มันคุ้นเคยแบบแปลกๆ นี่ไม่ใช่สุสานที่คู่รักสารเลวนั่นซื้อให้เธอเหรอ?
พูดแล้วก็น่าขัน ตอนที่ลู่จวินกับเสิ่นตัวิ่ซื้อสุสานให้เธอ พวกเขาดูราคา ที่แพงที่สุดก็ต้อง 1888 หยวน เป็แบบห้องใต้หลังคา
ตอนที่ทั้งสองปรึกษากัน เสิ่นตัวอวี๋ก็ไม่ยอม ตายไปแล้วยังมีเพื่อนบ้านเยอะแยะแบบนี้ได้ยังไง?
ใครจะไปรู้ว่ายังมีเื่ที่น่าโมโหกว่านั้นอีก ทั้งสองคนดูอยู่นาน สุดท้ายก็ไปหาใต้ต้นไม้หนึ่งต้น แล้วก็ขุดหลุมฝังเธอลงไปเลย
เธอกลายเป็ิญญาเร่ร่อน พอคิดถึงคู่รักสารเลวนั่นเธอก็ยิ่งโมโห
กู้เหลียนเดินไปที่ใต้ต้นไม้นั้น เขาหยุด แล้วค่อยๆ ย่อตัวลง เสิ่นตัวอวี๋ตกตะลึง ผู้ชายคนนี้รู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่ไหน?
ดวงตาของกู้เหลียนแดงก่ำ เขาพูดเบาๆ ว่า “ตัวอวี๋ ฮือๆ… ฉันจะพาเธอกลับบ้านนะ…”
เสิ่นตัวอวี๋นิ่งไป กู้เหลียนคุกเข่าลงร้องไห้โฮ เขารื้อดินขึ้นมาจนกระทั่งเห็นกล่องเล็กๆ สีดำ
กู้เหลียนกอดกล่องนั้นไว้แน่นแล้วสะอื้น “ตัวอวี๋ ไอ้สารเลวนั่นไม่้าเธอ แต่ฉัน้าเธอ ั้แ่วันนี้ไป เธอเกิดเป็คนของตระกูลกู้ตายก็เป็ผีของตระกูลกู้…”
ฮือๆ… เสิ่นตัวอวี๋ตบหัวตัวเอง ชาติที่แล้วเธอพลาดอะไรไปเนี่ย?
กู้เหลียนพากล่องใส่กระดูกของเธอกลับบ้านจริงๆ บ้านของเขาเป็บ้านล้อมลานหลังใหญ่มาก
กู้เหลียนเดินเข้าไป เสิ่นตัวอวี๋ก็เห็นแม่ของกู้เหลียน หน้าตาดูแก่ชราจนน่าใ
แม่ของกู้เหลียนมองกล่องในอ้อมแขนของเขา ถอนหายใจ “นี่เป็ของยัยหนูตัวอวี๋สินะ?”
กู้เหลียนพยักหน้า น้ำตาของแม่กู้เหลียนก็ไหลพราก
“ยี่สิบกว่าปีแล้ว ทำไมลูกยังดื้อรั้นแบบนี้อีก? ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ทำไมลูกไม่ลองดูสักครั้ง? ลูกลืมเธอไปเถอะนะ?”
แม่ของกู้เหลียนทุบหน้าอกของเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม
กู้เหลียนตาแดงก่ำ มุมปากยิ้มอย่างขมขื่น “แม่ อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าตัวอวี๋สิ!”
“โธ่เอ้ยลูก…” แม่ของกู้เหลียนร้องไห้โฮ “ลูกชายของฉัน ทำไมถึงดื้อรั้นแบบนี้! ต่อให้เธอจะดีแค่ไหน เธอก็เป็ภรรยาของคนอื่นแล้ว! ลูกลืมเธอไปเถอะ ปล่อยเธอไป แล้วก็ปล่อยตัวเองไปด้วย”
กู้เหลียนก้มหน้า น้ำตาหยดลงบนกล่องใส่กระดูกสีดำทีละหยด เขากอดกล่องแล้วคุกเข่าลง “ผมมีตัวอวี๋เป็ภรรยาคนเดียวในชีวิตนี้…”
เสียงร้องไห้ที่อัดอั้นทำให้เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย…
เสิ่นตัวอวี๋ตื่นขึ้นมา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ท้องฟ้าข้างนอกยังไม่สว่าง แต่เธออยากเจอกู้เหลียน อยากเจอเขามากๆ
เธอใส่รองเท้าอย่างลวกๆ แล้ววิ่งไปที่บ้านของกู้เหลียน เคาะประตูเบาๆ
กู้เหลียนยังไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้าก็เปิดประตูออกมา เห็นเสิ่นตัวอวี๋พุ่งเข้ามากอดเขา เสิ่นตัวอวี๋ตัวสั่น เหมือนหมีโคอาล่า เกาะติดอยู่กับเขา
ความรู้สึกนี้ทั้งเ็ปและมีความสุข กู้เหลียนกอดเธอแล้วพูดว่า “ตัวอวี๋ เกิดอะไรขึ้น? มีเื่อะไรรึเปล่า? ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน”
733
