เกิดใหม่อีกครั้ง ฉันจะร้ายกาจให้ดู

        ครอบครัวของหลินหลินต่างเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวจากกระท่อมกลางภูเขาแห่งนี้ใส่หีบ 2-3 ใบ ยังดีที่มีรถม้าอยู่ตั้งแต่เดินทางออกจากเมืองหลวง แม้จะเก่าแล้วแต่เพราะดูแลอย่างดีจึงยังใช้งานได้ กระท่อมกลางป่านี้ท่านแม่ทัพตั้งใจเก็บไว้หากเกิดเหตุร้ายอันใดยังพอมีที่หลบซ่อนกลางป่า พวกเขาสร้างกระท่อมหลังนี้กลมกลืนกับธรรมชาติมาก จนผู้อื่นไม่สังเกตเห็น ทั้งยังอยู่ลึกมาก ไม่มีใครกล้าเข้ามา จึงคิดว่าจะเก็บข้าวของจำเป็นเอาไว้เมื่อต้องกลับมาอีกครั้ง นำเพียงของใช้ส่วนตัวเล็กน้อยและสมบัติที่ยังอยู่ครบตอนที่ขนมาครั้งแรกนำไปด้วย เพราะอยู่กลางป่าเช่นนี้แทบไม่ได้ใช้เงินทองเลย

        หลินหลินฟังท่านพ่อท่านแม่วางแผนไปขนสินเดิมจากชานเมืองด้วยตนเองออกไปไว้ที่เมืองถัดไปใกล้ๆ และเช่าเรือนชั่วคราวในเมืองนั้นไว้ล่วงหน้าก่อนจะเดินทางเข้าไปขนข้าวของในห้องลับด้วยตนเองวันละ 1-2 รอบ จนกว่าสินเดิมจะหมดจากห้องลับนั้น แล้วค่อยจ้างคนคุ้มกันอีกทีเมื่อถึงเมืองที่เช่าเรือนไว้ เพื่อจะได้ไม่มีคนสงสัยว่าพวกเขาคือใครและมีสมบัติมากมายได้อย่างไร ทั้งครอบครัวจะปลอมตัวเป็นคนค้าขายที่จะขนสินค้าไปขายยังชายแดนที่พวกเขาตั้งใจจะไปอยู่และตั้งใจจะทำกิจการค้าขายสักอย่างเพื่อปกปิดตัวตนของทุกคน บิดาของหลินหลินได้ปลอมตัวอย่างแนบเนียนทำให้ตนเองมีรอยบากบนใบหน้าซีกหนึ่ง และใส่หนวดปลอมยาวรุงรัง ส่วนมารดาเองใช้วิธีการแต่งหน้าให้เข้มขึ้นจากเดิมเพื่อปกปิดหน้าจริงเล็กน้อย ด้วยอายุมากขึ้นใบหน้าของท่านแม่ไม่เหมือนวัยสาวมากนัก ทั้งมารดาของหลินหลินเองไม่ค่อยพบปะผู้คนอยู่แล้วจึงน่าจะไม่มีใครรู้จัก ส่วนหลินหลินที่เพิ่งเกิดหลังจากเกิดเรื่องเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ต้องปลอมตัวเพราะไม่มีใครรู้จัก

        พวกเขาออกเดินทางจากกลางป่าใช้เวลาท่องเที่ยวไปตลอดทาง ใช้เงินทองที่มีอยู่ตอนนี้ซื้อความสะดวกสบาย พักโรงเตี๊ยมอย่างดีและทานอาหารเหลาบ่อยครั้ง ถือเป็นการพาหลินหลินเปิดหูเปิดตาไปด้วย ทุกคนมีความสุขที่ได้ออกเดินทางร่วมกันครั้งแรกในรอบ 10 ปีเลยทีเดียว

