[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

อึก!

เสียงสะดุ้งตื่นดังขึ้นในช่วงกลางดึก โรแลนที่จู่ๆก็เกิดความรู้สึกจุกบริเวณกลางหน้าอกเหมือนมีค้อนยักษ์ทุบจึงรีบเปิดเสื้อดูหน้าอกในทันที ภายใต้เสื้อที่ถอดทิ้งไปนี้ เขาถึงกลับเบิกตากว้างเพราะมีรูปหัวกะโหลดสีดำแปะติดเอาไว้

“ชะ…ช่วยด้วย คำสาปเล่นงานฉันแล้ว!”

เครื่องรางป้องกันคำสาปมากมายที่สวมใส่ ไม่ว่าจะเป็นกำไลข้อมือ สร้อยคอ ต่างหู แหวน ทุกๆอย่างล้วนแล้วไร้ผล คำสาปรูปหัวกะโหลกสามารถทะลวงเข้ามาเล่นงานได้เช่นเดิม ทันทีที่นักเวทย์ธาตุแสงวิ่งเข้ามาในห้อง เขาก็ได้ร่ายเวทย์ชำระล้างให้กับนายน้อยเพื่อกำจัดสิ่งที่อยู่บนหน้าอกออกไป อย่างไรก็ตามรูปหัวกะโหลกยังคงอยู่ส่งผลให้โรแลนแสดงใบหน้าวิตกเพราะกำลังจุกมากขึ้นเรื่อยๆ

อ้าก!

แขนข้างซ้ายเริ่มรู้สึกได้ถึงความแสบร้อนก่อนที่ผิวหนังจะพุพองมีตุ่มหนองผสมเลือดผุดขึ้นมา ทันใดนั้นแขนข้างขวาก็มีเลือดไหน ทำให้นักเวทย์ธาตุแสงใช้เวทย์รักษาช่วยนายน้อยของมัน

อ้าก!

เสียงร้องเจ็บปวดของโรแลนดังลั่นไปทั่วบ้าน ผู้เป็นแม่ที่ได้ยินเสียงลูกชายต่างรีบวิ่งมาดูด้วยความวิตก กระทั่งมาถึงเตียงนอนของลูกเธอถึงกับตระหนกกับเลือดและสิ่งสกปรกที่หกเต็มเตียง

“โรแลน เกิดอะไรขึ้น!”

“แม่! คำสาป คำสาปเล่นงานแล้วน่าจะเป็นฝีมือของแอนเดอร์สัน”

ผู้ถอนคำสาปมากมายวิ่งเข้ามาในห้องของโรแลนพยายามใช้ความรู้ของเขาตรวจดูคำสาป ผู้ที่มีเวทย์ตรวจสอบพยายามส่องดูร่างว่ามีคำสาปอะไรติดเอาไว้ อย่างไรก็ตามนอกจากหัวกะโหลกสีดำที่อยู่กลางหน้าอก ทุกคนไม่เห็นสิ่งอื่นใด ต่อให้จะใช้เวทย์ตรวจสอบจากนักเวทย์ 800 ปี ก็ไม่สามารถตรวจหาสิ่งที่กำลังเล่นงานโรแลนได้ ส่งผลให้ผู้เป็นแม่ร้อนใจนำลูกชายขึ้นรถมุ่งตรงสู่โบสถ์ในทันที เพราะมันเป็นสถานที่เดียวที่ช่วยชีวิตลูกชายได้

อ้าก!

โรแลนร้องตะโกนลั่นรถด้วยความเจ็บปวดที่มากกว่าครั้งไหนที่ผ่านมา ทันใดนั้นบริเวณขาก็เริ่มส่งกลิ่นเหม็นจากเนื้อที่ค่อยๆเน่า เล็บมือเล็บเท้าค่อยๆกลายเป็นสีดำอย่างกับแผลน้ำแข็งกัด ภายใต้ความผิดปกติมากมายที่เกิดขึ้นจากคำสาป ส่งผลให้โรแลนร้องด้วยความเจ็บปวดมากกว่าเดิม

“แม่ แม่ผมเจ็บ แม่!”

