ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        หานไท่ฟู่โมโหเจียนคลั่ง เลือดในกายเดือดพล่านตีขึ้นมาบนใบหน้าหน้าของเขาแดงก่ำราวกับกำลังจะระเบิดโทสะออกมา

        ช่างน่าโมโหนัก!

        นางเด็กคนนี้คำหนึ่งก็แก่ สองคำก็แก่ ช่างทำให้คนโมโหเหลือเกิน!

        เขาถูกทำให้มีโทสะจนปากสั่นทว่าไม่อาจเอ่ยวาจาใดๆ ออกมาได้

        กระทั่งมู่ชิงเซียวก็ยังบังเกิดความเห็นอกเห็นใจหานไท่ฟู่เขาก้มหน้าลงมองเฟิ่งเฉี่ยนและบังเอิญทันได้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของนางรู้ว่านางกำลังก่อกวน เขาลอบปาดเหงื่อแทนหานไท่ฟู่ ทว่าแววตาที่มองนางเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

        เขาพบว่าไม่ว่านางจะใช้วิธีการเจ้าเล่ห์หรือมีท่าทางจริงจังเขาล้วนถูกนางดึงดูดความสนใจ เขาไม่อาจละเลื่อนสายตาไปจากนางได้เลย!

        นัยน์ตาของเฟิ่งเฉี่ยนกลอกไปมา เมื่อนั่งลงตรงข้ามหานไท่ฟู่นางยื่นมือออกไปหยิบหมากดำหนึ่งตัวแล้วพูดว่า “ข้านั้นให้ความเคารพผู้อาวุโสเสมอมา! ท่านเป็นผู้อาวุโส ข้าย่อมไม่อาจเอาเปรียบท่าน ดังนั้นข้าตัดสินใจ...ต่อให้ท่านสองก้าว!”

        ตูมมมม!

        คำพูดของนางเหมือนหินก้อนใหญ่ที่ถูกทิ้งลงไปในทะเลสาบอันสงบนิ่งพลันก่อให้เกิดระลอกคลื่นน้ำเป็นชั้นๆ!

        เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างอื้ออึง!

        “อวดดีเกินไปแล้ว!”

        “ข้าทนดูไม่ได้อีกต่อไป!”

        “หานไท่ฟู่ เดินหมากกับนาง บีบนางให้ตายคามือ!”

        “บีบนางให้ตาย!”

        คิ้วยาวของหานไท่ฟู่กระตุกจนแทบจะได้ยินเสียงทีเดียว ดวงตาทั้งคู่นั้นแลบเปลวไฟราวกับจะกินคนได้“ตาแก่เช่นข้าต้องให้เจ้าอ่อนข้อให้สองก้าวหรือ ต้องเป็นตาแก่เช่นข้าอ่อนข้อให้เจ้าสองก้าวจึงจะถูก! ต่อให้อ่อนข้อให้เจ้าสองก้าวข้าก็ทำให้เจ้าพ่ายแพ้กระทั่งต้องร่ำไห้จนต้องเรียกหาบิดามารดาได้!”

        ดวงตาเฟิ่งเฉี่ยนทอประกายวาบ นางรับปากทันที “ได้! ท่านพูดเองนะ ว่าจะอ่อนข้อให้ข้าสองก้าว! หากข้าชนะแล้วท่านต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่ง!”

        นางรอเพียงประโยคนี้ของเขา!

        ในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ ก็ต้องใช้ไม้แข็ง!

        ได้แต่ใช้วิธียั่วโทสะเขา ตั้งแต่หลอกล่อให้เขารับปากเดินหมากด้วยแต่นางเองก็กังวลใจเช่นกันด้วยฝีมือการเดินหมากของฝ่ายตรงข้ามอยู่ในระดับยอดฝีมือตนเองสู้ศัตรูไม่ได้ ดังนั้นจึงคิดแผนการหลอกล่อให้อีกฝ่ายอ่อนข้อให้ตนสองก้าว

        เมื่อเป็นเช่นนี้ความเป็นไปได้ที่นางจะเป็นฝ่ายชนะย่อมมากขึ้นสองส่วนฉวยโอกาสยื่นเงื่อนไขออกไปในตอนนี้ ลำบากเพียงครั้งเดียวแต่สบายไปตลอด!