หลินหลินที่จริงแล้วก่อนจะมาเกิดในร่างนี้เธออายุ 25 ปีแล้ว หากนับรวมถึงตอนนี้ที่เกิดใหม่อีก 10 ขวบ เธออายุรวม 35 ปีได้แล้ว แต่ความแปลกตากับโลกยุคโบราณแห่งนี้ทำให้เธอตื่นเต้นไม่ต่างจากเด็ก 10 ขวบจริงๆ ทุกสิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอ ทั้งอาหารการกินและสิ่งปลูกสร้าง เป็นสิ่งโบราณที่สวยงามมีมนต์ขลัง เธอมองทุกสิ่งด้วยดวงตาเป็นประกายจนผู้เป็นบิดามารดาของเธอต้องยอมใจอ่อนแวะเที่ยวทุกสถานที่ๆ ผ่าน ทำให้การเดินทางล่าช้า แต่โชคยังดีที่ไม่มีใครรู้จักหรือจำพวกเขาได้ว่าคือใคร

        หลินหลินทานขนมหน้าตาแปลกๆ ที่เธอไม่เคยเห็นแทบทุกชนิดที่ผ่านทาง ตอนนี้เธอจึงดูเป็นเด็กเห็นแก่กินไปแล้ว รูปร่างจากที่ผอมบาง ตอนนี้เริ่มมีเนื้อหนังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ยังดีที่เธอยังฝึกฝนกระบวนท่าฝึกยุทธพื้นฐานในตอนเช้าบ้าง ทำให้ร่างกายไม่อืดอาดตามไปด้วย

บิดามารดาของหลินหลินต่างพูดคุยกันว่าพวกเขาคิดถูกแล้วที่พาบุตรสาวออกมาจากกลางป่า ไม่เช่นนั้นหลินหลินคงไม่รู้จักสิ่งใดในโลกภายนอกเป็นแน่ อย่างน้อยยังมีพวกเขาคอยแนะนำบอกกล่าวได้ในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ หากพวกเขาแก่ชราและจากไปทั้งที่ยังอยู่กลางป่าเช่นนั้นคงไม่ดีแน่ ไหนจะเรื่องคู่ครองของนางอีก ตอนนี้หลินหลินอายุ 10 ขวบปีแล้ว อีกไม่กี่ปีก็ถึงวัยปักปิ่น พวกเขาอยากให้นางมีคู่ครองที่ดีจึงยอมเสี่ยงออกมาจากกลางป่านั้น ให้นางได้เจอผู้คนมากหน่อย

        “ท่านพ่อ นี่คือสิ่งใดเจ้าคะ?”

        หลินหลินหยิบไม้เสียบลูกกลมๆ ชนิดหนึ่งขึ้นมาถาม นางไม่เคยกินขนมเช่นนี้ ในโลกของนางก็อยู่แต่ในคฤหาสน์ ไม่เคยได้ออกสู่โลกภายนอกเช่นกัน ทุกวันได้ทานอาหารจากเชฟฝีมือดีเท่านั้น เมื่อเห็นอาหารพื้นๆ ทั่วไปจึงยิ่งอยากลองไปหมด

        “นี่เขาเรียกว่าถังหูลู่ เจ้าลองชิมดูนะ เมื่อก่อนท่านแม่เจ้าก็ชอบมาก”

        บิดาของนางจ่ายเงินให้พ่อค้าและหยิบมาอีกไม้หนึ่งเพื่อยื่นให้ฮูหยินของตนที่กำลังเดินตามหลังมา หลินหลินเดินเร็วจนพวกเขาแทบเดินไม่ทัน วันนี้พวกเขาแวะลงเดินตลาดในเมืองหนึ่งที่ใกล้ถึงเมืองที่คิดจะไปเช่าอยู่แล้ว จึงแวะพักผ่อนกันนานหน่อย ตลาดที่เมืองนี้คึกคักดีนัก มีข้าวของที่หลินหลินไม่เคยเห็นอีกมากมาย ทำให้เดินไปดูอย่างรวดเร็ว

        “สิ่งนี้ชื่อว่าอะไรเจ้าคะ?”