“อดทนเอาไว้ อดทนเอาไว้เรากำลังจะถึงแล้ว!”

ผู้เป็นแม่ปลอบลูกชายพลางให้นักเวทย์รักษาไปเรื่อยๆเพื่อไม่ให้โรแลนตายก่อนจะถึงโบสถ์ กระทั่งรถลีมูซีนมาถึงโบสถ์ใหญ่ของสหพันธ์พ่อบ้านต่างพากันอุ้มโรแลนเข้าไปในโบสถ์ขอใช้งานการรักษาขั้นสูงด้วยอำนาจของตระกูลซิกฟรีท

“มาดูกันว่าการ์ดจะยังทำงานได้ไหม”

แอนเดอร์สันที่เฝ้าจับตามองดูทุกๆอย่างผ่านต้นไม้ภายในเมือง เขาก็มองไปยังโรแลนกับคนของมันที่ได้เข้าไปในโบสถ์ ระหว่างนี้เขาจึงทำเพียงแค่รอ รอดูว่าการ์ดปลิดชีพจะถูกปลดออกหรือไม่ หากว่าการ์ดของเขายังทำงานต่อไป แอนเดอร์สันก็รอสายที่ควรจะโทรเข้ามา

“บาทหลวง ช่วยลูกชายฉันด้วย!”

“คุณผู้หญิง ได้โปรดถอยออกไปสักเล็กน้อย ตอนนี้ลูกชายของคุณผู้หญิงอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมแล้ว ต่อจากนี้ให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง”

บาทหลวงจำนวน 10 คนเดินเข้ามาล้อมเตียงหินที่นำร่างของโรแลนมามัดตรึงเอาไว้ ภายใต้เสียงร้องทรมานของโรแลนที่สภาพเหมือนคนใกล้ตายจากคำสาปมากมายที่เล่นงาน ส่งผลให้ผู้เป็นแม่ทรมานหัวใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นลูกชายตกอยู่ในสภาพนี้ ทันทีที่บาทหลวงร่ายเวทย์ขนาดใหญ่ แผลมากมายที่เกิดขึ้นบนร่างของโรแลนก็ถูกรักษาให้กลับมาหายดีอีกครั้ง

อ้าก!

ความเจ็บปวดยังคงเกิดขึ้นต่อไป แม้ร่างกายจะกลับมาหายดี จากเดิมมันควรจะจบลงเพียงเท่านี้ แต่การรักษากลับเป็นการทรมานโรแลนไปเรื่อยๆ เหล่าบาทหลวงที่พบว่าการรักษาไม่ได้ผล พวกเขาจึงใช้เวทย์ของโบสถ์เข้าช่วยเหลือเพื่อลบล้างสิ่งที่ติดอยู่บนตัวของโรแลนออกไปก่อน แต่แล้วรูปหัวกะโหลกที่ควรจะหายมันกลับยังคงปรากฎบนร่างของโรแลนเช่นเดิม

อ้าก!

บาทหลวงมองหน้ากัน ก่อนจะหันมองไปยังผู้เป็นแม่ ตอนนี้เวทย์ของบาทหลวงทำได้เพียงแค่ช่วยรักษาเพื่อยื้อชีวิตได้เท่านั้น การจะนำคำสาปออกไปคงมีเพียงแค่ให้ผู้ที่ร่ายคำสาปถอนมัน โรแลนที่มองเห็นแม่กำลังร้องไห้นั้น มันก็ขอโทรศัพท์จากแม่เพื่อโทรหาแอนเดอร์สันในทันที