        หานไท่ฟู่ชะงักงัน เขาพ่นลมใส่เคราของตนและพูดว่า “อาศัยอะไรให้ข้าต้องยอมรับเงื่อนไขของเจ้า”

        เฟิ่งเฉี่ยนยักไหล่ “ไม่กล้าเดิมพันหรือ พูดให้ถึงที่สุดแล้วท่านยังคงกลัวแพ้อยู่นั่นเอง!”

        “ใครกลัวแพ้กัน” หานไท่ฟู่ตะเบ็งเสียงใส่จนหน้าแดงก่ำเขาตบโต๊ะด้วยโทสะ “ได้ ข้าจะเดิมพันกับเจ้า! หากเจ้าแพ้ เจ้าจะต้องขอขมาข้าต่อหน้าธารกำนัลและจะต้องไสหัวออกไปจากชุมนุมเดินหมาก ห้ามปรากฏตัวต่อหน้าข้าตลอดกาล!”

        เฟิ่งเฉี่ยนลุกขึ้นตบโต๊ะเช่นกัน “ได้ ตกลงตามนี้!”

        หานไท่ฟู่มีสีหน้าดำทะมึน “เจ้าใช้หมากดำหรือหมากขาว”

        เฟิ่งเฉี่ยนยื่นมือไปหยิบหมากดำออกมาสองตัวแล้วกล่าวว่า “ท่านมิใช่กล่าวว่าจะต่อให้ข้าสองก้าวหรอกหรือ ข้าย่อมต้องเลือกหมากดำ!”

        พูดแล้วนางก็หยิบหมากดำสองตัววางลงบนกระดานหมากอย่างมิเกรงอกเกรงใจหนึ่งในหมากตัวนั้นถึงกับวางลงบนตำแหน่งเทียนหยวน!

        หานไท่ฟู่หน้าเขียวทันที!

        เขามีชื่อเสียงมาจากการ “เดินหมากเทียนหยวน” การเดินหมากดำก้าวแรกต้องเดินตำแหน่งเทียนหยวนนี่เป็นทฤษฎีที่เขาสรุปออกมาด้วยตนเอง เวลานี้นางถึงกับใช้หลักทฤษฎีของเขามาเดินหมากกับเขาใช้วิธีการเช่นนี้มิใช่ต้องการทำให้เขาโมโหตายหรือไร

        เฟิ่งเฉี่ยนคลี่ยิ้มบางๆ ให้เขา “ขออภัยหานไท่ฟู่ด้วยที่ยึดตำแหน่งเทียนหยวนของท่านเสียแล้ว!”

        เจ้ายึดไปแล้วก็ยึดไปแล้วเถิด ไฉนจึงยังจงใจพูดออกมาเพื่อทิ่มแทงจิตใจฝ่ายตรงข้ามด้วย!

        เจ้าเจตนากระมัง!

        ถูกต้อง นางเจตนา!

        ใครใช้ให้ชื่อเสียงของหานไท่ฟู่เลื่องลือเช่นนี้ส่วนนางเป็นแค่มือใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มต้นหัดเดินเท่านั้น

        คิดจะเอาชนะยอดฝีมือระดับเจ็ดด้วยฐานะของผู้ไร้ประสบการณ์เป็นเรื่องการเอาไข่ไก่ไปกระทบกับก้อนหินโดยแท้ ไม่รู้จักประมาณตน!

        แต่นางไม่มีทางเลือก นี่เป็นวิธีการเพียงวิธีเดียวที่นางคิดออก

        คิดจะตอบโต้ นางจำเป็นต้องชนะเท่านั้น!

        ต่อให้ต้องกล้าได้กล้าเสีย นางก็ต้องลองดู

        ดังนั้น นางได้แต่รู้สึกผิดในใจนางไม่ได้เจตนาที่จะยั่วโทสะหานไท่ฟู่จริงๆล้วนเป็นกลยุทธ์ที่นางต้องทำเพื่อต่อกรกับฝ่ายตรงข้ามทั้งสิ้น!

