หมอดูสาวพลิกชะตา

ข้าเห็นท่านย่าหยวนฉางพุ่งออกจากร่างของเสี่ยวหวา เงาร่างโปร่งใสของท่านย่าปรากฏอยู่เบื้องหน้า คงมีเพียงข้ากับท่านเฉินอี้เฟิงที่มองเห็นและได้ยินถ้อยคำของท่านย่า

"ผีผูกคอหนีไปแล้วหรือ" ข้ากระซิบเสียงแผ่ว

ท่านย่าหยวนฉางพยักหน้า ดวงตาเปี่ยมเมตตา

"มันเพียงหลบไปชั่วคราว เดี๋ยวมันจะกลับมา เจ้ายังมิอาจวางใจ"

「ข้ายังมิทันตั้งตัวดี เหตุการณ์ก็เปลี่ยนผันรวดเร็วเหลือเกิน」 [O_o]

เสี่ยวหวากับเหลียงหมิงยืนงุนงงอยู่ข้างหลัง พวกเขามองไม่เห็นสิ่งที่ข้ากับท่านเห็น สีหน้าสับสนปะปนความกังวล

"แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป" ท่านเฉินอี้เฟิงเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงนั้นฟังดูหนักแน่น

ท่านย่าเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เราต้องการผู้ช่วยเพิ่ม สองคนนี้เหมาะสมที่สุด เราหาทางให้เสี่ยวหวาและเหลียงหมิงมองเห็นผี เพื่อจะได้ช่วยกันปราบมัน"

ท่านย่าหยวนฉางหันมามองที่เฉินอี้เฟิง

"ผงวิเศษก็ถูกเจ้าใช้ไปจนหมดแล้ว มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น ต้องใช้น้ำตาของเจ้าถึงจะทำให้สองคนนี้มองเห็นผีได้"

เฉินอี้เฟิงทำหน้าตกใจ [O_o]

"ท่านจะให้ข้าร้องไห้เพื่อต้องการน้ำตาหรือ"

ทันใดนั้น คุณชายเฉินทำท่าจะถอยหลังหนี

ข้าจึงรีบเอ่ย

"เสี่ยวหวา เหลียงหมิง ช่วยกันจับคุณชายเฉินไว้ อย่าให้หนีไปได้ เขาเป็นผู้เดียวที่จะทำให้เจ้าทั้งสองเห็นวิญญาณและช่วยข้าได้"

เสี่ยวหวากับเหลียงหมิงรีบเข้ามายืนขนาบข้างท่านเฉินอี้เฟิง [ (ﾉ◕ヮ◕) ﾉ*:･ﾟ✧]

"พวกเจ้าต้องมองเห็นวิญญาณก่อน ถึงจะช่วยกันปราบผีได้" ข้าเอ่ยเสียงหนักแน่น

เสี่ยวหวาเบิกตากว้าง

"แล้วจะทำอย่างไรให้ข้ามองเห็น"

"ต้องใช้น้ำตาของท่านเฉินอี้เฟิงเท่านั้น" ข้าตอบ

ท่านเฉินอี้เฟิงส่ายหน้าเบา ๆ

"ข้า...ข้าไม่อาจร้องไห้ได้ง่ายดายนัก" [>///<]

เสี่ยวหวาแกล้งทำหน้าตาเจ้าเล่ห์

"เจ้ามันคุณชายขี้โรค เจ้ามันคนรวย เจ้ามันหน้าตาหล่อเหลาเกินไป เจ้ามัน...ข้าไม่รู้จะด่าเจ้าแบบไหนดี" [-w-]

เหลียงหมิงหัวเราะเบา ๆ

"ข้าไม่คิดว่ามันจะได้ผลนะ" [^^’]

เสี่ยวหวายังไม่หยุด

"เจ้าคงกลัวผีจนร้องไห้ไม่ออกกระมัง หรือเจ้ากลัวเสียภาพลักษณ์คุณชาย"

ท่านเฉินอี้เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ข้า...ข้าไม่รู้จะร้องไห้อย่างไร"

「ท่านคงอึดอัดใจไม่น้อยที่ถูกล้อเลียนเช่นนี้」 [>.<]

เสี่ยวหวายังคงแกล้งต่อไป หวังว่าคำพูดจะทำให้เฉินอี้เฟิงมีน้ำตา

"เจ้ามันผิวขาวละเอียด เจ้ามันไม่เคยลำบาก"

แต่ท่านเฉินอี้เฟิงเพียงเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา แถมยังกลั้นขำ [-///-]

เหลียงหมิงถอนหายใจ

"พอก่อนเถิดเสี่ยวหวา แบบนี้คงไม่ได้ผล" [--]

แล้วเหลียงหมิงก็ย่อตัวลง เปิดชายชุดฮั่นฟูของท่านเฉินอี้เฟิงขึ้น

"เจ้าจะทำอะไร!" ท่านเฉินอี้เฟิงตกใจ [>///<~]