ตรู

โทรศัพท์ถูกตั้งให้รับสายอัตโนมัติเปิดใช้งานเพื่อรับสายของคนที่โทรเข้ามา จากนั้นแอนเดอร์สันก็ได้ยินเสียงหอบหายใจของพี่ชายที่กลั้นความเจ็บปวดเอาไว้

“แอนเดอร์สัน แกต้องการอะไร”

ไม่มีเสียงตอบ ทุกอย่างที่อยู่ปลายสายยังคงเงียบ แอนเดอร์สันอยากได้ยินน้ำเสียงที่มากกว่านี้เขาจึงรอพี่ชายพูดอีกครั้ง เขาไม่ใช่คนที่กำลังจะตายจึงไม่ต้องรีบอะไร

อย่างไรก็ตามในระหว่างที่แอนเดอร์สันกำลังรับสาย คนของตระกูลซิกฟรีทก็ได้ใช้อำนาจของตนเองเจาะสัญญาณเพื่อตามหาแอนเดอร์สัน การพูดคุยกันเพียงแค่นี้พวกเขารู้ว่าไม่ทำให้โรแลนหายได้  จึงจำเป็นต้องกุมความได้เปรียบด้วยการตามหาแอนเดอร์สันให้เจอ

“แอนเดอร์สัน!!!”

เสียงร้องตะโกนด้วยความโกรธที่แฝงมาด้วยความเจ็บปวด ทำให้แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะค่อยๆพูดกับพี่ชายของตน

“มีอะไรเหรอพี่ 10  โทรมาหากันดึกๆดื่นๆเชียว”

“แกทำอะไรกับฉัน แกอยากจะได้อะไร!!!”

เสียงตะคอกดังข้างหู ทำให้แอนเดอร์สันพอใจกับน้ำเสียงของพี่ชายที่ทั้งเจ็บปวดและเจ็บแค้นในเวลาเดียวกัน

“สิ่งที่ผมอยากได้ก็เคยบอกไปแล้ว เอาล่ะเรามาคุยเรื่องเวลากัน พี่จะอยู่ได้อีก 1 ชั่วโมงเท่านั้น ส่วนตอนนี้พี่ได้ใช้โอกาสหนึ่งในสองที่ผมให้ไปแล้ว ครั้งหน้าจะเป็นครั้งสุดท้ายหวังว่าพี่จะไม่ส่งคนมาลอบสังหารผมในตอนที่เราคุยโทรศัพท์กันนะ”

โรแลนมองไปยังแม่ มันมีหน้าที่คุยกับแอนเดอร์สัน ส่วนแม่มีหน้าที่ควบคุมคนที่ส่งไปยังตำแหน่งของแอนเดอร์สันเพื่อตลบหลังเล่นงาน ทันทีที่สายของแอนเดอร์สันขาดหายไปนั้น แม่ของมันก็บอกความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่ไปเจอมา

“แม่ เกิดอะไรขึ้น”

“โทรศัพท์เครื่องที่ลูกโทรหาเป็นตัวล่อ ข้างๆโทรศัพท์ที่แอนเดอร์สันรับสาย มีโทรศัพท์อีกเครื่องวางเอาไว้ คนของเราเจอเบอร์โทรสุดท้ายที่ทิ้งเอาไว้ให้ติดต่อ”

โรแลนกัดฟันก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อรู้ว่าแอนเดอร์สันวางแผนเอาไว้หมดแล้ว ตอนนี้มันไม่สามารถหาความได้เปรียบได้จึงต้องปล่อยไปตามน้ำ ชีวิตของมันสำคัญสุด จึงต้องรีบคว้าโอกาสเดียวที่เหลืออยู่เอาไว้พร้อมกับให้คนของแม่หยุดไล่ล่าแอนเดอร์สัน

ตรู!

