วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย

แสงสีทองสาดประกายวาบขึ้นเป็นระลอก!

ภายใต้การทำงานของช่องสังเคราะห์ โอสถหลอมโลหิตระดับหกทั้งสี่เม็ดถูกหลอมรวมกันจนกลายเป็น 'โอสถหลอมโลหิตระดับเจ็ด' สองเม็ด ตัวอักษรบรรทัดเล็กๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

[**โอสถหลอมโลหิตระดับเจ็ด: สามารถยกระดับปริมาณพลังวิญญาณได้อย่างมหาศาล มีโอกาสระดับหนึ่งที่จะกระตุ้นเมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณออกมาได้!**]

ซูอวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ความจริงแล้วตั้งแต่โอสถหลอมโลหิตระดับหกเป็นต้นไป ก็มีสรรพคุณช่วยยกระดับพลังวิญญาณได้ เพียงแต่ตอนนั้นเขาแช่ตัวอยู่ในบ่อน้ำพลังวิญญาณพอดี ถึงได้กระตุ้นเมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณออกมาได้ถึงสองเม็ดรวด ทว่าตอนนี้ไม่มีบ่อน้ำพลังวิญญาณให้แช่อีกแล้ว จึงทำได้เพียงพึ่งพาทรัพยากรจากการบ่มเพาะและเม็ดยาล้วนๆ

พูดกันตามตรง สรรพคุณของโอสถหลอมโลหิตระดับเจ็ดนับว่ายอดเยี่ยมหาตัวจับยาก แต่มีหรือที่คนทะเยอทะยานอย่างซูอวี่จะยอมหยุดพอแค่นี้?

ชายหนุ่มกัดฟัน โยนโอสถหลอมโลหิตระดับเจ็ดทั้งสองเม็ดกลับเข้าไปในช่องสังเคราะห์อีกครั้งทันที!

"สังเคราะห์!"

แสงสีทองเจิดจรัสสาดประกายวาบขึ้นมาอีกระลอก!

วินาทีต่อมา เม็ดยาที่งดงามเปล่งปลั่งราวกับอัญมณีอำพันเม็ดหนึ่ง ก็ปรากฏตัวขึ้นใจกลางช่องสังเคราะห์

[**โอสถหลอมโลหิตระดับแปด: มีโอกาส 50% ที่จะกระตุ้นเมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณเม็ดใหม่ได้สำเร็จ ไร้ซึ่งผลข้างเคียง!**]

50% เชียวรึ!

พูดกันตามตรง อัตราความสำเร็จระดับนี้ถือว่าสูงจนน่าขนลุก!

เนื่องจากผู้ฝึกยุทธขอบเขตหลอมภายในธรรมดาๆ กว่าจะเค้นพลังกระตุ้นเมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณเม็ดใหม่ให้งอกเงยออกมาได้แต่ละเม็ด ไม่รู้ว่าต้องทุ่มเทเวลาบ่มเพาะรากเลือดไปตั้งเท่าไหร่

แต่อย่างโอสถหลอมโลหิตระดับแปดเม็ดนี้... แค่เม็ดเดียวกลับพกโอกาสสำเร็จสูงลิ่วถึง 50% นี่มันไอเทมโกงระดับแหกกฎสวรรค์ชัดๆ!

นัยน์ตาของซูอวี่ทอเป็นประกาย

ปัจจุบันเขาเพาะเมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณออกมาได้ถึงห้าเม็ดแล้ว หากสามารถกระตุ้นออกมาได้เพิ่มอีกเพียงเม็ดเดียว ตบะพลังของเขาก็จะทะลวงขึ้นสู่ระดับขอบเขตหลอมภายในขั้นกลางจุดสูงสุดในพริบตา!

ซูอวี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะโยนโอสถหลอมโลหิตระดับแปดเข้าปาก กลืนลงคอรวดเดียวจบ!

พริบตาที่เม็ดยาตกถึงท้อง...

พลังวิญญาณอันบ้าคลั่งไร้ขีดจำกัด ก็ระเบิดทะลักออกมาจากโอสถราวกับเขื่อนแตก!

