ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        ภายในงานเลี้ยง เทวินกลับเข้ามาที่โต๊ะทุกคนไม่ได้คิดอะไรมากเพราะพิเชษฐ์ได้บอกทุกคนแล้วตามข้อความที่เทวินส่งมาหา
ส่วนที่ฟลอร์เต้นรำหน้าเวทียังคงมีคู่เต้นรำหลายคู่รวมทั้งคู่ของพิเชษฐ์กับวิชุดา งานเลี้ยงบ้านใหม่ของป้าสายใจดำเนินต่อไป
เพราะตอนนี้ยังไม่ดึกมาก

        เทวินมองไปที่โต๊ะของฤดีและจรัสดูเหมือนว่าทุกอย่างจะยังคงเป็นปกติ เขายังไม่แน่ใจนักว่าจรัสมีส่วนเกี่ยวข้อง
ที่ได้รู้จากผู้กองวศินว่าพวกคนที่มาแอบถ่ายรูปของเขาเป็นคนงานรับจ้างของจรัสจนกว่าจะรู้ความจริงก็จะยังไม่อาจสรุปได้

        แต่สิ่งที่นึกถึงมากที่สุดกลับเป็นเจ้านางไม้หอมที่เพิ่งได้พบกันบริเวณเรือนหลังเล็กที่ใกล้กับธารน้ำ‘เธอจะไปอาศัยภายในสวนที่บ้าน
แล้วจะรู้ถึงต้นจันทน์ลูกหอมนั้นหรือเปล่านะ?’ 

        ขณะกำลังคิดอยู่นั้นก็เกิดนึกไปถึงคำกล่าวของธัญญา

        ‘น้องสาวร่วมภพของคุณธัญญา หรือว่าจะเป็นเจ้านางไม้หอม...คุณอมรา?’

        “คุณเทวินคะ” เรนิตาที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยเรียก เพราะดูเหมือนเขาจะเงียบและหรือกำลังคิดอะไร เธอก็รู้สึกเป็นห่วงเขา

        “อ๊ะ!...ครับ เรเนีย”เขาออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงที่ไพเราะสดใสของเรนิตา

        “เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ?” เธอถามเขาด้วยความเป็นห่วง

        “เปล่าครับ ไม่มีอะไรผมเพียงแต่กำลังคิดถึงบางเรื่องนะครับ”

        “คุณเทวิน คุณเรนิตาครับ พวกผมจะขอไปเดินสักหน่อยนะครับ”ผู้กองวศินนั้นอยากไปเดินรอบๆ บริเวณงานพร้อมกับเจ้าหน้าที่
นอกเครื่องแบบ อีกอย่างบางที เทวินเรนิตาสองคนจะได้พูดคุย

        “ค่ะ ผู้กองเชิญตามสบายนะคะ”เรนิตาเธอกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “ครับ ขอบคุณครับ”พวกเขาได้ลุกออกไปเดินดูรอบๆ ปล่อยให้คนทั้งสองได้พูดคุยกัน

        “เรเนีย...คือต่อไปนี้ขอให้ผมได้ดูแลคุณและคนของคุณที่บ้านนะครับ” ท่าทางเขาดูเป็นห่วงเธอมาก

        “คุณเทวิน หมายความว่าอย่างไรคะ?”เธอแปลกใจจึงเอ่ยถามออกไป

        “คือว่ามีบางเรื่องราวที่ผมยังไม่สามารถบอกกล่าวได้ในตอนนี้แม้ว่าคุณจะมีการ์ดที่เก่งกาจคอยช่วยเหลือ แต่ว่ามันจะเป็นการดีกว่า
ที่พวกเราจะอาศัยในสถานที่เดียวกัน” เขามองเธออย่างเป็นห่วง

        “ค่ะ!? เรื่องนี้...เออไว้พวกเราทุกคนไปปรึกษาร่วมกันอีกที ที่บ้านของลุงชาญนะคะ” เธอกล่าวตอบ ในเวลาเช่นนี้ เธอแม้จะรู้หัวใจ
ของตัวเธอเองว่ารักเทวินถ้าได้อยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเธอจะยิ่งรักเขามากขึ้นกว่าเดิม

        “ครับ ไว้ปรึกษาร่วมกันอีกที”เขาคิดว่าหากทุกคนไปอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันนอกจากจะง่ายต่อการ์ดที่ต้องดูแลทุกคนแล้ว
หัวใจของตัวเขาเองนั้นเรียกร้องที่จะได้อยู่ใกล้ชิตกับเรนิตารวมทั้งจะคอยปกป้องดูแลเธอ

