หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 39: หยั่งรากในความเงียบ และปริศนาแห่งการฟื้นคืน 

วันเวลาคล้ายจะเชื่องช้าลงในม่านป่าเงียบสนิท (寂静森林 - Jìjìng Sēnlín) ที่เจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) เลือกใช้เป็นที่พักพิงชั่วคราว เขามิได้เร่งร้อนที่จะเดินทางกลับไปยังสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗 - Yún Qīng Jiàn Zōng) ในทันที บาดแผลจากการปะทะกับกลุ่มของสือจิ้ง (石劲 - Shí Jìn) แม้จะได้รับการ "เยียวยา" เบื้องต้นจากพลังธาตุพฤกษา (草木之力 - Cǎomù zhī Lì) และสมุนไพรพื้นบ้านที่เขาพอจะเสาะหาได้ แต่ร่างกายที่บอบช้ำและความอ่อนล้าทางจิตวิญญาณ (灵魂 - Línghún) ยังคงต้องการเวลาในการฟื้นคืนอย่างแท้จริง

เขาค้นพบโพรงไม้ขนาดใหญ่ใต้รากของต้นไม้โบราณต้นหนึ่งที่ดูมั่นคงและลับตาคน มันอยู่ไม่ไกลจากชายป่ามากนัก แต่ก็ลึกพอที่จะไม่ถูกรบกวนโดยง่าย ภายในโพรงไม้นั้นค่อนข้างแห้งและอบอุ่น เขาทำความสะอาดมันเล็กน้อย ก่อนจะใช้เป็น "ถ้ำจำศีล" ชั่วคราวของตนเอง 'อย่างน้อย...ที่นี่ก็คงจะปลอดภัยกว่าการนอนกลางดินกินกลางทรายเป็นแน่แท้' เขาคิดในใจอย่างเหนื่อยอ่อน 'และบางที...อาจจะ "สงบ" พอให้ข้าได้ใคร่ครวญถึงเรื่องราวที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปบ้าง'

วันแรกๆ แห่งการพักฟื้น เจี้ยนหลินใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหลับใหล ร่างกายของเขาเรียกร้องการพักผ่อนอย่างหนักหน่วง "ขาวน้อย" (小白 - Xiǎo Bái) ยังคงซุกตัวอยู่ในอกเสื้อของเขาอย่างเงียบเชียบ แผ่ไออุ่นจางๆ ออกมาอย่างสม่ำเสมอ ราวกับเป็นเครื่องรางนำโชคชิ้นเล็กๆ ที่คอยปกป้องคุ้มครองเขาอยู่เงียบๆ

เมื่อเรี่ยวแรงเริ่มจะกลับคืนมาบ้างแล้ว เจี้ยนหลินก็เริ่มทบทวนถึง "ความเข้าใจแจ้ง" (顿悟 - Dùnwù) ในเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) ที่เกิดขึ้นระหว่างการต่อสู้กับสือจิ้ง มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดและน่าอัศจรรย์ เขาลองหลับตาลง จินตนาการถึงท่วงท่าเหล่านั้นอีกครั้ง ทุกการเคลื่อนไหว ทุกจังหวะของการส่งพลัง มัน "กระจ่างชัด" ขึ้นในห้วงคำนึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าเขาสามารถ "มองเห็น" เส้นสายของพลังที่ไหลเวียนอยู่ในเพลงกระบี่นั้นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เขาลองหยิบ "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ที่เขาสร้างขึ้นอย่างเรียบง่ายขึ้นมา แล้วค่อยๆ เคลื่อนไหวตามความเข้าใจใหม่นั้นอย่างช้าๆ ในพื้นที่อันคับแคบของโพรงไม้ แม้จะยังมิได้ใช้พลังปราณ (灵气 - Língqì) เข้าไปเสริม แต่เขาก็รู้สึกได้ถึง "ความแตกต่าง" ในการควบคุมร่างกายและการจรดปลายกระบี่ มันมีความ "มั่นคง" และ "แม่นยำ" มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด 'นี่สินะ...คือสิ่งที่ศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵 - Yuè Qīnglíng) เคยกล่าวไว้...ท่าร่างที่มั่นคงเกิดจากรากฐานที่แข็งแรง มิใช่การเลียนแบบเพียงเปลือกนอก'

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มทดลอง "บำเพ็ญเพียร" (修炼 - Xiūliàn) อีกครั้ง เขาโคจรพลังตามเคล็ดวิชาพื้นฐาน "เมฆาแรกกำเนิด" (初云诀 - Chū Yún Jué) อย่างเชื่องช้าและระมัดระวัง เขาคุ้นเคยดีกับความรู้สึกที่ว่าเส้นชีพจร (经脉 - Jīngmài) ของตนนั้น "กว้างใหญ่" และ "ต้องการพลังงาน" มากกว่าผู้อื่นอยู่เสมอ ทำให้การบำเพ็ญเพียรแต่ละขั้นของเขาต้องใช้ความพยายามและทรัพยากรมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่านัก และยังมิวายรู้สึกว่ามี "บางสิ่ง" คอยดูดกลืนพลังงานที่เขาอุตส่าห์สะสมมาไปส่วนหนึ่งอยู่เสมอ

ทว่า...เมื่อเขาเริ่มโคจรพลังปราณอย่างจริงจังในครั้งนี้ ประสบการณ์ที่ได้รับกลับแตกต่างไปจาก "ความเชื่องช้าอันเป็นปกติ" ของเขาอย่างสิ้นเชิง!

