ย้ายร่างไปโลกนารูโตะและ​สาวๆยอมศิโรราบ​

"ท่านโอบิโตะ ในที่สุดท่านก็ปรากฏตัวแล้ว!"

ทันใดนั้นเอง จากมุมใดมุมหนึ่งของลำต้นไม้ที่ไม่ทราบที่มา พืชกินแมลงรูปร่างคล้ายมนุษย์สวมเสื้อคลุมของกลุ่มแสงอุษา ก็ค่อยๆ โผล่ออกมา—เซ็ตสึสีดำและสีขาว

โอบิโตะหรี่ตามองโดยไม่พูดอะไรสักคำ ความสามารถในการพรางตัวของหมอนี่แข็งแกร่งเกินไป ในโลกนินจาทั้งหมด มีเพียงมิติคามุยของเขาเองเท่านั้นที่สามารถซ่อนตัวเขาจากการตรวจจับของหมอนี่ได้

"ลา ลา ลา โอบิโตะซามะ ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่าการอยากถ่ายอุจจาระมันรู้สึกยังไง?" ไวท์เซ็ตสึพูดด้วยน้ำเสียงตลกๆ พร้อมกับทำท่าทางแปลกๆ

โอบิโตะขมวดคิ้วและเหลือบมองสีหน้าตลกๆ ของไวท์เซ็ตสึ มองดูเจ้าคนงี่เง่าคนนี้แล้ว เขาก็คิดในใจว่า "หมอนี่ก็เหมือนเดิมทุกอย่าง เอาแต่ทำตัวงี่เง่า"

"โชคดีที่หมอนั่นไม่ได้เข้าสิงฉัน ฉันไม่อยากเป็นนักแสดงตลกแบบในต้นฉบับหรอกนะ—อาเฟอี"

"จู, ฟอร์มปัจจุบันของคุณน่าสนใจทีเดียว"

โอบิโตะยิ้มและกล่าวว่า "น่าเสียดายที่ฉันไม่ต้องการให้คุณทำอะไรเลย ภารกิจนี้ไม่ยากสำหรับฉัน"

"โอ้ ท่านโอบิโตะ ท่านตลกจังเลย"

ไป่เจว่พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า "ว่าแต่ ทำไมท่านหญิงโคนันถึงไม่อยู่ที่นี่ล่ะ? ข้าทราบว่าเจ้ามีพื้นที่พลังศักดิ์สิทธิ์อยู่ เธออาจจะ...?"

โอบิโตะต้องยอมรับว่าเซ็ตสึก็ฉลาดอยู่บ้าง ถึงแม้เขาจะทำตัวโง่ๆ บ่อยๆ แต่เขาก็ยังช่างสังเกตในบางเรื่องอยู่ดี

"แล้วอะไรทำให้คุณมาที่นี่ล่ะ?" โอบิโตะเปลี่ยนเรื่อง ไม่ต้องการที่จะพูดถึงเรื่องนั้นอีกต่อไป

ไป่เจว่พูดพร้อมกับยิ้มกว้างว่า "ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ต้องการถามว่าภารกิจของคุณคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว"

"อย่างที่คุณทราบ ทั้งแบล็กเซ็ตสึและตัวผมต่างก็เป็นผลผลิตจากเจตจำนงของมาดาระ เราฝันที่จะทำให้โครงการเนตรจันทราดำเนินไปอย่างราบรื่น"

ดวงตาของโอบิโตะกระตุกเล็กน้อย หมอนี่มันน่ารำคาญจริงๆ

แต่แล้วเขาก็คิดอีกที มีแต่คนโง่อย่างมาดาระ อุจิฮะเท่านั้นแหละที่จะเชื่อเรื่องไร้สาระอย่างแผนเนตรจันทรา แทนที่จะเล่นตามแผนของแบล็คเซ็ตสึ เขาควรจะพูดความจริงไปตรงๆ ซะเลยดีกว่า!

"น่าสนใจดี ฉันมีไอเดียที่ดีทีเดียว" โอบิโตะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แต่ก่อนอื่น นายต้องช่วยฉันเรื่องหนึ่งก่อน"

ดวงตาของไวท์เซ็ตสึสว่างวาบขึ้นทันที และถามด้วยความคาดหวังว่า "มีอะไรหรือ? ท่านโอบิโตะ โปรดออกคำสั่ง!"

…………

"จ้องมอง!!!"

จักระของโอบิโตะพลุ่งพล่านและรวมตัวกันที่ดวงตาของเขา และเนตรเนตรวงแหวนกระจกเงา (Mangekyou Sharingan) ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นขณะที่เขามองจ้องไปที่เซ็ตสึ!