        หลินหลินชี้ไปที่ไม้เสียบรูปสัตว์สวยงามมากมายสีสันสดใสวางเรียงรายกันเต็มด้านหน้าโต๊ะ มีชายผู้หนึ่งนั่งคอยหยิบสีนั้นสีนี้มาประกอบกันจนเกิดรูปร่าง หลินหลินยืนจ้องมองอย่างสนใจ จนชายผู้นั้นทำเสร็จ หลินหลินจึงหยิบมาอันหนึ่งก่อนจะถามบิดาที่เดินตามาเช่นเคย

        “นี่เรียกว่าน้ำตาลปั้น ทำมาจากน้ำตาล หากเจ้าทานมากๆ อาจจะปวดฟันได้นะ”

        หลินหลินยิ้มตาหยี นางเข้าใจสิ่งที่บิดาเป็นห่วงแต่ก็ยังอยากลองชิมดูสักหน่อย

        “ข้าจะทานแล้วบ้วนปากให้สะอาดเจ้าค่ะ จะได้ไม่ปวดฟัน ดีหรือไม่เจ้าคะ”

        บิดาหลินหลินได้ยินคำพูดของนางที่รู้ความเช่นนี้จึงลูบหัวเอ็นดูพลางพยักหน้าให้นาง

        ส่วนมารดาของหลินหลินที่แวะดูร้านเครื่องประดับอยู่นานได้ของสวยๆ งามๆ มาอีกแล้ว ทั้งยังซื้อมาเผื่อหลินหลินด้วย เพราะไม่ได้ออกมาเปิดหูเปิดตานาน เครื่องประดับจึงมีแบบใหม่ๆ ที่มารดาหลินหลินไม่เคยมี จึงหาซื้อไว้ให้หลินหลินใช้แต่งกายมากหน่อย ไหนจะผ้าแพรไหมที่เลือกมาอีกหลายพับจนบิดานางแทบจะส่ายหัว ด้วยกลัวว่าจะล้นรถม้าก่อนไปถึงเมืองที่ตั้งใจจะไปเช่าไว้ บางคราก็ซื้อชุดสำเร็จที่ตัดแล้วให้หลินหลินมาเพิ่มอีก ยังดีที่หีบเก็บของใช้ส่วนตัวหลินหลินมีของไม่มากนัก จึงยังพอเก็บรวมกันได้ ไม่เช่นนั้นแล้วคงไม่เหลือพื้นที่ในรถม้าให้นั่งแน่นอน

        “อีกไม่กี่วันเราก็เดินทางถึงเมืองที่เราตกลงกันไว้แล้ว เจ้าไม่ต้องรีบซื้อก็ได้ ขากลับเราก็มีผู้คุ้มกันมากมาย มีรถเกวียนวัวหลายคันค่อยซื้อใส่ในนั้นก็ไม่เสียหาย”

        ท่านแม่ทัพบอกฮูหยินของตนเพื่อเตือนสตินาง

        “ข้ารู้เจ้าค่ะ แต่ข้าเห็นว่ามันงามนัก หากเลยเมืองนี้ไปกลับมาแล้วมีผู้อื่นเอาไปข้าคงเสียดายนัก ข้าไม่ได้เห็นสิ่งสวยๆ งามๆ เช่นนี้นานแล้วนะเจ้าคะ ทั้งยังแปลกใหม่กว่าที่ข้าเคยมี ข้าอยากให้หลินหลินของเรางดงามเลยเลือกมาเผื่อนางมากหน่อยเท่านั้น”

        “เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด อย่างไรก็ยังพอมีที่เก็บ พรุ่งนี้เราค่อยออกเดินทางกันแต่เช้า”

        หลินหลินทีเดินนำลิ่วๆ ไม่สนใจบิดามารดาที่กำลังคุยกันอยู่เลย ถูกคนวิ่งมาชนอย่างแรงจนขนมของนางหล่นลงพื้นจนน่าเสียดาย นางเพิ่งกินไปไม่กี่คำเอง

        “นี่เจ้าชนคนแล้วไม่ขอโทษ ยังจะหนีไปอีกรึ!”

        หลินหลินยื่นมือไปดึงชายเสื้อของคนผู้นั้นไว้ แต่งกายก็ดีแต่ไม่มีมารยาทเลย

        “ข้ารีบอยู่! เจ้าอย่ามายุ่ง”

        เขาหันมามองดูเสื้อของตนที่ถูกดึงไว้และตวาดนางเสียงดัง ด้วยเขารีบร้อนเหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่

        “เจ้าเป็นคนไม่ดีใช่หรือไม่จึงรีบร้อนเช่นนี้ ข้าจะจับเจ้าส่งทางการ หากเจ้าไม่ยอมเอ่ยปากขอโทษข้า”

        หลินหลินเป็นคนไม่ยอมใคร นางไม่ยอมให้เขามาชนนางแล้วลอยนวลไปง่ายๆ แน่ ไหนจะขนมของนางที่หล่นลงพื้นไปอีก อย่างน้อยเขาต้องชดใช้ให้นาง

        “นี่เจ้าพูดไม่รู้เรื่องรึ ข้าบอกว่าให้ปล่อย ไม่เช่นนั้นเจ้าเจอดีแน่!”