ขุมพลังวิญญาณอันดุดันเกรี้ยวกราด ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจ ก็พุ่งทะยานเข้าไปเติมเต็มเส้นชีพจรทั่วร่างของซูอวี่อัดแน่นจนแทบปริแตก!

จนถึงขั้นที่ว่า ต่อให้ซูอวี่จะมีความแข็งแกร่งทางร่างกายสุดยอดแค่ไหนในปัจจุบัน เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปตามเส้นชีพจรทั่วทั้งร่าง

นี่คือผลพวงของปริมาณพลังวิญญาณที่เอ่อล้นทะลักมากจนเกินไป

ซูอวี่รีบโคจร 'วิชาชักนำเบญจธาตุ' อย่างรวดเร็ว เพื่อนำร่องและควบคุมพลังวิญญาณอันคลุ้มคลั่งภายในร่าง ให้ไหลบ่าพุ่งตรงไปยังตำแหน่งก่อตัวของเมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณเม็ดที่หก!

ภายใต้การชักนำอันแม่นยำ พลังวิญญาณมหาศาลก็ถาโถมเข้าชะล้างและกระแทกจุดชีพจรอย่างบ้าคลั่งราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ!

คลืนนน! โครมมม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกังวานลั่นอยู่ภายในร่างเป็นระลอกๆ

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหน... ทันใดนั้น กลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งน่าเกรงขามก็ระเบิดตูม! ทะลักออกจากร่างของซูอวี่ในชั่วพริบตา!

เม็ดที่หก!

เมล็ดพันธุ์พลังวิญญาณเม็ดที่หก... ถูกกระตุ้นออกมาได้สำเร็จแล้ว!

ชั่วขณะนั้น กลิ่นอายพลังอันไร้เทียมทานและเหนือชั้น ก็ระเบิดแผ่ซ่านออกจากร่างของชายหนุ่มอย่างฉับพลัน

ขอบเขตหลอมภายในขั้นกลางจุดสูงสุด!

ใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ซูอวี่ก็ก้าวข้ามขีดจำกัด ทะลวงเข้าสู่ระดับขอบเขตหลอมภายในขั้นกลางจุดสูงสุดโดยตรง!

เมล็ดพันธุ์วิญญาณหกเม็ด!

ด้วยระดับตบะพลังที่พุ่งพรวดเช่นนี้ ต่อให้ไม่นับรวมพลังรบอันดุดันป่าเถื่อนของเขา ซูอวี่ก็ยังสามารถทะยานขึ้นไปเหยียบอันดับท็อป 3 ในทำเนียบอัจฉริยะได้อย่างสบายๆ

เป็นรองก็เพียงแค่หวังหลินที่ตายไปแล้วในอดีตเท่านั้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงขุมพลังอันเดือดพล่านที่พวยพุ่งอยู่ภายในร่าง ใบหน้าของซูอวี่ก็ไม่อาจกลั้นรอยยิ้มปิติเอาไว้ได้

"ทีนี้ล่ะ... ก็ได้เวลามาสัมผัสความสุดยอดของมรดกสืบทอดปรมาจารย์ไร้พ่ายกันสักที!"

ชายหนุ่มพึมพำ

นับตั้งแต่กลับมาถึงค่ายอัจฉริยะ เขายังไม่มีเวลาปลีกตัวไปสำรวจดูของที่ซ่อนอยู่ภายในผนึกชั้นแรกของ 'ดาบพิฆาตมาร' เลยแม้แต่น้อย

บัดนี้ ในที่สุดเขาก็มีเวลาว่างเสียที

จิตสำนึกของซูอวี่ดำดิ่งจมลึกลงไปในดาบพิฆาตมารอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ข้อมูลอันซับซ้อนมหาศาลก็ไหลบ่าทะลักเข้ามาในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

