มิติรักหงส์เคียงมังกร (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 กรงขังกลืนสวรรค์ (2)

        “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” มู่จิ่นอวี๋พลันดีดเสียงสูง จากนั้นเขาก็นึกถึงกลุ่มคนรอบข้างขึ้นมาทันที จึงได้แต่ฝืนกลั้นความร้อนรนในใจ ส่งเสียงว่า “ท่านอ๋อง ขามาพระสนมเหยาเฟยกำชับนักหนา ทรงต้องการให้กระหม่อมรับใช้อยู่ข้างกายท่านอ๋องนะพ่ะย่ะค่ะ” พอคิดถึงผลร้ายเมื่อเข้าเมืองแล้ว เขาพลันกัดฟันแล้วสะบัดชุดคุกเข่า “ท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงบัญชาให้พระองค์ทรงควบคุมและขนส่งเสบียงช่วยเหลือผู้ประสบภัย ตอนนี้เสบียงได้ส่งถึงแล้ว พระองค์ทรงเสด็จกลับเพื่อรายงานดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ ถึงแม้กระหม่อมจะด้อยความสามารถ ความรู้ตื้นเขิน แต่ก็ยินดีเข้าไปกอบกู้หายนะแทนท่านพ่อ ขอโปรดท่านอ๋องทรงกรุณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

        โรคระบาดคือสิ่งใด ในสิบครอบครัวติดโรคไปเก้าครอบครัว ผู้ติดโรคเสียชีวิตไปทีละคน เมื่อหลายครัวเรือนติดโรคระบาดนี้ มักจะกลายเป็นหมู่บ้านร้างเงียบเชียบไร้ซึ่งผู้คน....มันคือรากเหง้าแห่งการสิ้นสกุล วิบัติสังหารหมู่ เขาจะปล่อยให้ท่านอ๋องไปเสี่ยงอันตรายคนเดียวได้เยี่ยงไร ก็เหมือนกับที่ท่านพ่อเอ่ย ต่อให้ต้องชดใช้ด้วยชีวิตของตน ก็ต้องปกป้องพระองค์ให้ปลอดภัย

        ตอนนี้เขาไม่ได้ห่วงว่าจะทิ้งชื่อเสียงเสียหายไว้หรือไม่ เชื่อว่าหากให้เสด็จอาหญิงเลือก ก็หวังจะมีบุตรชายที่มีชีวิต มิใช่บรรดาศักดิ์ที่ตามหลังตอนตาย

        เผชิญหน้ากับมู่จิ่นอวี๋ที่คุกเข่าข้างเดียวอยู่กับพื้น นัยน์ตาของฉู่อวี้ก็แฝงความลึกล้ำวูบหนึ่ง ‘ชาติก่อนเขามาช้ากว่าตอนนี้ไปแปดวันเต็มๆ ตอนมาถึงที่นี่โรคระบาดก็กระจายเป็นวงกว้าง กระทั่งตนเองเข้าเมือง ถึงได้เห็นขุนนางของฝู่โจวงานรัดตัว ดังนั้นเขาจึงไม่เคยรู้เลยว่าญาติผู้พี่คนนี้ที่ภายหลังเหมือนจะเข้ากันได้แต่เกิดแตกแยกกับตนนั้น จะยินยอมสละชีวิตเสี่ยงอันตรายเพื่อตน’

        ตกลงว่าใจคนเปลี่ยนง่าย หรือลิขิตสวรรค์กลั่นแกล้ง

        เมื่อรวบความคิดที่ซับซ้อนไว้แล้ว สีหน้าฉู่อวี้พลันเรียบตึง “หัวหน้าหน่วยไต้ ไม่ได้ยินคำพูดของข้าหรือ ให้คนนำมู่ซื่อจื่อออกไปเดี๋ยวนี้!”

        ตอนนี้ไต้อวี้หลินจะทึ่มเพียงใดก็รู้ว่าเหตุการณ์เปลี่ยนไป ในใจคาดเดาอยู่ว่าเรื่องใดที่ทำให้มู่ซื่อจื่อสะท้านได้เพียงนี้ เขาก้าวไปข้างหน้าพลางเอ่ยกับมู่ซื่อจื่อด้วยสีหน้าจริงจัง “มู่ซื่อจื่อ เชิญขอรับ!”