        งานเลี้ยงได้ดำเนินมาถึงช่วงหนึ่งและเริ่มมีคนทยอยกลับจรัสและฤดีได้กลับไปแล้วก่อนหน้า กลุ่มของเทวินที่ตอนนี้ก็กำลังจะกลับแล้วเช่นกันและตัวเขาเองควรจะไปบอกกล่าวต่อเพ็ญขวัญดูเหมือนว่าเธอมีแขกที่เป็นกลุ่มเพื่อนคุณป้าสายใจ

        “ขออนุญาตครับ คุณป้า คุณขวัญผมกับน้อง ๆ จะขอกลับก่อนนะครับ”

        “จ้ะ ป้าขอบใจที่มาร่วมงานเดี๋ยวป้าว่าจะหาโอกาสไปที่บ้านสวนของคุณ พอดีมีธุระอยากจะคุยด้วยจ้ะ” ป้าสายใจกล่าวเธอคิดจะไปเจรจาเพื่อจะขอซื้อที่ของเขา

        “ครับผม ยินดีต้อนรับครับ”เขากล่าวตามมารยาท

        “เดี๋ยวขวัญเดินไปส่งค่ะ”เพ็ญขวัญได้โอกาสปลีกตัวจากคนที่ป้าสายใจแนะนำคือชายมีฐานะที่ตัวเธอวางแผนจะให้มาเป็นลูกเขย
ซึ่งเป็นลูกชายของเพื่อนเธอนั่นเอง ตอนนี้เพ็ญขวัญได้เดินมาส่งเทวิน ชายคนที่เธอหลงรัก

        “ไว้ขวัญจะไปเที่ยวที่สวนของคุณนะคะ”เธอบอกกับเขาและพูดคุยกับวิชุดา พิเชษฐ์ รวมทั้งเรนิตาด้วย

        “ครับยินดีต้อนรับคุณขวัญทุกเมื่อครับ” เขาตอบ

        “คุณเรนิตาด้วยนะคะไว้ขวัญจะไปหาที่บ้าน ขวัญต้องการที่จะเป็นเพื่อนของคุณด้วยนะคะ”เธอกล่าวกับเรนิตา แม้ว่าเธอไม่ยินดีนัก
ที่เห็นว่าเทวินให้ความสำคัญต่อเรนิตามากแต่เธอจำเป็นต้องรู้จักเรนิตาเพื่อจะหาวิธีที่จะชนะเธอเรื่องเทวิน ‘ไม่ว่าอย่างไรเราจะต้องได้อยู่ครองคู่กับคุณเทวิน’ เธอคิดเช่นนั้น

        “ยินดีค่ะ คุณขวัญเราเป็นเพื่อนกันค่ะ” เรนิตาตอบรับเธอเป็นเพื่อน จากนั้นจึงได้แยกย้ายกันไป

        ค่ำคืนที่เงียบสงบเทวินที่ได้กลับมาบ้านหลังทำกิจวัตรส่วนตัว ก็เตรียมจะเข้านอนแต่ก็ยังคงนอนไม่หลับ เขาได้นัดหมายทุกคน
ร่วมปรึกษากันว่าจะอยู่ร่วมอาศัยกันในบ้านหลังเดียวในวันพรุ่งนี้ แต่นี้ไม่ใช่สิ่งที่เป็นกังวล มีสิ่งที่อยู่ภายในใจที่ทำให้เขานอนไม่หลับ

        เมื่อไม่อาจนอนหลับเขาจึงลงจากเรือนเดินไปที่ต้นจันทน์ลูกหอมต้นนั้นที่สวนหลังบ้าน สายลมยามราตรี บริเวณต้นจันทน์ลูกหอม
ให้ความรู้สึกที่แสนที่จะรักและห่วงใยจากใครบางคน

        ประกายแสงหนึ่งค่อยส่องสว่างออกมาจากต้นจันทน์ลูกหอม ราวดวงสว่างจากนิลกาฬสีฟ้าอ่อน ค่อยปรากฏเป็นเจ้านางไม้หอมใบหน้าและรูปร่างที่งดงามราวเทพธิดาบนสวรรค์