[**เคล็ดวิชาดาบพิฆาตมาร (สามกระบวนท่าแรก): ทักษะยุทธระดับหก แบ่งออกเป็นเก้ากระบวนท่า สามกระบวนท่าแรกเทียบเท่าทักษะยุทธระดับสี่, สามกระบวนท่ากลางเทียบเท่าทักษะยุทธระดับห้า, และสามกระบวนท่าหลังเทียบเท่าทักษะยุทธระดับหก!**]

[**เคล็ดวิชาใจพิฆาตมาร (บทต้น): เคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับสี่ สามารถฝึกฝนไปได้ถึงขอบเขตกายาทองคำ หากสำเร็จเคล็ดวิชาใจพิฆาตมารขั้นสมบูรณ์ จะเทียบเท่าได้กับเคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับหก!**]

ข้อมูลอันลึกล้ำและพิสดารระลอกแล้วระลอกเล่า ไหลเข้าสู่สมองของซูอวี่อย่างถาโถม ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกราวกับว่าหัวของตัวเองแทบจะระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ!

วินาทีนั้น ชายหนุ่มพลันตกอยู่ในสภาวะหน้ามืดตาลาย บ้านหมุนไปชั่วขณะ

ครู่ต่อมา ซูอวี่ถึงจะค่อยๆ เรียกสติกลับคืนมาได้ เมื่อพิจารณาดูข้อมูลเคล็ดวิชามากมายก่ายกองในหัว เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ นัยน์ตาทอประกายเร่าร้อนเจิดจ้า

"สมแล้วที่เป็นมรดกสืบทอดของปรมาจารย์ไร้พ่าย! แค่ส่วนแรกสุด... ก็ยังทรงพลังได้ถึงขนาดนี้!"

ซูอวี่แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากเบาๆ จากนั้นก็สงบจิตสงบใจ ขจัดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วเริ่มต้นฝึกฝนเคล็ดวิชาใจพิฆาตมารและเคล็ดวิชาดาบพิฆาตมารทันที

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ท่ามกลางเทือกเขารกร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากค่ายอัจฉริยะออกไปหลายสิบลี้...

ร่างเงาสายหนึ่งพลันปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ!

นั่นคือชายชราในชุดคลุมสีเทาผู้หนึ่ง

กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวสุดขีดแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา เพียงแค่ไอจางๆจากร่างกาย ก็บดขยี้ต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีหลายร้อยเมตรให้แหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา!

รัศมีหลายลี้โดยรอบเงียบสงัดเป็นป่าช้า... ไม่มีสัตว์ประหลาดตัวใดกล้าย่างกรายเฉียดเข้ามาใกล้แม้แต่ตัวเดียว

สีหน้าของชายชราดูสงบนิ่งเยือกเย็น ทว่าภายในดวงตาอันขุ่นมัวกลับมีประกายจิตสังหารอย่างเห็นได้ชัด

เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองทางทิศตะวันออกอย่างช้าๆ...

และปลายทางของสายตานั้น... ก็คือตำแหน่งที่ตั้งของค่ายอัจฉริยะมณฑลเจียงหนาน!

"ไอ้เด็กเปรตซูอวี่... กล้าดีนักนะที่ฆ่าหลานชายของข้า! วันนี้แหละ... ข้าจะสับแกให้เป็นหมื่นๆ ชิ้นเพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณหลานข้า!!"

ชายชราพึมพำอย่างโกรธแค้น กลิ่นอายพลังบนร่างทวีความบ้าคลั่งน่าสะพรึงกลัวมากยิ่งขึ้นไปอีก ตามจังหวะคำรามที่เล็ดลอดออกมา

วินาทีต่อมา ร่างของชายชราก็อันตรธานหายวับไปจากเทือกเขาอย่างไร้ร่องรอยราวกับภูตผี!

ขณะเดียวกัน ณ ค่ายอัจฉริยะ

เจียงซ่างกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน ก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารกองโตอย่างเคร่งเครียด

ทันใดนั้น จิตใจของเขาก็กระตุกวูบ! ลางสังหรณ์เลวร้ายถึงขีดสุดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในสมอง!

