ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เอาเงินมาแลกของเยอะๆ

           ตอนนี้ร้านเล็กๆริมถนนอย่างร้านเจี้ยนเฉิงอัดแน่นด้วยลูกค้ามาสักพักแล้วหลังได้ยินว่ามีสินค้าใหม่ใช้งานได้ดีนักจากทั้งที่ชิงเถาป่าวประกาศแล้วก็จากลูกค้าคนก่อนหน้าที่ทำหน้าที่เป็นผู้กระจายข่าวได้อย่างดีเยี่ยม

“เข้าแถวก่อนเจ้าค่ะใครมาก่อนก็ได้ซื้อก่อน จัดเป็นแถวก่อนซื้อนะเจ้าคะ” ชิงเถาที่ตอนนี้ไม่รู้จะฟังเสียงใครก่อนเสียงลูกค้าก็ตะโกนแข่งกันจนดังกว่าเสียงร้องโฆษณาของนางเสียอีก เอาเงินมาซื้อแท้ๆไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา

“จัดแถวขอรับจัดแถวก่อน” สองแฝดก็ทำงานช่วยกันอย่างไม่ขาดตกบกพร่องช่วยร้องกระโกนแข่งกับพี่สาว เพราะกลัวว่าเสียงของพี่สาวจะหมดเสียก่อน กว่าจะจัดแถวลูกค้าแล้วเสร็จก็ทำเอาพวกเขาเหนื่อยไปมากทีเดียว

ตอนนี้หน้าที่ของชิงเถาจึงมาคิดเงินแทนมารดาเพราะนางสามารถคิดเงินได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำนั่นเองถึงมารดากับบิดานางจะได้ลูกคิดได้แต่ก็ทำได้ไม่เร็วนักเห็นทีว่านางต้องสอนคนในบ้านคิดคำนวณแบบนางเสียแล้ว

“117ตำลึงเจ้าค่ะ” ชิงเถาบอกกับลูกค้าคนล่าสุดที่สั่งซื้อออกมา 

“เถ้าแก่ตัวข้าอยากจะรับไปขายต่างเมืองไม่ทราบว่ามีให้ข้าหรือไม่”ชายชราผู้หนึ่งเมื่อถึงคิวตัวเองเอ่ยออกถามออกมา

“ท่านต้องการเท่าไหร่รึ”จิ้นสิงถามออกมา ถ้าจะซื้อไปขายต่อเขาจะต้องขายออกทีละเยอะแน่

“ข้าอยากได้อย่างละ50หลัง” ชายสูงวัยผู้นั้นตอบออกมาเนื่องจากเขาเป็นพ่อค้าที่มาจากต่างเมืองเดินทางนำของจากต่างเมืองเข้ามาขายที่เมืองหลวงพอเมื่อจะเดินทางกลับเขาก็จะซื้อสินค้ากลับไปขายด้วย

“อย่างละ 50เลยหรือเจ้าคะ” ชิงเถาที่ได้ยินก็ยื่นหน้ามาฟังใกล้ๆ ทันทีตอนนี้ตานางโตยิ่งกว่าไข่ไก่แล้ว

“เป็นเช่นนั้นถ้าขายได้ดีข้าก็จะมารับไปขายอีกแน่นอน” ชายสูงวัยเอ่ยออกมา

“แต่ตอนนี้ของเรามีไม่พอหรอกขอรับ”จิ้นสิงตอบออกมาด้วยเสียงเศร้าเพราะเขาจะชวดเงินก้อนโตไปเงินแล้ว

“แล้วมีเท่าไหร่ล่ะข้ารับซื้อทั้งหมดเลย” ชายสูงวัยเอ่ยออกมา เพราะเขาอยากจะนำไปขายมากๆเนื่องจากดูแล้วน่าจะได้ราคาดี

