คิไมระ

ผมได้มายืนที่เดิมร้านเดิมคนขายคนเดิมแต่สิ่งที่มันไม่เหมือนเดิมก็คือก้อนหิน! ใช่ครับมันคือก้อนหิน ผมนี่อึ้งเลย เดี๋ยวนี่เค้าขายก้อนหินกันแล้วหรอ แล้วแหวนอยู่ไหนผมอยากจะซื้อแหวน!

     " ก้อนหินมันขายกันด้วยหรอ? นี่ไม่มีอะไรจะขายแล้วใช่ไหม! "
     มันเอียงคอมากระซิบข้างหูผม ผมนี่ขนลุกเลย " ไม่ใช่ก้อนหินธรรมดาหรอกนะ "
     " แล้วยังไง! ไม่ธรรมดาแล้วยังไงมันมีอะไรพิเศษหรอมันบินได้รึยังไง "
     ผมตวาดใส่เค้า ผมโมโห! โมโหจริงๆ แล้ว
     " ซื้อไปเดี๋ยวก็ได้รู้คำตอบเองแหละ "
     ครับ! ขอบคุณมาก! นี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะเนี่ย!
     ผมยื่นผลึกทั้งหมดให้กับคนขาย ก็อยากจะเลือกอยู่หรอกนะแต่ว่า....เหอะ! มีก้อนหินอยู่สีเดียวมันจะไปรู้อะไรล่ะว่าแต่ละก้อนมันมีคุณสมบัติอะไรบ้าง
     เฮ้อ อยากจะหลับให้ไม่รับรู้อะไรเลยไปซะตรงนั้นเลยจริงๆ
     พอผมยื่นไป....แมร่ง! ได้มาตั้งหลายร้อยก้อนแต่พอซื้อจริงๆ ได้มาแค่สี่ก้อนเท่านั้น!
     นี่มันก้อนหินเทวดารึไง! ทำไมมันถึงได้แพงกว่าแหวนอย่างนี้!
     ถึงจะบ่นไปก็เท่านั้นเพราะผมเองก็ไม่สามารถอธิบายได้เพราะผมไม่ใช่คนขายเป็นได้แค่คนซื้อที่น่าสงสารเท่านั้น โธ่!..ชีวิต
     ผมเดินคอตกกลับไปอย่างสิ้นหวังได้แต่คิดว่าทำไมชีวิตของตัวเองมันถึงได้บัดซบได้ถึงเพียงนี้
     พอเดินไปคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็ได้มาถึงที่พักของตนเองเป็นกระโจมที่ทำจากผ้าหลังหนึ่ง
     ผมเดินเข้าไปอย่างอ่อนระทวยและหยิบแก้วนมด้วยอาการสั่นๆ
     เพิ่งคิดได้นะเนี่ยว่าอดอาหารมันจะทรมานขนาดนี้รู้งี้ก่อนออกไปกินขนมปังกับนมก่อนดีกว่า
     พอดื่มอะไรเสร็จผมก็หลับฟุบโดยที่ไม่รู้ตัว
     ก็คนมันเหนื่อยจะให้ทำไงได้! แค่คิดว่าต้องไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยจากก้อนหินสี่ก้อนก็รู้สึกไม่อยากพยายามอะไรแล้ว

     ถ้ามีคนมาปลุกจริงๆ ก็บอกปัดๆ ไปว่าค่อยชดในวันถัดไปล่ะกันตอนนี้ก็ขอตัวนอนก่อน
     หลังจากที่ผมหลับไปก็ได้มีคนเข้ามาในกระโจมผมอย่างเงียบๆ เขาคนนั้นได้เดินหยุดอยู่ที่ข้างผมที่นอนอยู่บนเตียงแบบไม่รับรู้อะไรเลย
     จากนั้นก็นำพาห่มที่หล่นลงพื้นมาห่มบนตัวโซระด้วยใบหน้าที่หลงใหล
     " น่ารักจังเลย จะนอนจะตื่นก็ยังน่ารัก "