        เธอมาในชุดไทยคอกระเช้าสีฟ้าอ่อนกางเกงกึ่งและโจงกระเบนสตรีใส่สบายร่วมสมัยสีน้ำทะเลมีประกายแสงสว่างเรืองๆ ออกมาจากตัวเธอพร้อมกลิ่นหอมจางๆ ยิ่งดูยิ่งงดงาม

        “คุณเทวินคะ”เจ้านางไม้หอมได้เอ่ยชื่อของเขาเธอพยายามควบคุมจิตใจที่สั่นไหวเพื่อที่จะให้ตัวเองส่งกลิ่นหอมออกมาน้อยที่สุด

        “คุณอมรา”เขาก็ได้เอ่ยชื่อเธอเช่นกัน ‘ช่างงดงามและมีกลิ่นหอมยิ่งนัก ...โอ้!...ให้ตาย’เขาได้แต่คิดในใจไม่อาจกล่าวออกมาได้

        “ฉันได้มาอยู่อาศัยที่ต้นจันทน์ลูกหอมต้นนี้ค่ะ”เธอบอกกล่าวกับเขาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่แสนงดงาม

        “ต้นไม้นี้!?”

        “ใช่ค่ะ”เธอค่อยหลับตาลงหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “ต้นไม้ต้นนี้ คือตัวแทนของคุณที่ได้เชื่อมกับอีกภพมิติหนึ่ง” เธอกล่าว
ถึงตอนนี้ดูเธอมีความสุขมากที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเธอมองเห็นบางสิ่งที่มีค่ามากสำหรับเธอ

        เมื่อเธอได้เข้ามาอาศัยในต้นไม้นี้เธอได้พบสิ่งที่อยู่ในก้นบึ้งภายในจิตวิญญาณของเทวินแต่เธอไม่ได้กล่าวออกมา

        “คุณได้พบเธอแล้ว!?” เขาเอ่ยถาม

        “ไม่ได้พบเธอ เพียงแต่ว่า ฉันรับรู้ถึงความที่เคยผูกพันต่อกันมาแม้ไม่ทราบอดีตที่เคยร่วมกันแต่ก็ยังรู้สึกได้” เธอตอบเขาตามตรง

        “อ๋อ ครับ เธอชื่อธัญญาอยู่ที่มิติภพนั้นครับ” เมื่อกล่าวถึงธัญญา เขาได้หลับตาลงพักหนึ่งจึงลืมตาและมองไปที่ต้นจันทน์ลูกหอม
ด้วยดวงตาที่มีความหมาย

        “เธอคงจะดีต่อคุณมาก”

        “ใช่ครับ เธอดีต่อผมมาก”

        “เธออาจจะเป็นพี่สาวร่วมภพของฉันฉันรู้สึกเช่นนั้นค่ะ”

        “ครับ ธัญญาเธอเคยบอกกับผมว่าเธอมีน้องสาวร่วมภพ”

        กลิ่นหอมจากเจ้านางไม้หอมเริ่มส่งกลิ่นออกมามากขึ้นเธอยิ้มให้กับเทวินก่อนจะกล่าวกับเขา
“คุณจะยังคงได้พบเธออีกฉันรู้สึกได้เช่นนั้นค่ะ”

        เทวินมองที่เจ้านางไม้หอม "คุณอมรากลิ่นที่หอมจากคุณมากขึ้นแล้วนะครับ”เขารีบเตือนเธอเพราะถ้าจะหอมไปมากกว่านี้
เกรงว่าตัวเขาเองก็จะลำบากแล้ว

        “อ๊ะ! ..ขอโทษด้วยค่ะ”เธอยิ้มและได้รั้งตัวเองให้มีสมาธิและสติพอทีจะควบคุมกลิ่นหอมจากตัวเธอเองได้และกล่าวกับเขา

        “คุณเทวิน นี่ก็ดึกแล้วนะคะฉันว่าคุณควรจะกลับไปพักผ่อนได้แล้วค่ะ”

        “ครับ ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับ”เมื่อกลิ่นหอมจากเธอลดลงเขาก็รูสึกว่าจะง่วงขึ้นมาเมื่อกล่าวลาเธอแล้วก็ได้เดินกลับเรือน

        เจ้านางไม้หอมมองตามเงาหลังของเขาจนกระทั้งเขาหายลับตาไปแล้วจึงมีรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสุขใจ

        ‘คุณเทวินสิ่งที่ฉันพบในก้นบึ้งภายในจิตวิญญาณของคุณ ก็คือ...ตัวฉันเองแค่นี้ฉันก็พอใจมากแล้ว'