วินาทีถัดมา กลิ่นอายพลังข่มเหงอันน่าสะพรึงกลัวไร้ก้นบึ้งสายหนึ่ง... ก็ถาโถมเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งค่ายอัจฉริยะในชั่วพริบตา!

ต่อให้เจียงซ่างจะเป็นยอดฝีมือระดับขอบเขตเหินเวหา แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับนี้ เขากลับรู้สึกได้เลยว่าพลังวิญญาณในร่างไหลเวียนติดขัดไปหมด ราวกับถูกภูเขาทั้งลูกกดทับเอาไว้!

ทันใดนั้น เสียงแผดคำรามอันเกรี้ยวกราดดุดัน ก็ดังกึกก้องกังวานสะเทือนฟ้าดินไปทั่วทั้งค่าย!

"ไอ้เด็กบัดซบซูอวี่!! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!!"

สุ้มเสียงนั้นดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่น มาพร้อมกับขุมพลังน่าหวาดหวั่นที่เข้าครอบงำกดทับทุกตารางนิ้วของค่ายอัจฉริยะอย่างไร้ปรานี

เหล่าอัจฉริยะจำนวนไม่น้อยต่างมีสีหน้าซีดเผือด ตื่นตระหนกขวัญผวา แหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

วินาทีที่เจียงซ่างได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ร่างของเขาพลิ้วไหววูบเดียว ก็พุ่งทะยานไปปรากฏตัวอยู่ที่บริเวณประตูทางเข้าของค่ายอัจฉริยะทันที!

สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึงขัง นัยน์ตาจ้องเขม็งไปยังร่างชายชราบนท้องฟ้าเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง

เจียงซ่างฝืนต้านแรงกดดัน เอ่ยถามเสียงขรึม

"มิทราบว่าใต้เท้าคือผู้ใด? ที่นี่คือค่ายอัจฉริยะแห่งมณฑลเจียงหนาน... หรือว่าใต้เท้าคิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับสมาคมผู้ฝึกยุทธมณฑลเจียงหนานของเรางั้นหรือ!"

แม้จะเอ่ยปากข่มขู่ ทว่าสีหน้าของเจียงซ่างกลับดำทะมึนย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

เพียงเสี้ยววินาทีที่กลิ่นอายพลังนั้นโถมทับลงมา เขาก็รู้ซึ้งแก่ใจทันทีว่า... ผู้มาเยือนผู้นี้ไม่ได้มาดีแน่!

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่สามารถปลดปล่อยแรงกดดันระดับบดขยี้แผ่นฟ้าได้ถึงขั้นนี้ ภายในหัวของเจียงซ่างก็พลันปรากฏคำสองคำสว่างวาบขึ้นมาทันที

ปรมาจารย์!!

ไม่ผิดแน่... ตาแก่ตรงหน้าต้องเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ของแท้และแน่นอน!

เจียงซ่างจ้องมองชายชราในชุดคลุมสีเทาด้วยแววตาหวาดหวั่นถึงขีดสุด

ชายชราค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นและจิตสังหารอันบ้าคลั่ง

"สมาคมผู้ฝึกยุทธมณฑลเจียงหนานงั้นเหรอ... นึกว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือไง! แน่จริงแกก็ไปเรียกไอ้แก่หวังหลงนั่นโผล่หัวมาสิ ดูซิว่ามันจะกล้าเห่าประโยคนี้ต่อหน้าข้าไหม!!"

สีหน้าของเจียงซ่างเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันตาเหลือกค้าง เขาฝืนกลืนน้ำลาย เอ่ยเสียงสั่นขรึม

"มะ... มิทราบว่าใต้เท้าคือ..."

"เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย!"

ชายชราชุดเทาระเบิดเสียงหัวเราะแหบพร่าดุจภูตผีวิปริตสุดสยองก้องฟ้า!

"จำใส่กะโหลกแกเอาไว้... ข้ามีนามว่า อวิ๋นเฟิง... ปรมาจารย์แห่งตระกูลอวิ๋นยังไงล่ะ!!"