“ได้ยังไงตาแก่ข้ามารอตั้งนานจะมาซื้อหมดตัดหน้าพวกเรารึ” “ใช่ พวกข้าก็ต้องการใช้จะซื้อไปคนเดียวได้ยังไง”  “คนเมืองหลวงยังมีใช้แค่ไม่เท่าไหร่ เจ้าจะกล้านำไปขายที่อื่นหมดเลยรึ”  “ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะถ้าจะเอาไปหมดคนเดียว” ลูกค้าที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลังได้ยินคำพูดของชายสูงวัยเอ่ยออกมาก็เริ่มก่นด่าออกมาอย่างเสียงดังถึงตัวเองจะได้สิทธิ์ซื้อก่อนแต่จะมาเหมาหมดอย่างนี้พวกเขาที่ก็ยืนรอมาเหมือนกันยังไงก็ไม่ยอม

“เออออเอาอย่างนี้นะเจ้าคะ ท่านลุงคอยอยู่ก่อน พวกข้าจะมาพูดคุยด้วยอีกทีแต่ขอพวกข้าขายสินข้าให้กับคนที่เหลือก่อนนะเจ้าคะ” ชิงเถาบอกออกไปก่อนที่จะมีเหตุไม่คาดฝันขึ้น

“ก็ได้ข้าจะไปรออยู่ร้านน้ำชาใกล้ๆ นี้ เมื่อเสร็จแล้วก็ไปพบข้า” ชายสูงวัยตอบตกลงก่อนจะเดินจากไป

“ขอบคุณที่เข้าใจเจ้าค่ะ  เชิญลูกค้าท่านต่อไปเลยเจ้าค่ะ”ชิงเถาร้องตามหลัง แล้วจึงหันมาทำงานต่อ

           ร้านเจี้ยนเฉิงขายของถึงช่วงเที่ยงสินค้าก็เป็นอันหมดทุกสิ่งอย่างจริงๆ ตู้เก็บสมบัติยังเหลือที่บ้านอีกเกินครึ่งแต่ที่พวกเขาขนมาขายหมดแล้วจึงตัดสินใจปิดร้านก่อน ค่อยมาขายต่อพรุ่งนี้ก็ไม่สาย อีกทั้งต้องไปคุยธุระกับพ่อค้าผู้นั้นต่อ

จิ้นสิงกับชิงเถาจะเป็นผู้ไปพบกับชายชราส่วนที่เหลือจะไปซื้อข้าวของไปเตรียมขายวันต่อไปแล้วต่อมุ่งหน้ากลับจวนไปก่อนยืนหน้าโรงน้ำชามองเข้าไปข้างในมีชายสูงกำลังนั่งรออยู่บนโต๊ะด้านหลังมีผู้ช่วยยืนอยู่สองคนเมื่อเห็นคนที่ต้องการพบพวกนางจึงเดินเข้าไปหาทันที

“นายท่าน”จิ้นสิงเอ่ยทักทายออกไป

“อ้าวมากันแล้วเชิญนั่งๆ” ชายสูงวัยเอ่ยชวน ก่อนจะสั่งให้น้ำชากับขนมมาเพิ่มให้พวกนาง

“เข้าเรื่องเลยเถอะขอรับ”จิ้นสิงพูดออกมา เพราะเขาไม่อยากจะใช้เวลาให้มาก เนื่องจากมีสิ่งอื่นที่เขาจะต้องไปทำต่อ

“ตามที่ข้าเคยบอกไปแล้วอยากจะได้สินค้าพวกท่านไปขายต่อยังเมืองอื่น จำนวนก็ตามนั้นก่อน ถ้าขายดีข้ากลับมารับไปขายอีกแน่นอน” ชายสูงวัยเอ่ยรวบรัดออกมาเช่นกันเขาไม่อยากยืดเยื้อไปมาก เพราะเขาเองก็ทำการค้ามานาน บ้างก็เจอคูค้าแบบต้องพูดหว่านล้อมอ้อมไปมาจึงยอมตกลงแต่แบบจิ้นสิงนี้พูดออกไปตรงๆ ง่ายๆ น่าจะได้ผลกว่า