แอนเดอร์สันรับสายจากโทรศัพท์อีกเครื่อง หลังจากมีสายโทรเข้ามาหา

“แอนเดอร์สันแกต้องการอะไร” เวลา 1 ชั่วโมงมีค่า โรแลนจึงต้องรีบคุยธุระให้เสร็จหวังว่าแอนเดอร์สันจะยอมปล่อยมันไป

“ฉันต้องการความจริงเกี่ยวกับตระกูลเฟียร์”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันแค่ตัดเส้นทางการทำธุรกิจของตระกูลเฟียร์เท่านั้น ในวันที่ฉันจะพาคนไปถล่ม ฉันยังไม่ออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ คนของฉันที่เตรียมเอาไว้ต่างก็ถูกฆ่าตายจากกลุ่มที่เข้ามาตัดหน้า จากนั้นพวกมันก็จัดฉากให้เราเป็นผู้ลงมือสังหารตระกูลเฟียร์”

“แกมีแค่ลมปากใช่ไหม”

“ ใช่ เหตุการณ์นี้ฉันมีแค่ลมปาก แต่เอกสารเกี่ยวกับการตัดเส้นทางทำเงินของตระกูลเฟียร์ฉันมีอยู่ ตอนนี้ฉันจะให้คนส่งไปให้แก”

แอนเดอร์สันมองดูเอกสารทุกอย่างที่มีคำสั่งและรายเซ็นของโรแลน ทุกอย่างล้วนแล้วเป็นเอกสารที่ใช้ตัดเส้นทางการทำเงินของตระกูลเฟียร์

“แกจะเอาอะไรอีก!” โรแลนร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด

“แล้วใครคือกลุ่มคนที่ตัดหน้าพวกแกกัน”

“ตระกูลเวลเลส”  แอนเดอร์สันจำได้ว่าในช่วงที่เขาเดินทางไปปลดล็อกฉายาลูกหลานผู้ต้องสาปมาคัส คนกลุ่มนี้เล่นงานเขาภายในป่าระหว่างที่ลุงนอธพยายามวิ่งมาช่วยเหลือ

“ใครอีก”

“ตระกูลโจชัว”

“พวกนี้เป็นใคร” แอนเดอร์สันถาม เขาจำได้ว่าตระกูลนี้ไม่เคยมีเรื่องมาก่อน

“แกจำไม่ได้หรือไง   โจชัวปี 4 รุ่นพี่สาขาผู้ถอนคำสาป พวกเขาคิดว่าแกเป็นคนลงมือสังหารจึงจัดการตระกูลเฟียร์ของแกร่วมกับตระกูลเวลเลส”

“แล้วพวกมันทั้งสองรับคำสั่งของใคร”

“พี่ 6 จากการสืบของฉันเกี่ยวกับการหายไปของตระกูลเฟียร์ พี่ 6 คือคนเดียวที่แทรกแซงและจับตาฉันตลอด ส่วนพี่คนอื่นๆไม่แม้แต่จะมองแกด้วยซ้ำเพราะพวกเขาก็กำลังหาทางเล่นงานกันอยู่  ไม่ได้มีเพียงแค่แกหรอกนะที่ถูกเล่นงาน”

“อ๋อ มีข้อมูลอะไรอีกไหม”

“ไม่ ทั้งหมดที่ฉันสืบได้มีเท่านี้”

“สรุปแล้วแกมีเพียงแค่คำพูดใช่ไหม งั้นฉันก็จะขอใช้วิธีของฉันในการยืนยันคำพูดของแกก็แล้วกัน”

“ไม่ไม่ไม่  แอนเดอร์สัน ไม่ ทุกอย่างเป็นความจริง ฉันสาบาน ฉันสาบานเลยว่าทุกอย่างเป็นความจริงแอนเดอร์สัน!”

โรแลนร้องตะโกนลั่นพยายามฉุดรั้งให้แอนเดอร์สันพูดคุยกับมันต่อไป อย่างไรก็ตามสายของแอนเดอร์สันกลับถูกตัด ก่อนที่สัญญาณจะหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับโรแลนเพียงเท่านั้น

อ้าก!