ขาขาวผิวพรรณดีของท่านเฉินอี้เฟิงโผล่พ้นชายผ้า

เหลียงหมิงไม่รอช้า ดึงขนหน้าแข้งของท่านเฉินอี้เฟิงอย่างแรง

"โอ๊ย!" ท่านร้องเสียงหลง น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว [T^T]

ข้ารีบเอานิ้วรองน้ำตานั้นไว้ แล้วปาดที่ตาของเสี่ยวหวากับเหลียงหมิงอย่างรวดเร็ว

ถึงคราวนี้ ข้าเดินอ้อมหลังเอานิ้วชี้ทั้งสองปาดแบ่งน้ำตาให้เท่า ๆ กัน แล้วอาศัยจังหวะที่เสี่ยวหวาและเหลียงหมิงไม่ทันระวังตัว ข้าปาดน้ำตาของเฉินอี้เฟิงเข้าไปที่ตาของทั้งสอง

"เจ้าทำอะไรของเจ้า!" เสี่ยวหวาโวยวาย [>A<]

"ข้ารู้สึกแสบตา!" เหลียงหมิงร้องตาม [>.<]

ข้ายิ้มบางเบา

"อดทนสักครู่เถิด" [ (´• ω •') ]

ทั้งสองขยี้ตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้น

เสี่ยวหวาเบิกตากว้าง

"ข้า...ข้าเห็นแล้ว!" [ (✧ω✧) ]

เหลียงหมิงอ้าปากค้าง

"นั่น...นั่นท่านย่าหยวนฉางใช่หรือไม่" [O_o]

ท่านย่าหยวนฉางยืนอยู่เบื้องหน้า พยักหน้าให้ทั้งสองอย่างอ่อนโยน

เสี่ยวหวากับเหลียงหมิงมองหน้ากันด้วยความตื่นตะลึง

「ในที่สุด ทุกคนก็สามารถมองเห็นวิญญาณได้แล้ว」 [TwT]

ท่านเฉินอี้เฟิงยังคงนั่งกุมขา สีหน้าแดงก่ำ [>///<]

เสี่ยวหวาหัวเราะเสียงใส

"เฉินอี้เฟิง เจ้าเสียภาพลักษณ์คุณชายหมดแล้ว" [^O^]

เหลียงหมิงยิ้มกว้าง

"แต่ก็ได้ผลดีนัก" [^^]

ข้าหัวเราะเบา ๆ

"ขอบคุณท่านจริง ๆ" [ (๑˘︶˘๑) ]

ท่านเฉินอี้เฟิงหันหน้าหนีเล็กน้อย

「แม้จะต้องแลกด้วยความเขินอาย แต่ท่านก็ยอมเพื่อทุกคน」 [>///<~]

ท่านย่าหยวนฉางเอ่ยเสียงนุ่ม

"บัดนี้ทุกคนพร้อมแล้ว จงเตรียมใจให้มั่น ผีผูกคอจะกลับมาในไม่ช้า"

ข้าสบตาทุกคน

「เมื่อเรามองเห็นสิ่งเดียวกัน ใจข้าก็มั่นคงขึ้นอีกมาก」 [ (っ˘ω˘ς) ]

เสี่ยวหวาทำท่าครุ่นคิด

"รีบห่อผมของสตรีหัวทึบใส่ฮู้ก่อนเถิด ข้าว่าจะได้เตรียมพร้อม" [ (◡‿◡✿) ]

「นั้นคือผมของข้า ข้าถูกเรียกว่าสตรีหัวทึบ ช่างทำให้ข้าเจ็บแปลบที่หัวใจ」 [-3-]

เหลียงหมิงขยับเข้ามาใกล้ ขยับมือเหมือนจะดึงเส้นผมข้าด้วยตนเอง

ข้าถอยหลังเล็กน้อย

"อย่าเพิ่ง เจ้าต้องให้เฉินอี้เฟิงเป็นผู้ดึง" เสี่ยวหวาร้องบอก

ท่านย่าหยวนฉางต่างพยักหน้าเห็นด้วย

เฉินอี้เฟิงสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอื้อมมือมาหาข้า ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่เส้นผมข้างแก้ม

「หัวใจข้าเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่」 [ (⁄ ⁄•⁄ω⁄•⁄ ⁄) ]

"ข้าขออนุญาต" เสียงเฉินอี้เฟิงแผ่วเบา

ข้าพยักหน้าเบา ๆ [>///<]

คุณชายเฉินค่อย ๆ ดึงเส้นผมของข้าออกมาอย่างระมัดระวัง แบ่งเป็นสองส่วน แล้วนำไปใส่ฮู้สองอัน