“แต่ตอนนี้สินค้าของเรามีไม่พอแล้ว”จิ้นสิงยังยืนยันคำเดิมออกมา

“แล้วจะมีออกมาอีกหรือไม่ล่ะ”ชายชรายังต้องการอยู่

“เรื่องนั้น”จิ้นสิงหันมาถามความเห็นกับบุตรสาว เนื่องจากเขาไม่รู้ว่าวิธีการทำของนางนั้นต้องเปลืองพลังจนต้องหยุดพักร่างกายหรือไม่

“ถ้าต้องการจำนวนที่ท่านต้องการจะต้องรอก่อนเจ้าค่ะเราต้องสั่งทำตู้กันก่อนน่าจะสี่ถึงห้าวัน หรือไม่ก็มากกว่านั้น” ชิงเถาตอบออกไปเพราะตามที่พวกนางสั่งทำรอบก่อนก็รอประมาณนี้

“ตู้ที่พวกเจ้าสั่งทำมานั้นเป็นตู้ธรรมดาหรือที่เป็นตู้เก็บสมบัติแล้วรึ” ชายชราถามออกมาอย่างสงสัยเพราะถ้าพวกนางสั่งตู้สมบัติมาจากที่อื่นเขาจะต้องรู้แหล่งที่มาให้ได้จะไปซื้อถึงที่ราคาจะได้ถูกลง

“ตู้ธรรมดาเจ้าค่ะพวกเราสั่งมาแล้วมาทำให้เป็นตู้เก็บสมบัติอย่างที่วางขายอีกที”ชิงเถาตอบข้องสงสัยเขาออกไป

“เช่นนั้นรึถ้าข้าจะหาตู้มาใช้พวกเจ้าเองล่ะ จะได้ไหม” ชายสูงวัยถามออกมาเพราะเขาอยากจะได้ของเร็วๆ ไม่อยากรั้งรออยู่นาน ยิ่งได้เร็วเขาก็ยิ่งมีเงินเพิ่มขึ้นเร็วเท่านั้น

“ก็ได้เจ้าค่ะแต่ราคานั้นข้าจะคิดตามขนาด ไม่ทราบว่าท่านจะหามาแบบไหนบ้าง” ชิงเถาเอ่ยถามออกมานางจะได้เรียกราคาถูก

“ข้าต้องรวบรวมตู้ที่หาได้ก่อนถึงจะรู้ว่ามีขนาดอย่างไรบ้างแต่เจ้าพอรองบอกราคาที่จะทำให้ข้ารู้ก่อนได้หรือไม่คิดตามขนาดตู้ที่พวกเจ้าขายอยู่ก็ได้” ชายชราถามออกมา เพราะเขาก็อยากจะต่อรองราคากันให้รู้เรื่องไว้ก่อน

“ตามที่ท่านเห็นขนาดเล็กข้าคิด 22 ตำลึง ขนาดกลาง 27ตำลึง ขนาดใหญ่ 32 ตำลึงเจ้าค่ะแต่ถ้าต้องเพิ่มแร่กรีดร้องคิดเพิ่มอีก 7 ตำลึง”ชิงเถาแจกแจงออกมา

“แพงถึงเพียงนี้ข้าสั่งเยอะอย่างนี้ พอจะลดให้ได้หรือไม่” ชายชราถามออกมายิ้มๆ

“ข้าต้องดูสิ่งที่ท่านนำมาให้สร้างก่อนเจ้าค่ะแต่ว่าจะลดให้เป็นพิเศษแน่นนอน” ชิงเถาบอกออกมายิ้มๆ เช่นกัน จริงๆนางตั้งราคาเพิ่มขึ้นอย่างละ 2 ตำลึงเพื่อให้ต่อราคาอยู่แล้วเพราะตอนที่ลดให้นางก็จะได้ไม่เสียรายได้ออกไปนัก