        มู่ซื่อจื่อมองโซ่วอ๋องฉู่อวี้ลึกๆ คราหนึ่ง รู้ว่าอีกฝ่ายตัดสินใจแล้ว เขากำสองมือไว้แน่นแล้วหันหลังจากไป เขามิได้รักตัวกลัวตาย แต่เป็นเพราะข่าวที่พวกเขาได้รับผิดพลาด ส่งผลให้สิ่งที่ขนมาเกินกว่าครึ่งเป็นเสบียงช่วยเหลือผู้ประสบภัย เพียงนำหมอหลวงติดตามขบวนมาท่านหนึ่ง มาถึงพื้นที่โรคระบาดเช่นนี้แล้วจะทำสิ่งใดได้ ดังนั้นเขาต้องกลับไปทูลฝ่าบาทโดยด่วน บอกให้สำนักหมอหลวงรวมมือดีเดินทางมาช่วยเหลือผู้คน

        มู่จิ่นอวี๋จะคิดอย่างไร ฉู่อวี้ไม่สนใจอีกต่อไป เขาพลิกกายขึ้นหลังม้าดีสีน้ำตาลแดง ดวงตาเรียวยาวกวาดตามองผ่านกายของทหารและแม่ทัพทุกนาย เอ่ยเสียงทุ้มว่า “เข้าเมือง!”

        ทันทีที่ผู้ว่าการฝู่โจวนั้นได้ยินคำนี้ จู่ๆ ร่างก็เปลี้ยไปกับพื้น เวลานี้เขายินดีจะให้โซ่วอ๋องท่านนี้เป็นคนรักตัวกลัวตาย ทิ้งเสบียงอาหารแล้วหนีไปตั้งแต่เนิ่นๆ ตอนนี้มาเป็นเช่นนี้ หากว่าเกิดความผิดพลาดใดขึ้นมา ต่อให้เขาวอดวายยกครัวก็ชดใช้ไม่ไหวนะ!

        ตอนนี้ชาวบ้านภายในเมืองยังไม่ได้ข่าวเรื่องโรคระบาด การใช้ชีวิตยังคงอยู่ตัว พอเห็นเหล่าทหารคุมเสบียงเข้าเมืองอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรแล้ว แต่ละคนก็เผยสีหน้ายินดีอย่างอดไม่ได้

        ไต้อวี้หลินลอบสังเกตเหตุการณ์รอบข้าง แต่ตัวก็ตามโซ่วอ๋องไปติดๆ เมื่อนึกถึงการฆ่าตัวตายของผู้ว่าการและสีหน้าตอนจากไปของมู่ซื่อจื่อ เขาเอาแต่รู้สึกว่าเมืองที่พวกเขาเข้ามาไม่ใช่เมืองฝู่โจว หากแต่เป็นกรงขังกลืนสวรรค์ เข้ามาก็ตายมากกว่ารอด

        เมื่อคนเป็นขบวนมาถึงจวนผู้ตรวจการ ฉู่อวี้ก็สะบัดชุดนั่งอยู่ใจกลางโถงใหญ่อย่างสง่างาม เขาโบกมือไล่ผู้รับใช้ข้างกายให้ถอยออกไป รั้งไต้อวี้หลินขุนนางผู้คุมเสบียงในคราวนี้ไว้ตามลำพัง จากนั้นก็มองไปยังผู้ว่าการฝู่โจวคนนั้น เอ่ยว่า “ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้น ยังไม่รีบบอกข้ามาอีก!”

        ผู้ว่าการฝู่โจวคนนั้นก็ถูกบีบจนเข้าขั้นแล้วเช่นกัน ทันทีที่ได้ยินคำนี้ สองขาพลันยวบ คุกเข่าอีกครา ร้องไห้ต่อหน้าฉู่อวี้เสียแล้ว “ท่านอ๋อง พระองค์ทรงช่วยเหลือราษฎรฝู่โจวนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ...”

ตั้งแต่ตอนที่ 20 ติดตามต่อได้ที่ https://www.readawrite.com/a/7f2364272f1103f430299397a250abf8