        หานไท่ฟู่ ขอโทษด้วย!

        ไว้รอให้เรื่องทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้วจะมาขอยอมรับผิดกับท่าน!

        หลังจากบันดาลโทสะแล้วหานไท่ฟู่สงบสติอารมณ์ลงในที่สุดแม้ในยามปกติเขาจะเป็นคนมีนิสัยมุทะลุดุดันแต่เขาหลงใหลคลั่งไคล้การเดินหมากอย่างจริงจัง ทันทีที่เริ่มเดินหมากคนทั้งคนจะเปลี่ยนไปทันทีสิงโตที่กำลังโกรธแค้นกลายเป็นนักเดินหมากที่สุขุมใจเย็นคนหนึ่ง!

        แม้ต้องสูญเสียความได้เปรียบตั้งแต่เริ่มการเดินหมากอีกทั้งยังถูกยึดครองตำแหน่งที่ดีที่สุดไปถึงสองตำแหน่งทว่าสำหรับเขาแล้วนั่นเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น

        เขาแค่นหัวเราะเสียงเย็น “อย่าได้ดีใจเร็วเกินไปนัก! การเดินหมากล้อมเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานและต่อเนื่อง สถานการณ์พลิกผันได้ตลอดเวลามิใช่ว่าใครเลือกตำแหน่งที่กำชัยชนะได้ก่อนจะเป็นผู้ชนะเสมอไป! ตอนนี้เจ้าดีใจไม่แน่ว่าจะเป็นการดีใจเร็วเกินไปสักหน่อย!”

        แปะ!

        หมากขาวตัวหนึ่งวางลงไป

        สีหน้าท่าทางของเฟิ่งเฉี่ยนยังคงสงบนิ่งดังเดิมทว่าในใจกลับระแวดระวังมากขึ้น ทุกๆ ย่างก้าวของการเดินหมากล้วนรับมืออย่างรอบคอบ

        แปะ!

        หมากดำตัวหนึ่งวางลงไป

        หมากขาวเริ่มโจมตีอย่างรวดเร็ว!

        เมื่อเดินหมากไปได้ราวๆ สิบกว่าก้าว หมากขาวเริ่มก่อตัวเป็นรูป “ปากกว้าง” เมื่อหันกลับไปดูหมากดำเป็นการเดินหมากแบบไร้กลยุทธ์ ดูวุ่นวายไม่เป็นระเบียบแบบแผน

        ผู้ที่ล้อมเข้ามาดูการเดินหมากมองปราดเดียวก็แจ่มแจ้ง

        “หมากดำเดินหมากส่งเดชหรือ ดูแล้วเป็นการเดินหมากส่งๆ!”

        “ความได้เปรียบจากแต้มต่อสองก้าวของหมากดำไม่มีอีกแล้ว น่าเสียดายน่าเสียดาย!”

        “คนนอกก็คือคนนอก!”

        “หมากกระดานนี้ท่านอาวุโสหานใช้กลยุทธ์ปากกว้าง ต่อสู้อย่างมั่นคงก้าวใดคว้าได้ก็คว้าไว้ก่อนนี่แหละคือการเดินหมากของนักเดินหมากที่เปี่ยมประสบการณ์ไม่ได้รับผลกระทบจากการท้าทายของฝ่ายตรงข้ามแม้แต่น้อยวิธีการเดินหมากยังคงเก่งกาจเหมือนเดิม!”

        “แม้ท่านอาวุโสหานจะถูกแย่งความได้เปรียบจากตำแหน่งเทียนหยวนแต่เมื่อเริ่มใช้กลยุทธ์ปากกว้าง หมากกระดานนี้ย่อมต้องชนะแน่นอนแล้ว”

        มู่ชิงเซียวเองแตกฉานในการเดินหมากล้อมเช่นกันเขาเห็นวิธีการเดินหมากของเฟิ่งเฉี่ยนแล้วได้แต่ส่ายหน้ายิ้มเฝื่อน ดูท่าแล้วนางเดินหมากล้อมไม่เป็นจริงๆรู้แต่แรกว่าเป็นเช่นนี้ควรเปลี่ยนให้เขาไปเดินหมากแทน

        “เฉียนเฉี่ยน เจ้าไหวหรือไม่” เขาถามเสียงเบา

        เฟิ่งเฉี่ยนตอบอย่างสงบ “วางใจทุกอย่างล้วนอยู่ในการควบคุม!”