ไวท์เซ็ตสึถูกดึงเข้าไปในภาพลวงตาในทันทีและยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นไปในทางที่ดี แบล็กเซ็ตสึจึงแยกตัวออกจากร่างของไวท์เซ็ตสึและกลายร่างเป็นแอ่งของเหลวสีดำสนิท ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

"โอบิโตะ อุจิฮะ เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าตั้งใจจะขัดคำสั่งเสียสุดท้ายของท่านมาดาระหรือ?" แบล็คเซ็ตสึตะโกนเสียงดังและน่าเกรงขาม!

โอบิโตะไม่ตอบ พลังจักระอาชูระและอินทราของเขารวมกันในดวงตา และเนตรเนตรวงแหวนกระจกเงา (Mangekyou Sharingan) สีแดงฉานของเขาก็ค่อยๆ บริสุทธิ์ขึ้น ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วง วงแหวนเกลียวปรากฏขึ้นภายในม่านตาของเขา ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นสุดยอดวิชาเนตรแห่งโลกนารูโตะ—เนตรสังสาระ (Rinnegan)!

ในชั่วพริบตา โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในสายตาของโอบิโตะ และทุกสิ่งในโลกก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

นี่คือพลังที่เหนือกว่าเนตรเนตรวงแหวนกระจกเงา (Mangekyou Sharingan) อย่างมาก เพียงพอที่จะพลิกผันความเป็นจริงและเปลี่ยนแปลงโลกแห่งวัตถุได้

"แบล็คเซ็ตสึ เป้าหมายของคุณคือการช่วยคางุยะ โอสึสึกิไม่ใช่เหรอ? ดีเลย ฉันก็อยากเจอเธอเหมือนกัน พาฉันไปดวงจันทร์เพื่อไปเจอเธอสิ"

แบล็คเซ็ตสึรู้สึกถึงวิกฤตการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันไม่คาดคิดว่าโอบิโตะจะมีพลังมหาศาลเช่นนี้ ในฐานะร่างจำแลงทางจิตของคางูยะ มันจึงยิ่งรู้สึกหวาดกลัวต่อพลังของเนตรสังสาระมากยิ่งขึ้น

"เจ้า... เจ้าจะมีเนตรสังสาระได้อย่างไร... หรือว่าเจ้าคือ...?" แบล็คเซ็ตสึถามด้วยเสียงสั่นเครือ ร่างสีดำของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับสายน้ำที่ไหลเชี่ยว

โอบิโตะเยาะเย้ย ดวงตาเนตรสังสาระของเขาเปล่งประกายสีม่วง “ใช่แล้ว อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ ด้วยจักระของอาชูระและอินทราอยู่ในตัวข้า การที่ข้าจะปลุกเนตรสังสาระขึ้นมาไม่ใช่เรื่องแปลกหรือ? ตอนนี้ ข้าจะไปพบกับผู้ที่ถูกกล่าวว่าเป็นต้นกำเนิดของจักระด้วยตัวเอง”

'ฉันต้องขอบคุณสึนาเดะด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอช่วยฉันรวมจักระ ฉันคงตาบอดไปแล้ว' โอบิโตะคิดในใจ

"อย่างไรก็ตาม ม่านพลังของดวงจันทร์จะถูกทำลายได้ก็ต่อเมื่อผู้ที่มีสายเลือดเดียวกันเท่านั้น..." แบล็คเซ็ตสึเตือนเขาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสิ้นหวัง

โอบิโตะส่ายหัว ดวงตาของเขามีประกายโหดเหี้ยม “งั้นก็เปิดบาเรียให้ฉันสิ!”

ทันทีที่เขาพูดจบ ร่างของโอบิโตะก็เปล่งแสงสีม่วงเจิดจ้าออกมา และเส้นใยสีดำนับไม่ถ้วนก็พันรอบตัวเขา ค่อยๆ ก่อตัวเป็นทรงกลมสีดำขนาดใหญ่

แบล็คเซ็ตสึเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความหวาดกลัว สัมผัสได้ถึงพลังที่คุ้นเคยแต่แปลกประหลาดกำลังก่อตัวขึ้นภายในนั้น

"เจ้ามาหาแม่ด้วยจุดประสงค์อะไร?" แบล็คเซ็ตสึถามโอบิโตะด้วยความไม่เชื่อว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะเต็มใจช่วยเจ้าหญิงคางุยะ

"ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเจ้าหญิงคางุยะ และหากมีโอกาส ข้าอยากจะพาเธอกลับไปยังโลกมนุษย์!" โอบิโตะเลิกคิ้วและเหลือบมองแบล็คเซ็ตสึอย่างดูถูกเหยียดหยาม ซึ่งแบล็คเซ็ตสึกำลังระแวงเขาอยู่เงียบๆ

จริงๆ แล้วแบล็คเซ็ตสึอ่อนแอมาก ถ้าไม่ใช่เพราะวิชานินจาประหลาดของเขา เขาคงตายไปแล้วหลายหมื่นครั้ง!

