ณ อาคารวิชาภาคปฎิบัติการ
เด็กผู้หญิงผมยาวทรงทวิลเทลกับเด็กหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลต่างกำลังวิ่งอยู่ตามชั้นตึกด้วยความร้อนรน
“นี่ลูน่า”
“อะไรหรอ..รูอัน?”
“เธอรู้หรอว่าเรเวลอยู่ไหน?”
“ก็ไม่รู้หรอก..แค่วิ่งไปตามทิศที่มันเสียงดังแค่นั้นเอง…เพราะโรงเรียนอัศวินเวทย์แห่งนี้มีหลายคนที่พลังเวทย์สูงเอามากๆฉะนั้นจึงยากที่จะหาตัวพวกเขาจากการสัมผัสพลังเวทย์”
“นี่พวกเธอ…” อาจารย์คนหนึ่งเดินออกมาจากโรงยิมเวทย์มนต์ แล้วกล่าวเรียกเด็กสองคนทันที
“!?/!” ทั้งรูอันและลูน่าต่างหยุดวิ่งด้วยเสียงเรียกนั้น
“พวกเธอคือเด็กปี1 ใช่มั้ย?”
“ใช่ครับ/ค่ะ”
“มีเรื่องอะไรกันอย่างงั้นหรอ?..เห็นดูมีเรื่องวุ่นวายตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”
“คือว่าอาจารย์ครับ..อาจารย์เห็นเด็กผู้ชายผมขาวกับเด็กผู้หญิงผมสีแดง..วิ่งไล่กันมั้ยครับ?”
“ออ..นั่นเพื่อนเธอเองงั้นหรอ…ฉันเห็นวิ่งไปทางนั้นนะ…ตอนนี้น่าจะไปไกลแล้วล่ะ” อาจารย์พูดพร้อมกับชี้นิ้วไปยังทิศทางที่เห็นเด็กทั้งสองคนเมื่อครั้งล่าสุด
“ขอบคุณมากครับ/ขอบคุณมากค่ะ”
รูอันกับลูน่ารีบวิ่งไปยังทิศทางนั้นทันที
……………………….
“อยู่ไหน!….ออกมาเดี๋ยวนี้นะไอผมขาว!!” เด็กสาวผมแดงผู้มีแขนข้างหนึ่งเป็นดาบแห่งเปลวเพลิง..ส่วนอีกข้างหนึ่งเป็นถุงมือสีแดง…กำลังหันซ้ายหันขวาเพื่อหาเด็กหนุ่มผมขาวอย่างร้อนรน..ด้วยสีหน้าเดือดดานสุดๆ
“โธโว้ยยย…ฉันไปทำอะไรให้ยัยบ้านี่แค้นกันนักนะ…" เรเวลอำพรางพลังเวทย์ตัวเองแล้วหลบอยู่ตรงซอกมุมหนึ่งในอาคารปฎิบัติการ
……………………….
เซซิเลียที่กำลังวิ่งหาพวกเขาทั้งคู่ ในระหว่างทางตัวเธอเองก็ถามคนมาไม่น้อย…จนตอนนี้ตัวเธอก็อยู่ในอาคารปฎิคารเช่นเดียวกัน …และในที่สุด
“นั่นไง!…เห็นแล้ว” เธอเห็นเด็กสาวผมแดงอยู่ตรงปลายสายตาที่กำลังหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังหาใครบางคนอยู่
“ตอนนี้แหละ…” เธอรวบรวมพลังเวทย์ที่ปลายฝ่ามือ..เพื่อใช้เวทย์มนต์เสริมสมรรถภาพด้านกำลัง…จากนั้นกำเมล็ดพืชที่ปลายฝ่ามือไว้แน่นแล้วปาไปหาเซเลน่าจากระยะไกลทันที
เมล็ดพืชลอยไปด้วยความเร็วสูงพุ่งใส่เด็กสาวผมแดงจากหลัง
“อยู่ตรงนั้นเองหรอ…!” เด็กสาวผมแดงสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์เล็กน้อยจากด้านหลังตัวเอง…พร้อมกับใช้ดาบเปลวเพลิงฟันไปยังทิศทางนั้นทันที…แต่ว่า
“เอ๊ะ!...ไม่โดน…หายไปไหนแล้วล่ะ?” เซเลน่าที่มีสมาธิอยู่กับการหาเด็กหนุ่มอย่างเดียว…ทำให้ตัวเธอประมาท…ต่อการพุ่งมาของสิ่งของบางอย่างที่มีขนาดเพียงน้อยนิดยากจะสัมผัสได้…