        ชายหนุ่มที่มองด้วยตาเปล่าอายุมากกว่าหลินหลินไม่กี่ปีหันมาข่มขู่นาง ด้วยสายตาดูดุร้าย

        “ข้าไม่กลัว เจ้าชนข้าทำขนมข้าหล่นต้องชดใช้ ทั้งยังชนข้าแรงจนข้าเจ็บตัวแต่ไม่ขอโทษสักคำ ช่างเป็นคนน่ารังเกียจนัก หากเจ้าไม่ทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นก็อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยเจ้าไป ข้าไม่ใช่จะยอมให้ผู้อื่นทำข้าฝ่ายเดียวหรอกนะ”

        ชายหนุ่มผู้นั้นได้ยินหลินหลินกล่าวเช่นนั้นจึงจ้องมองนางแทบจะกินเลือดกินเนื้อ เขายิ่งรีบๆ อยู่ กลับต้องมาเจอตัวปัญหาเช่นนี้อีก ช่างน่ารำคาญนัก เป็นแค่เด็กน้อยปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแต่ไม่กลัวชายที่อายุมากกว่าเช่นเขาเลย เขาตัวโตกว่านางตั้งมาก นางสูงเพียงหัวไหล่เขาเท่านั้นกลับกล้ามาท้าทายเขา แบบนี้ต้องสั่งสอนให้รู้ที่ต่ำที่สูงบ้าง

        “ข้าบอกว่าข้ารีบเจ้าก็ยังดึงดันจะให้ข้าขอโทษเจ้าเช่นนั้นรึ ตัวก็เล็กแค่นี้ช่างไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร กล้ามาสั่งข้า เจ้าอย่าหาว่าข้ารังแกเด็กก็แล้วกัน!”

        ชายหนุ่มผู้นั้นปัดมือของหลินหลินออกอย่างแรง แต่หลินหลินกลับหมุนวนมือกลับมาจับเขาได้ใหม่อีกครั้งทั้งยังแน่นหนากว่าเดิมจนเขาแปลกใจ เขาจึงลองอีกครั้ง นางก็กลับมาดึงเสื้อเขาไว้ได้อีก จนเขาต้องออกแรงทั้งปัดป้องนางและจู่โจมนางให้หลบหลีกเขาไปห่างๆ หลายกระบวนท่า เขาจะได้หาช่องว่างหลบหนีไปได้ แต่นางกลับตั้งรับเขาได้ทุกกระบวนท่า ทั้งยังโต้ตอบกลับเขาจนเขาถูกดึงชายเสื้ออีกครั้ง ฝีมือนางเหนือกว่าเขางั้นรึ ทั้งที่ดูยังไงก็แค่เด็ก 10 ขวบ รูปร่างก็เล็กกว่าเขามาก แต่กลับสามารถแก้กระบวนท่าของเขาได้หมดอย่างง่ายดาย ช่างเป็นเด็กที่แปลกและน่าสนใจยิ่งนัก

        หลินหลินเห็นชายหนุ่มผู้นี้พยายามจะหลบหนีจึงต้องออกแรงดึงตัวเขาไว้ บิดานางกำลังเดินมาหานางพอดี หากจับชายผู้นี้ได้นางต้องให้บิดาทวงความเป็นธรรมให้นางได้แน่ นางตั้งใจไว้แล้วว่าชีวิตใหม่ของนางจะไม่ยอมให้ใครข่มเหงรังแกฝ่ายเดียว ชายผู้นี้แม้จะผิดเล็กน้อยแต่ก็สมควรยอมรับผิดและสำนึกผิดต่อนาง ไม่ใช่จะมาใช้กำลังหลบหนีเช่นนี้ ยิ่งเห็นแบบนี้หลินหลินยิ่งไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