เสี่ยวหวายิ้ม

"คราวนี้เรามีฮู้สองอัน เผื่อไว้ใช้พร้อมกัน" [ (ﾉ◕ヮ◕) ﾉ*:･ﾟ✧]

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ผ่อนคลาย รัศมีอำมหิตสีดำก็แผ่ขยายเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เงามืดไหลวนไปทั่วพื้นและผนัง อากาศเย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ ลมหายใจของข้ากลายเป็นไอขาวในความหนาวเหน็บนั้น

ผีผูกคอปรากฏตัวอีกครั้ง ร่างของมันสูงใหญ่กว่าคราวก่อน ดวงตาแดงฉานจ้องเขม็ง ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูป รัศมีดำหม่นวนรอบตัวเป็นกลุ่มควันหนาทึบ มันแกว่งเชือกในมืออย่างช้า ๆ เสียงเชือกเสียดสีกับอากาศดังแผ่วเบาแต่เย็นเยียบ สายตาของมันไล่จ้องพวกเราทีละคน ราวกับกำลังเลือกเหยื่อที่จะลากไปสู่ความตาย

「มันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ หัวใจข้าเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก」 [>A<]

ท่านย่าหยวนฉางเอ่ยเสียงหนักแน่น

"เฉินอี้เฟิง เสี่ยวเหมย ไปยืนคนละด้านของผีผูกคอ"

ข้ากำกระบี่ไม้ท้อแน่นจนเหงื่อซึมฝ่ามือ เดินไปยืนฝั่งตรงข้ามกับท่านเฉินอี้เฟิง

ผีผูกคอหันมามองข้า ดวงตาแดงฉานวาววับ ริมฝีปากแสยะยิ้มเย็นเยียบ

"เสี่ยวหวา เหลียงหมิง ช่วยกันสวดมนต์"

เสี่ยวหวากับเหลียงหมิงยืนขนาบข้างกัน สองมือประสานแน่น

"โอม มณี ปัท เม ฮุม"

เสียงสวดมนต์ดังประสานกับเสียงของท่านย่าหยวนฉางที่เปล่งถ้อยคำโบราณ เสียงนั้นก้องกังวานในอากาศ ราวกับสร้างม่านพลังบาง ๆ ปกป้องพวกเรา

ผีผูกคอแผดเสียงกรีดร้อง เสียงนั้นแหลมสูงจนข้าต้องยกมือปิดหู ร่างของมันพุ่งเข้ามาใกล้ รัศมีดำหม่นแผ่ขยายออกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ข้ากับเฉินอี้เฟิงหยิบฮู้ขึ้นมาคนละอัน จุดไฟพร้อมกัน เปลวไฟสีทองลุกวาบ ฮู้ทั้งสองแผ่นส่องแสงสว่างจ้า

"พร้อมหรือไม่" ข้ากระซิบ เสียงสั่นเล็กน้อย [>///<]

เฉินอี้เฟิงพยักหน้า สายตาแน่วแน่ [ (ง •̀_•́) ง]

เราทั้งสองโยนฮู้ใส่ร่างผีผูกคอในเวลาเดียวกัน

เปลวไฟสีทองพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างผีผูกคอ มันแผดเสียงโหยหวน แขนข้างหนึ่งของมันถูกไฟเผาจนขาดตกลงมากระแทกพื้น เชือกที่มันถืออยู่อีกมือขาดครึ่ง ทั้งแขนและเชือกที่ร่วงลงมาไหม้กลายเป็นจุนในพริบตา

ผีผูกคอร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เสียงกรีดร้องสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ร่างของมันบิดเกร็ง ดิ้นทุรนทุราย รัศมีดำหม่นค่อย ๆ จางลง

「เสียงนี้ช่างบาดลึกในใจข้ายิ่งนัก แต่ข้าก็รู้ว่ามันคือเสียงแห่งความพ่ายแพ้」 [TOT]

ในที่สุด ร่างของมันก็จางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านสีดำบนพื้น

ทุกคนยืนอึ้งอยู่ชั่วขณะ หัวใจยังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น [>O<]

เสี่ยวหวาโผเข้ามากอดข้าแน่น

"สำเร็จแล้ว! เราทำได้จริง ๆ" [ (ﾉ◕ヮ◕) ﾉ*:･ﾟ✧]

เหลียงหมิงยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายแห่งความดีใจ [ (✧ω✧) ]

ข้าหันไปมองท่านเฉินอี้เฟิง เห็นรอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าของเขา

「ในที่สุด เราก็ผ่านพ้นคืนอันตรายนี้มาได้ด้วยกัน」 [TwT]

เหลียงหมิงหัวเราะเสียงดัง

"ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นวิญญาณกับตาตัวเอง" [^O^]

เฉินอี้เฟิงยืนหอบหายใจ สีหน้าโล่งใจปนเหนื่อยล้า