‘แปะ’ เมล็ดพืชกระแทกแล้วติดกับตัวเธอทันที
เธอก้มมองไปยังเสื้อตัวเอง
“มะ..เมล็ดนี้มัน…แย่แล้ว!…” ตอนนั้นเองเธอเพิ่งรู้สึกตัว..แต่ว่าช้าไปแล้ว
‘ฟรึม..แกร็ก..’ เมล็ดพืชงอกแล้วเปลี่ยนเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ขังและห่อตัวเธอไว้ในนั้นทันที
ทั้งลำตัว..แขน…ขา..รวมทั้งศีรษะต่างถูกฝังมิดในต้นไม้ขนาดยักษ์ที่สูงจนติดเพดาน ..เหลือไว้แต่เพียงใบหน้าของเซเลน่าที่โผล่ออกมาจากลำต้นของต้นไม้เท่านั้น
สกิล <เมล็ดต้นไม้โลก>
เวทย์มนต์พันธนาการที่แข็งแกร่งที่สุดของเซซิเลียในตอนนี้ ไม่เพียงแต่ผนึกพลังทางกายภาพของเป้าหมาย แต่สกิลและเวทย์มนต์ก็ถูกผนึกด้วยเช่นกัน
“อึก…ทำไมร่ายเวทย์มนต์กับใช้สกิลจากอาร์ติเฟกซ์ไม่ได้ !” เซเลน่าพยายามดิ้นขัดขืนแต่ว่า…ไม่ได้ผล…สกิลและพลังเวทย์ทุกอย่างของเธอถูกผนึกไว้หมด
“บะ..บ้าน่า..เซซิเลียมีพลังแบบนี้ด้วยหรอ..แล้วทำไมถึงไม่ใช้สิ่งนี้ตั้งตอนนั้น…”
“เซเลน่า..พอได้แล้วนะ..” เซซิเลียวิ่งเข้ามาหาเซเลน่าทันที…
“เซซิเลีย..อย่าบอกนะว่าตอนแข่งนั่น..เธอออมมือให้ฉันน่ะ..”
“ไม่หรอกค่ะ..ตอนนั้นฉันเอาจริงสุดๆแล้วจริงๆ…ว่าแต่เรเวลหายไปไหนหรอคะ?"
“อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!….บอกฉันมาเดี๋ยวนี้”
"เฮ้อออ...ก็ได้ค่ะ...สกิลนี้มีจุดอ่อนอย่างใหญ่หลวงอยู่คือต้องหาจังหวะการใช้ค่ะ..นั่นคือต้องปาโดนศัตรูตรงๆเท่านั้นเมล็ดพืชถึงจะทำงาน..ซึ่งถ้าหากปาใส่ตรงๆยังไงเธอก็หลบได้อยู่แล้ว ฉะนั้นในการแข่งตอนนั้นที่เธอไม่ประมาทแม้แต่นิดเดียว..ตัวฉันจึงหาโอกาสใช้มันไม่ได้…แต่ว่าเมื่อกี้นี้ตัวเธอตั้งสมาธิอยู่กับการหาเรเวลอย่างเดียว..จึงทำให้เธอประมาทกับอย่างอื่น..ฉะนั้นจึงเสียท่าต่อเวทย์พันธนาการอันนี้ของฉันค่ะ…”
“ในที่สุด…จบสักทีสินะ..” ตอนนั้นเองเด็กหนุ่มผมขาวปรากฎตัวออกมา
“เรเวล!…>//<” เซซิเลียยิ้มอย่างดีใจทันที..พร้อมกับวิ่งเข้าไปกอด
“เซซิเลีย..><” เด็กหนุ่มเรียกชื่อเธอพร้อมกับยิ้มให้เช่นกัน…
ตัวผมมองไปยังตาข้างซ้ายของเธอ
นี่คืออาร์ติเฟกซ์ของเซซิเลียงั้นหรอ…แว่นตาแบบข้างเดียวนี้ไม่มีเพียงเป็นอาร์ติเฟกซ์ที่มีพลังร้ายกาจ แต่ก็ยังเป็นเครื่องประดับแสนสวยที่เข้ากันใบหน้าอันงดงามของเธอเป็นอย่างดี
ไม่สิ..คงต้องพูดว่าไม่มีอะไรที่เซซิเลียใส่แล้วไม่สวย..น่าจะเหมาะกว่า
"อึก..ปล่อยฉันนะเซซิเลีย"
เซเลน่าที่มองเซซิเลียกับเด็กหนุ่มกอดกัน..ทำให้เธอโมโหหนักว่าเดิมและพยายามดิ้นขัดขืน
“หนอยแน่…ไอผมขาว…รีบออกไปจากตัวเพื่อนฉันเดียวนี้นะ….”
“ขอเวลาสักครู่นึงนะคะ" เซซิเลียยิ้มให้เด็กหนุ่มแล้วเดินออกจากอ้อมกอดของเขา
เธอเดินมาที่หน้าต้นไม้ยักษ์นั้นทันที..แล้วเงยหน้าขึ้นมองเซเลน่า
"เซเลน่า..คือว่าฉันรู้นะว่าเธอไม่ค่อยชอบเรเวลเท่าไร..ก็ไม่ได้บอกให้เลิกเกลียดหรอกนะ..แต่ว่าฉันอยากให้เธอเคารพเขาในฐานะคนรักของฉันได้มั้ย....ฉะนั้นอย่าไปหาเรื่องเขาอีกเลยนะ..เรื่องนี้ถือว่าฉันขอร้องละค่ะ”
“…” เซเลน่าเงียบ
“ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนกับเธอตั้งแต่เด็ก..จนถึงตอนนี้ไม่ว่ายังไงตัวฉันก็ยังเป็นเพื่อนกับเธอเสมอ…ฉะนั้นสิ่งนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่ฉันขอร้องกับเธอครั้งแรกในฐานะเพื่อนสนิทที่สุดของเธอคนนึงได้มั้ย?….เซเลน่า”
เซซิเลียกล่าวขอร้องเซเลน่าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในชีวิต..
คำพูดนั้นทำให้เซเลน่าเริ่มหวั่นไหวทันที
“ว่าแต่เซซิเลีย…เธอชอบเจ้าผมขาวคนนี้จริงๆงั้นหรอ..”
“ค่ะ><” เซซิเลียพูดพร้อมกับยิ้มให้ในทันที
“ก็ได้..งั้นฉันจะยอมรับละกัน..”
“ขอบคุณที่ยอมเข้าใจนะเซเลน่า”
เซซิเลียยิ้มให้พร้อมกับคลายเวทย์ต้นไม้โลกที่พันธนาการเซเลน่าทันที..หลังจากนั้นอาร์ติเฟกซ์ของเซซิเลีย..ก็ค่อยๆหายกลับเข้าไปในดวงตาข้างซ้ายนั่น
“เห้อ..ในที่สุดก็จบแบบสันติสักที” เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมา
ตอนนั้นเองรูอันกับลูน่าวิ่งมาถึงพอดี
“เรเวล..”
“เจ้ากระต่าย”
“รูอันกับลูน่าเองงั้นหรอ…เรื่องวุ่นวายมันจบลงแล้วล่ะ…พวกเราขึ้นเรียนกันเถอะ”
“อืม..งั้นเองหรอกหรอ”
“เฮ้อ..พวกเราตามหานายแทบตายเลยนะเรเวล”
“ฮะฮะ…ฉันต้องขอโทษด้วยนะ” เด็กหนุ่มหัวเราะพร้อมกับยิ้มให้
“เรเวล..พวกเรากลับห้องเรียนแบบนี้กันเถอะนะคะ><” เซซิซิเลียพุ่งเข้ามาเกาะแขนแล้วกอดเด็กหนุ่มอีกครั้ง
“..ฮึ” ลูน่ากอดอกตัวเองพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจเมื่อได้เห็นภาพนั้น
หลังจากนั้นเซเลน่าพุ่งเข้ามาดึงตัวเซซิเลียแยกออกจากเรเวลทันที
“อ้ะ!…ทำอะไรน่ะ..เซเลน่า”
“เอ๋..พวกเราคุยกันแล้วไม่ใช่หรอครับ..ท่านเซเลน่า”
เซซิเรียกับเรเวลรู้สึกเสียดายไออุ่นจากการกอดระหว่างกันเล็กน้อย..เมื่อถูกจับแยกออกไป
“ฉันเองก็มีเรื่องจะขอร้องกับเธอเหมือนกันเซซิเลีย..ในฐานะเพื่อนคนนึง”
“เอ๊ะ!?”
“นั่นคือห้ามทั้งคู่เกาะแขนกัน..กอดกัน และจู๋จี๋กันแบบนี้..เข้าใจมั้ยยยยยยยยยยย!….”
“เอ๋..แต่ฉันกับเขาเป็นแฟนกันทำไมจะทำแบบนั้นไม่ได้ล่ะคะ?”
“บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ไงงงงงงง!…ยังไงก็ไม่เอาอะ ไม่เอา ” เซเลน่าลงไปดิ้นกับพื้น..ราวกับเด็กงอแง..คล้ายตัวเองถูกแย่งพี่สาวไป
“แบบนั้นมันก็ไม่ค่อยยุติธรรมกับพวกผมเท่าไรนะครับท่านเซเลน่า…ทีคู่รักคู่อื่นในโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์มีตั้งเยอะก็ยังทำกันแบบนี้กันได้…แต่ทำไมมีแค่คู่ผมเท่านั้นที่ทำแบบนี้ไม่ได้ล่ะครับ”
“เงียบไปเลย..ไอผมขาว..ถึงแกจะเป็นคู่รักกันก็จริง แต่ถ้าแกมาจู๋จี๋กับเซซิเลียอีกฉันจะไล่ฟันแกแบบตอนเช้านี้อีกแน่”
“เเเเเเอ๋….แต่ว่า”
“พอได้แล้วล่ะ..เจ้ากระต่าย..รีบขึ้นเรียนได้แล้ว”
“อ้ะ!…ลูน่า..เธออย่าลากฉันสิ”
เรเวลถูกลูน่ากระชากคอเสื้อจากด้านหลังแล้วลากไปทันที
“ดะ..เดี๋ยวก่อนค่ะ” เซซิเลียพยายามห้าม..แต่ว่า
“ไปกันเถอะเซซิเลีย><” เซเลน่าเข้ามาเกาะแขนเซซิเลียเอาไว้..แล้วดึงเธอตามหลังลูน่าไปเช่นกัน
“เฮ้อออออ…” รูอันมองภาพนั้นพร้อมกับถอนหายใจ..แล้วเดินตามพวกเขาไปทันที
.
.
.
และแล้ว..ความวุ่นวายของเหล่าสมาชิกแนวหน้าในห้องS ในตอนเช้าวันจันทร์ก็ได้จบลงด้วยประการฉะนี้แล
.
.
.
‘โธเว้ยยยยย…ทำไมชีวิตนี้การมีคนรักสักคนนึงถึงได้มีมารพจนกันเยอะจังฟะะะะะะะะ…ท่านเทพธิดาคร้าบบบบบบบ’
เด็กหนุ่มผมขาวโวยวายในใจอย่างหนักไปแบบนั้น
-----------------------------------------------------------------------------------------------
:แว่นตาแห่งอิกดราซิล:
ผู้ครอบครอง: เซซิเลีย แคทเทอรีน เดอฟอน เบลฟาร์ส (เผ่ามนุษย์) LV15
ค่าเอกสิทธิ์(ระดับความหายาก): ยาก
พลังชีวิต 40,000/40,000
พลังเวทย์ 72,250/72,500
สกิล:
<เมล็ดต้นไม้โลก>
-สร้างเมล็ดต้นไม้โลก1เมล็ด..หากปาถูกเป้าหมายจะพันธนาการเป้าหมายทันที
-ศัตรูที่ถูกพันธนาการด้วยต้นไม้โลกจะถูกผนึกทั้งสกิลและเวทย์มนต์
-ไม่สร้างความเสียหายให้ศัตรู
-ใช้พลังเวทย์ 250
-----------------------
<เถาวัลย์พันธนาการ lv1>
-สร้างเถาวัลย์จำนวนมากสามารถใช้ได้ดั่งใจนึกไม่ว่าจะพันธนาการหรือโจมตีศัตรู
-หากใช้โจมตีศัตรูจะเกิดความเสียหาย 1000 หน่วยต่อเถาวัลย์1เส้น
-ใช้พลังเวทย250 หน่วยต่อเถาวัลย์1เส้น
-----------------------
<ปืนใหญ่ดอกไม้ lv1>
-สร้างปืนใหญ่ดอกไม้ยักษ์ได้สูงสุด2อัน…โดยดอกไม้สามารถยิงแสงเลเซอร์โจมตีศัตรูได้
-ความเสียหาย5000หน่วย ต่อการยิงเลเซอร์1ลำแสง
-ใช้พลังเวทย์650 ต่อการยิง1ครั้ง ต่อต้นดอกไม้ยักษ์1 ต้น
-----------------------
<ตรวจสอบ lv0>
-สกิลประเภทpassive เป็นสกิลติดตัวที่สามารถใช้ได้โดยไม่ต้องร่ายและไม่ต้องเรียกอาร์ติเฟกซ์ออกมา
-อ่านใจคน..สัมผัสได้ถึงความรู้สึก บุคลิค จิตใจ และนิสัยของคนๆนั้น..รวมทั้งสามารถจับโกหกได้ด้วย
-ไม่ใช้พลังเวทย์
------------------------
<เรียกคืนอาวุธอัตโนมัติ lv0>
-สามารถเรียกอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองที่อยู่ห่างจากตัวได้ด้วยความคิด(ไม่ต้องร่าย)
-ไม่ใช้พลังเวทย์
------------------------
Exp 0/0#
-----------------------------------------------------------------------------------------
#คุยกับคนเขียน#
อันนี้ผมแถมหน้าต่างสเตตัสของเซซิเลียให้ดูด้วยละกันครับ….ฉากหวานๆแนวเลิฟคอมคงจะหมดลงเท่านี้…หลังจากนี้จะฉากเป็นแนวเวทย์มนต์ ต่อสู้กับเก็บเลเวลแล้วครับ (เนื้อหาจะเริ่มเครียดขึ้น) แต่ถึงอย่างนั้นก็จะพยายามแถมฉากเลิฟๆระหว่างพระเอกกับเซซิเลียด้วย(แต่คงจะไม่เยอะเท่าตอนที่ผ่านมา 555)
สำหรับกำหนดการอัพนิยายหลังจากนี้คงจะกลับมาอัพที่วันละ 1 ตอนเหมือนเดิม ส่วนเวลาอัพผมไม่กล้ารับประกันครับ(คือผมเขียนนิยายตอนช่วงเช้าๆ..บางทีมันก็อาจจะเสร็จตอนช่วงบ่ายๆก็ได้) หรือถ้าอารมณ์เขียนไม่ค่อยมาก็อาจจะเขียนช่วงค่ำๆแล้วอัพตอนดึกๆ แต่ทั้งนี้ก็อัพวันละ1ตอนแน่นอนครับ (ถ้าไม่ติดธุระ หรือมีอะไรด่วนนะ)
สุดท้ายที่อยากจะฝากถึงนักอ่านครับ…คือช่วงนี้โควิดระบาดหนักมาก..ยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ (คนเขียนก็จะพยายามระวังเหมือนกัน..ถ้าติดโควิดคงได้อดอัพนิยายไปยาวๆแน่เลย อย่างน้อยก็ตั้ง14วันแน่ะ555)
และสุดท้ายของสุดท้ายจริงๆ คือผมต้องขอบคุณนักอ่านมากๆเลยนะครับที่อุตส่าห์ตามอ่านนิยายของผม..ผมจะพยายามแต่งเรื่องนี้ให้ออกมาให้สนุกที่สุดครับ..ฉะนั้นถ้าเนื้อเรื่องตรงไหนมันน่าเบื่อไป..หรือไม่ชอบตรงไหน สามารถติชมได้ครับ และคอมเม้นของนักอ่านเนี่ยแหละ (ไม่ว่าจะดีหรือร้าย) ทุกคอมเม้นก็ล้วนเป็นกำลังใจให้นักเขียนสามารถเขียนงานนี้ต่อไปได้ครับ เพราะอย่างน้อยมันก็แสดงให้รู้ว่างานที่ผมเขียน อย่างน้อยก็มีคนสนใจนะ
.
.
.
สำหรับตอนนี้คนเขียนขอจากลาไปก่อนครับ..และเตรียมพบกับตอนถัดไปในวันพรุ่งนี้ ‘ตอนที่54 พิธีกรรมคลาสอัพ’
312K
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