        แม้เสียงที่ทั้งสองคนคุยกันจะเบามาก แต่คนที่ล้อมอยู่รอบๆยังคงได้ยินจึงอดที่จะเหลือกตาขาวมองบนไม่ได้

        เดินหมากไม่เป็นกระบวนท่า เจ้ายังพูดว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมโอ้อวดไปเถิด เชิญโอ้อวดต่อไป!

        หานไท่ฟู่ตวัดสายตามองเฟิ่งเฉี่ยนปราดหนึ่งแล้วเยาะเย้ยถากถาง “แม่นาง มองสถานการณ์ในตอนนี้ชัดเจนแล้วหรือไม่ อย่าได้กล่าวโทษว่าข้าไม่ตักเตือนเจ้าตอนนี้ข้าใช้กลยุทธ์ปากกว้างแล้วเป็นวิธีการเดินหมากที่บรรพบุรุษของพวกเราคิดค้นสร้างสรรค์จากประสบการณ์การเดินหมากนับร้อยปีเป็นความรู้และสติปัญญาที่บรรพบุรุษของพวกเราสั่งสมมา ดังนั้น ศาสตร์การเดินหมากเป็นศาสตร์ที่กว้างขวางและลึกซึ้งมิใช่ว่าใครก็ได้ที่เรียนรู้การเดินหมากเพียงไม่กี่วันจะกระจ่างแจ้งได้”

        หมากขาวยังคงเดินต่อไป

        เฟิ่งเฉี่ยนมีสีหน้าท่าทางราวกับได้คำชี้แนะแล้ว “ที่แท้นี่เรียกว่ากลยุทธ์ปากกว้าง หรอกหรือ ข้าจดจำไว้แล้ว”

        ตำราทักษะการเดินหมากที่นางเรียนรู้มาไม่มีสูตรนี้จริงๆดังนั้นนางรับคำชี้แนะแล้วจริงๆ

        หมากดำต้าน!

        หานไท่ฟู่แค่นหัวเราะเสียงเย็นอย่างดูแคลนในสายตาของเขาแล้วนางเดินหมากส่งเดช เพราะเขาไม่เคยพบการเดินหมากเช่นนี้มาก่อน

        หมากขาวตอบโต้!

        หมากดำหลบ!

        หมากขาวพุ่งชน!

        ....

        เมื่อหมากขาวเดินไปราวๆ ถึงก้าวที่สามสิบหกมือที่หยิบหมากดำของหานไท่ฟู่ชะงักกึก สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป!

        เห็นเพียงหมากดำที่เดิมอยู่บนกระดานหมากอย่างสะเปะสะปะนั้นไม่รู้ว่าได้กลายเป็นปากกระเป๋าขนาดใหญ่อย่างเป็นระเบียบตั้งแต่เมื่อใดมันรอเพียงแค่กลืนกินหมากขาวทั้งหมดลงไปในกระเป๋าเท่านั้น...

        หานไท่ฟู่ถึงกับทึ่มทื่อไปในทันที เขาตกใจจนหลั่งเหงื่อเย็นท่วมตัว!

        “เป็น เป็นไปได้อย่างไรกัน”

        คนที่ล้อมรอบดูการเดินหมากต่างมองออกเช่นกัน

        “ให้ตายเถอะ! นี่มันกลยุทธ์ปากกระเป๋าหรือ”

        “เริ่มวางกลยุทธ์ตั้งแต่เมื่อใดกัน เหตุใดข้ามองไม่ออกแม้แต่น้อย!”

        “หรือนางไม่ได้เดินหมากส่งเดช แต่นางเดินหมากเป็นจริงๆ”

        “คมในฝักนี่นา!”

        “ครานี้ท่านอาวุโสหานอันตรายแล้ว”