ทันทีที่เขาเริ่มโคจรพลัง เขาก็รู้สึกได้ว่าการ "ดูดซับ" พลังงานฟ้าดิน (天地灵气 - Tiāndì Língqì) จากบรรยากาศรอบๆ โพรงไม้นั้น มัน "ง่ายดาย" และ "รวดเร็ว" กว่าที่เคยเป็นมาอย่างเห็นได้ชัด! แม้จะยังมิอาจเทียบได้กับความรู้สึก "เอ่อล้น" เมื่อครั้งอยู่ในลานวงกลมเร้นลับนั้น แต่ก็แตกต่างจาก "ก่อนหน้า" ที่เขาจะเข้าป่าเงียบสนิทมาอย่างสิ้นเชิง!

พลังปราณที่ดูดซับเข้ามานั้นดูจะ "หนาแน่น" และ "มีคุณภาพ" กว่าเดิม ทำให้เขารู้สึกถึงความ "อิ่มเอม" ในตันเถียน (丹田 - Dāntián) ได้เร็วกว่าที่เคยเป็น การโคจรพลังปราณไปตามเส้นชีพจรที่เขารู้สึกว่ามัน "กว้างใหญ่" และ "ว่างเปล่า" อยู่เสมอนั้น บัดนี้กลับถูก "เติมเต็ม" ได้อย่างราบรื่นและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ความรู้สึก "ติดขัด" หรือ "อืดอาด" ที่เคยเป็นเหมือนเงาตามตัวเขามาตลอด บัดนี้กลับลดน้อยลงไปอย่างมาก!

'นี่มัน...เกิดสิ่งใดขึ้น?' เจี้ยนหลินลืมตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความสับสนระคนความตื่นเต้นระคนกัน 'แม้เส้นชีพจรของข้าจะยังคง "กว้างใหญ่" เช่นเดิม แต่เหตุใดการ "เติมเต็ม" มันในตอนนี้จึง "รุดหน้า" ขึ้นกว่าปกติอย่างมากถึงเพียงนี้? หรือว่า...การทะลวงระดับพลังขึ้นสู่ขั้นรวบรวมปราณระดับห้าในครั้งนั้น จะส่งผลกระทบต่อ "บางสิ่ง" ที่คอยดูดกลืนพลังของข้าไป ทำให้การดูดกลืนนั้นลดน้อยลงชั่วคราว?' เขาพยายามจะหาเหตุผลมาอธิบายความเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์นี้ แต่ก็ยังมิอาจเข้าใจได้อย่างถ่องแท้

สายตาของเขาทอดมองไปยัง "ขาวน้อย" ที่ยังคงหลับใหลอยู่อย่างสงบในมุมหนึ่งของโพรงไม้ที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ มันกำลังเคี้ยว "กระบี่ไม้" เล่มเล็กๆ ที่เขาสร้างให้เป็น "อาหารว่าง" อย่างเอร็ดอร่อย ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นในใจอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น 'หรือว่า...ความเปลี่ยนแปลงนี้จะเกี่ยวข้องกับเจ้าตัวเล็กนี่กันแน่? พลังงานบริสุทธิ์ที่มันเคยส่งผ่านมาให้ข้าในยามคับขัน...และสภาพแวดล้อมพิเศษที่ข้าทะลวงระดับขึ้นมาได้นั้น...มันมิอาจเป็นเรื่องบังเอิญได้' แม้จะยังมิอาจเข้าใจกลไกทั้งหมด แต่เขาก็รู้สึกได้ว่า "ขาวน้อย" มีความเกี่ยวข้องกับ "ความผิดปกติ" ในการบำเพ็ญเพียรของเขาในครั้งนี้อย่างแน่นอน

'ช่างเถอะ...ในเมื่อมันเป็นเรื่องดี ข้าก็ควรจะฉวยโอกาสนี้ในการสั่งสมพลังและทำความเข้าใจกับร่างกายของตนเองให้ได้มากที่สุดกระมัง' เจี้ยนหลินตัดสินใจที่จะยังไม่ครุ่นคิดถึงสาเหตุให้มากความไปกว่านี้ แต่จะมุ่งเน้นไปที่การ "ใช้ประโยชน์" จากสภาวะที่เอื้ออำนวยนี้ให้เต็มที่

เขากลับเข้าสู่สภาวะการบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง คราวนี้จิตใจของเขาสงบนิ่งและจดจ่อมากกว่าเดิม เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง รากฐานพลังที่เคยสั่นคลอนจากการต่อสู้เริ่มจะ "มั่นคง" และ "แข็งแกร่ง" ขึ้นทีละน้อย ความเข้าใจในเคล็ดวิชา "เมฆาแรกกำเนิด" ก็ดูจะ "ลึกซึ้ง" ยิ่งขึ้น ราวกับว่าเขากำลัง "หยั่งราก" แห่งพลังของตนเองลงไปในผืนดินแห่งความเงียบสงบนี้อย่างช้าๆ แต่มั่นคง

ในระหว่างนั้น เขาก็หยิบ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子 - Jīnsè de Zhǒngzǐ) ขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง เขาลองถ่ายทอดพลังปราณธาตุพฤกษาอันอ่อนโยนของตนเองเข้าไปในเมล็ดนั้นอย่างแผ่วเบา แต่ก็ยังคงมิได้มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบกลับมา มันยังคงเป็นปริศนาที่รอคอยการไขความลับต่อไป

วันเวลาแห่งการซุ่มซ่อนและฝึกฝนในโพรงไม้แห่งนั้นดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ เจี้ยนหลินจมดิ่งอยู่กับการทำความเข้าใจในพลังของตนเอง และเฝ้ารอคอยวันที่เขาจะพร้อมสำหรับการก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางที่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและอันตรายที่มองไม่เห็น

(จบตอน 39 )