ร่างสีดำของแบล็คเซ็ตสึดิ้นรนอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะโอบิโตะพูดถูกเป๊ะเลย

มันคิดถึงแม่ของมันอย่างมาก แม้จะรู้ว่าการมาเกิดของแม่บนโลกจะนำมาซึ่งหายนะก็ตาม

ถึงกระนั้น มันก็ยินดีจ่ายทุกราคาเพื่อช่วยชีวิตแม่ของมัน

"บอกพิกัดตำแหน่งของดวงจันทร์ให้ข้าหน่อยสิ เจ้าคงอยากพบเจ้าหญิงคางุยะอีกครั้งจริงๆ ใช่ไหม?" โอบิโตะพูดเกลี้ยกล่อมแบล็คเซ็ตสึ

แบล็คเซ็ตสึรู้สึกสับสน เขาไม่ได้เจอแม่ของเขามาหลายร้อยปีแล้ว และเขาก็เห็นโอกาสที่จะช่วยชีวิตแม่ของเขาได้ในตัวโอบิโตะ เขาไม่อยากพลาดโอกาสนี้

"เอาล่ะ ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าโอกาสที่แม่จะหนีรอดไปได้นั้นน้อยกว่าหนึ่งในหมื่น แต่ฉันก็ยังอยากลองเสี่ยงดู!"

ในที่สุด แบล็กเซ็ตสึก็ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดของโอบิโตะ มันได้ถ่ายโอนจิตสำนึกส่วนหนึ่งให้กับโอบิโตะ พร้อมทั้งแบ่งปันพิกัดเชิงพื้นที่ของดวงจันทร์ด้วย

โอบิโตะได้รับข้อความนั้นแล้ว รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา ตอนนี้เขามีวิธีที่จะพบกับคางูยะแล้ว ต่อไปเขาต้องคิดว่าจะเผชิญหน้ากับผู้ให้กำเนิดจักระผู้ทรงพลังคนนี้อย่างไร

“ขอบคุณนะ แบล็คเซ็ตสึ” โอบิโตะกล่าวอย่างใจเย็น “ถ้าแกกล้าเล่นตลกอะไรอีก ฉันจะทำให้แกอยากตายเสียให้ได้”

"ไม่ โอบิโตะต้องมีเจตนาแอบแฝงแน่ๆ ที่อยากมาพบแม่!"

แบล็คเซ็ตสึตัวสั่นสะท้านเมื่อรู้ตัวว่าทำผิดพลาดไปแล้ว แต่ก็สายเกินไปที่จะเสียใจ เพราะโอบิโตะได้เริ่มใช้คามุยเพื่อล็อกเป้าหมายไปยังพิกัดอวกาศที่นำไปสู่ดวงจันทร์แล้ว

"ไม่...ไม่..." แบล็คเซ็ตสึคำรามด้วยความสิ้นหวัง แต่เสียงของมันก็ถูกกลบไปอย่างรวดเร็วด้วยกระแสน้ำวนมิติที่โอบิโตะเปิดใช้งานด้วยคามุย

เมื่อทุกอย่างสงบลง โอบิโตะก็หายตัวไปจากที่เกิดเหตุ เหลือเพียงร่องรอยพลังของเนตรสังสาระลอยอยู่ในอากาศ เป็นหลักฐานว่ามีบางสิ่งที่ไม่น่าเชื่อเกิดขึ้นที่นั่น

"ฉันหวังว่าโอบิโตะจะไม่ทำอะไรกับแม่ของฉันนะ"

แบล็คเซ็ตสึทรุดลงกับพื้น ร่างสีดำของมันดูเหมือนจะไร้ซึ่งชีวิต

มันมองไปยังจุดที่โอบิโตะหายไป หัวใจของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความเสียใจ

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะถูกเจ้าเด็กเหลือขออย่างโอบิโตะนำไปใช้เปิดประตูสู่ดวงจันทร์

ในขณะเดียวกัน บนดวงจันทร์ที่อยู่ไกลออกไป ร่างที่หลับใหลมานานดูเหมือนจะรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างและเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย