“ให้เ้าตายทั้งเป็จึงดี”
“ข้ายอมทุกอย่างเพียงท่านละเว้นชีวิตบิดาข้า ท่านอ๋องโปรดให้โอกาสข้า ได้โปรด เฟยฮวาเป็นางที่ดื้อรั้น ข้าห้ามนางแล้ว นางกลับหยิ่งยโสคิดว่าข้าหวงห้ามและหวังร้ายกับนาง”
“เ้ายังกล้าให้ร้ายเฟยฮวา นางเรียบร้อยอ่อนหวานต่างจากเ้าที่ผ่านมานางเคยดื้อรั้นหรือไร เ้ามันชั่วร้ายที่สุด”
สายตาหยามเหยียดจนผู่เยว่อยากจะตายดับลงตรงนั้นจะได้ไม่ต้องเห็นสายตาหยามเหยียดนั้นอีก
ผู่เยว่ ก้มลงหัวจรดพื้นด้วยความรู้สึกอดสูที่สุด
“จูหลิวพานางไปยังจวนอันอ้าย คอยดูแลอ๋องอ้ายซ่าง (หลงรัก) ”
ผู่เยว่ดวงตาเบิกโพลง อ้ายซ่างที่พูดถึงเป็องค์ชายที่ถือกำเนิดมาจากเป่ยอ๋องกับชายาคนเก่านางคลอดเขาแล้วก็จากไปร่างกายพิการ อีกทั้งยังป่วยไข้ต้องคอยปรนนิบัติดูแลใกล้ชิด
“คุณหนูเฟิงเชิญทางนี้สาวใช้นามจูหลิว ผายมือเชิญ ร่างเล็กของผู่เยว่ที่พยุงตัวลุกขึ้น ด้วยความยากลำบากก่อนจะล้มลงกับพื้นด้วยคุกเข่าเป็เวลานาน
กู่ลี่จวินหันหลังไม่แม้แต่จะมองว่า ผู่เยว่จะลุกขึ้นได้อย่างไร
จวนอันอ้าย
สาวใช้วิ่งหลบข้าวของที่ถูกปาออกจากในห้องทั้งถ้วยข้าวและเศษอาหารเกลื่อนพื้น
“เป่ยอ๋องน้อย อย่าโมโหไปเ้าค่ะ”
สาวใช้ใจกล้าเอ่ยปากห้ามเมื่ออาหารบนโต๊ะถูกปาลงพื้น หกหล่นเสียหาย ผู่เยว่ก้าวขาเข้าไปข้างใน มือเล็กปาถ้วยน้ำแกงเข้าที่หัวคิ้วพอดิบพอดีผู่เยว่ยกมือขึ้นกุมหัวคิ้วเืไหลซึม กัดฟันหลับตาไหลความเ็ป
“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้”
ผู่เยว่ะโลั่นมองร่างเล็กกระจ้อยที่ขาข้างหนึ่งลีบเล็กใบหน้าน่าเอ็นดูแต่สายตากลับไม่เป็มิตรเท่าที่ควร
“หญิงชั่ว เ้าเป็ใครบังอาจมาสั่งให้ข้าหยุด”
ร่างเล็กกระจ้อยในวัย 6ขวบส่งเสียงดังไม่เกรงกลัวใคร มือยังควานเอาถ้วยที่บรรจุอาหารปาเข้าใส่ ผู่เยว่อย่างจังกระแทกเข้าที่ท้อง เศษอาหารหกเปรอะเปื้อนไปทั่วอาภรณ์ที่ตัดเย็บจากผ้าเนื้อดีของผู่เยว่ที่เป็เพียงสมบัติชิ้นเดียวที่ติดกายมา
ผู่เยว่ทำตาโตก่อนจะคว้าข้อมือของอ้ายซ่างไว้ เมื่อมือน้อยกำลังควานหาของที่จะปาเข้าใส่ผู่เยว่ด้วยอาการได้ใจ
“ปล่อยข้านะปล่อยข้านางหญิงชั่ว”
“หุบปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมของเ้าเสีย ใครคือหญิงชั่ว”ตวาดใส่บ้าง
อ้ายซ่างอ้าปากกัดเข้าที่แขนเล็กอย่างแรง จนเืไหลซึม ผู่เยว่เงื้อมือขึ้นสุดแรง
“ท่านพ่อนางจะฆ่าข้า”
จูหลิวคว้ามือผู่เยว่ไว้ทันที
“ข้าจะนำเื่นี้บอกเล่ากับท่านอ๋องว่าเ้าจะทำร้ายอ๋องน้อย” ผู่เยว่ก้มมองท่อนแขนของตัวเองที่มีรอยฟันและเืไหลซึม
เจ็บจนแทบขาดใจ นี่ผู่เยว่ตกนรกหรือไรจึงต้องมาเจออะไรแบบนี้
“ข้าต้องดูแลเ้า แต่หากเ้ายัง ทำร้ายกันแบบนี้”
“ถึงท่านอ๋องน้อยจะทำร้ายท่าน คุณหนูท่านก็ต้องดูแลท่านอ๋องน้อยเพราะนี่เป็คำสั่งท่านอ๋องเป่ย”จูหลิวเอ่ยปากดวงตาไม่เป็มิตร ผู่เยว่ยิ้มหยัน
รอให้เ้าไม่อยู่สิจูหลิวข้าจะฆ่าอ๋องน้อยผู้นี้เสีย
“ไม่เอาข้าไม่เอาหญิงชั่วนางนี้ ข้าคิดถึงท่านแม่ ท่านแม่ใจดีที่สุด ท่านแม่เฟยฮวา ท่านแม่อยู่ไหนข้าคิดถึงท่านแม่”
ผู่เยว่ยืนตัวชาด้วยรู้สึกเหมือนว่าเฟยฮวาตามหลอกหลอนไปเสียทุกที่
ร่างเล็กเข็นรถเข็นไม้ไผ่ออกไปข้างหน้า จูหลิวรีบขวางไว้ทันที
“คุณหนูท่านต้องดูแลท่านอ๋อง ทำไมท่านถึงไม่จับท่านอ๋องไว้ปล่อยให้ออกไปข้างนอกไม่ได้ข้างนอกอากาศเย็นท่านอ๋องน้อยต้องไอเย็นอาการจะแย่ลง”
ผู่เยว่ก้มหน้า หันมาคว้ารถเข็นไว้ในมือ
“ไล่นางไปไล่นางไปเดี๋ยวนี้”อ้ายซ่างะโลั่นห้อง
ผู่เยว่ทรุดกายลงกับพื้นก้มหน้า
“ข้าขอโทษท่านอ๋องน้อยข้าขอโทษ” อ้ายซ่างเม้มริมฝีปาก
“ข้าไม่อยากให้นางอยู่ที่นี่”จูหลิวมองท่าทีอ่อนลงของผู่เยว่
“ด้านในมียาสมานแผล เ้าแค่เดินเข้าไปข้างในแล้วทายาเสียอย่าให้แผลที่แขนของเ้า มาสร้างความไม่สบายใจให้ท่านอ๋องน้อย ทุกคนที่ดูแลท่านอ๋องย่อมมีาแทุกคน เ้าอย่าได้ทำเหมือนว่าเ้าเป็คนเดียวที่จะต้องทน”
จูหลิวเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย อ้ายซ่างยิ้มหยัน
“ข้าไม่อยากให้นางมาคอยรับใช้ นางใจร้ายกล้ามาออกคำสั่งข้า”
“ท่านอ๋องน้อยแต่ท่านต้องมีคนดูแลใกล้ชิด ท่านอ๋องงานยุ่งต้องดูแลทุกข์สุขราษฎรและทำงานหนัก”
“ข้าไม่ชอบนางนางสวยกว่าท่านแม่ นางสวยกว่าท่านแม่เฟยฮวาแต่ใจร้ายที่สุด ข้าอยากให้ท่านแม่เฟยฮวากลับมาท่านแม่ไม่รักข้าแล้วใช่ไหม ท่านแม่มีน้องแล้วไม่รักข้าแล้วใช่ไหม”
“นางตายแล้ว เ้าเลิกคร่ำครวญถึงนางได้แล้ว”
“คุณหนูเื่นี้ ท่านอ๋องไม่ให้เปิดเผยกับท่านอ๋องน้อย ท่านกล้าดีอย่างไรถึงกล้านำเื่นี้มาบอกท่านอ๋องน้อย”
น้ำตาไหลริน น้ำเสียงเศร้าสร้อยต่างจากอ้ายซ่างเมื่อครู่ยิ่งนัก
“ไม่จริงไม่จริงท่านแม่ไปเตรียมคลอดน้องที่ ตระกูลเก่าของนาง อีกไม่นานนางจะกลับมาหาข้า นางหญิงชั่วเ้าบังอาจบอกว่าท่านแม่ตาย”
จูหลิวถอนหายใจ ผู่เยว่เดินเลี่ยงเข้าไปข้างในรู้สึกเ็ปที่ใจไม่น้อย หากเฟยฮวายังอยู่ทุกอย่างจึงจะดีกว่านี้ผู่เยว่จะได้ไม่ต้องมาทนกับอะไรแบบนี้
พิธีศพผ่านไปแล้ว
กู่ลี่จวิน นั่งมอง ถุงหอมในมือเหมือนเดิม บนโต๊ะมีจอกสุราที่ว่างเปล่าไหสุราเกลื่อนพื้น
“ชุนไฉ่ยามไหนแล้ว” ชุนไฉ่ขยับตัวเบาๆ
“ยามโฉว่ (01.00-02.59น) แล้วขอรับ”
“ข้าจะไปจวนอันอ้าย”
“ท่านอ๋องน้อยคงหลับไปแล้ว” ชุนไฉ่ท้วง
“หยิบเสื้อคลุม”ชุนไฉ่รีบไปหยิบเสื้อคลุมมาคลุมไหล่ให้กับลี่จวิน
“ไม่ต้องตามไม่เกินหนึ่งชั่วยามข้าจะกลับมา เ้าพักเสียพรุ่งนี้มีงานสำคัญ กับเหล่าขุนนางที่ต่างพากันแสดงความไม่พอใจที่ข้าปะาฮูหยินเฟิง”
“ขอรับ พรุ่งนี้ท่านอ๋องก็ควรจะพระทัยเย็นๆ ”
เป่ยอ๋องก้าวเดินโซเซจากไป ชุนไฉ่ถอนหายใจยาว
จวนอันอ้ายแสงไฟสลัว ส่องลอดออกมาด้านนอก ผู่เยว่ นั่งกอดเข่าบนแท่นนอนแข็งกระด้างไร้ผ้าหนานุ่มอย่างที่ควรจะเป็
“ป่านนี้ท่านพ่อจะเป็อย่างไรบ้างในคุกหลวงคงลำบากไม่น้อย”รำพึงรำพันด้วยความรู้สึกเสียใจ
“พรุ่งนี้คงจะดีกว่าวันนี้”
เอนกายลงบนแท่นนอนแข็งกระด้างข่มตาหลับใหล
ลี่จวินเปิดประตูเข้ามาเบาๆ เดินไปหยุดที่แท่นนอนเล็กของอ้ายซ่างนั่งลงข้างๆ อ้ายซ่างถลาเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่นของลี่จวิน
“ยังไม่นอนอีกหรือ”น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก
ผู่เยว่ครึ่งหลับครึ่งตื่นแต่ได้ยินชัดทุกถ้อยคำ
“ท่านพ่อข้า ข้าคิดถึงท่านแม่เฟยฮวาฮึกๆๆ อึกๆๆ ”มืออุ่นลูบหลังให้เบาๆ
“ท่านแม่อีกไม่นานก็จะกลับมาพบเ้า อ้ายซ่างจะต้องเป็คนดีไม่ดื้อรั้นและไม่ทำร้ายสาวใช้พวกนั้น อีกหน่อยพวกนางจะไม่มีใครอยากดูแลอ้ายซ่างของพ่อ”
“ข้าไม่้าสาวใช้ ข้า้าท่านแม่คนเดียวตอนนี้ข้าก็อยู่กับท่านพ่อเพียงลำพังได้”
“พ่อมีงานมากมาย อ้ายซ่างจะต้องเป็เด็กดีเชื่อฟังจูหลิว”
“ข้าจะเชื่อฟังจูหลิวแต่ข้าเกลียดนางหญิงชั่วคนนั้น ข้ากัดนางจนเืไหลนางยังไม่ร้องสักคำ”กู่ลี่จวินถอนหายใจ
“อ้ายซ่างเป็บุรุษต้องไม่รังแกผู้หญิง”
“แต่หากเป็หญิงที่ร้ายกาจก็ไม่ควรปล่อยไว้”อ้ายซ่างเอ่ยปากคำพูดไร้เดียงสา ทำเอาใจของกู่ลี่จวินเจ็บแปลบ
ลี่จวินถอนหายใจยาว เขาสอนอ้ายซางแต่ตัวเองกลับไม่มีความอดทนกับผู่เยว่
“นอนเสียพ่อจะกล่อมเ้าหลับเอง”
“นางเพิ่งจะนอนเมื่อครู่ ท่านพ่อคงไม่ให้นางมาเป็ท่านแม่ข้าอีกนะข้าไม่ชอบที่นางสวยกว่าท่านแม่เฟยฮวา”กู่ลี่จวินยิ้มเศร้าๆ
“พ่อเองก็คิดถึงท่านแม่เฟยฮวาของเ้า นางก็แค่คนที่ถูกส่งมาดูแลเ้า เพื่อเป็การสั่งสอนนิสัยหยาบกระด้างของนาง หลังจากนั้นพ่ออาจจะ….ไล่นางไป”กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น เขาอยากจะฆ่านางแต่ติดที่เหล่าขุนนางต่างคัดค้าน เื่ที่เขาปะาฮูหยินเฟิงและสั่งให้จองจำใต้เท้าเฟิง
“ดีแล้วรีบไล่นางไปเสีย ข้าเกลียดนาง”
1K
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)