เสียงร้องของโรแลนทำให้ผู้เป็นแม่รู้ว่าการพูดคุยไม่เป็นผล เธอที่เห็นแอนเดอร์สันลงมือกับโรแลนจึงแสดงความโกรธออกมาก่อนจะสั่งให้คนในตระกูลซิกฟรีทที่ขึ้นตรงกับเธอตามหาแอนเดอร์สันให้เจอ ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังติดต่อไปยังกลุ่มอำนาจที่เข้าร่วมให้เดินทางออกตามหาแอนเดอร์สัน ภายในคืนนี้หากมีคนตายเกิดขึ้น เธอจะออกหน้ารับแทน

อ้าก!

เสียงร้องดังลั่นทำให้ผู้เป็นแม่มองด้วยความรู้สึกตระหนกและเศร้ากับอาการของลูกชาย เหล่าบาทหลวงที่พยายามช่วยเหลือต่างทำได้เพียงพยุงอาการเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไปเท่านั้น ภายใต้เสียงร้องทรมาน แอนเดอร์สันที่เชื่อมต่อกับต้นไม้รอบๆโบสถ์เขายังคงดักฟังต่อไป

“แม่ แม่ครับ ผ่านมานานแค่ไหนแล้ว”

โรแลนพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน ความทรมานที่เกิดขึ้นทำให้มันใช้พลังไปมากมาย ผู้เป็นแม่ที่รู้ว่าใกล้จะครบ 1 ชั่วโมงที่แอนเดอร์สันบอกว่าโรแลนจะต้องตาย  เธอจึงร้องไห้เข้าไปกอดลูกชายด้วยความรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้มากกว่านี้

ตรู!

โทรศัพท์ที่อยู่ข้างๆส่งเสียงดังจากเบอร์แปลกที่โทรเข้าหา ผู้เป็นแม่ที่รับสายจึงแสดงใบหน้ามีความหวังเมื่อเสียงที่กำลังพูดเป็นเสียงของแอนเดอร์สัน

“โรแลน แอนเดอร์สันต้องการจะคุยกับลูก รีบคุยกับเขาเร็ว!”

โรแลนปล่อยให้แม่ถือโทรศัพท์ให้ พลางถามแอนเดอร์สันด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ

“แอนเดอร์สัน ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง ฉันแค่ตัดเส้นทาง ส่วนพี่ 6 เขาเป็นคนฆ่าตระกูลเฟียร์”

“เอาล่ะ คำถามสุดท้าย ตอนนี้แกเหลือเวลา 3 นาทีเท่านั้น ถ้าฉันไม่พอใจนี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน”

“ถามมา ฉันจะตอบแกทุกๆอย่าง ฉันจะตอบมันทุกอย่าง ”

“แกรู้จักยาที่พวกมันใช้ไหม”

“ไม่ ไม่เลย ฉันไม่รู้เกี่ยวกับยานี้เลย รู้เพียงแค่ว่าตระกูลเวลเลสและตระกูลโจชัวคือผู้ใช้มัน หากอยากได้ข้อมูลต้องไปถามทั้งสองตระกูลนี้”

“เอาล่ะ งั้นก็ลาก่อน”

“แอนเดอร์สัน แอนเดอร์สัน!!!”

โรแลนพยายามร้องตะโกนลั่น โอกาสสุดท้ายของมันหายไปแล้ว อย่างไรก็ตามมันกลับพบว่าหัวกะโหลกกลางหน้าอกหายไปพร้อมกับความเจ็บปวดที่จางหาย ทำให้มันรู้ว่าตัวเองรอดตายจากคำสาปของแอนเดอร์สัน

“นักบวช รักษาเขาเร็วเข้า!”

ผู้เป็นแม่เร่งให้บาทหลวงรักษา กระทั่งโรแลนกลับมาเป็นเหมือนเดิมเขาจึงพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดด้วยความรู้สึกขอบคุณที่ยังรอดชีวิต