นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        ยังคงเป็นยามบ่ายที่แสงอาทิตย์เจิดจ้าอีกวัน หน้าผาสูงชันที่อยู่ห่างไปมิไกลถูกตะวันสาดส่อง เผยสีน้ำตาลอ่อนอบอุ่นออกมา พื้นดินเปียกชุ่มและอากาศชื้นถูกสายลมพัดกระจายหายไปบางส่วน ทำให้โม่จ้านที่คุ้นชินกับความแห้งรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

        หลังบิดเอวไล่ความเกียจคร้านหลังเดินออกมาจากกระโจม โม่จ้านจึงเริ่มเตรียมอาหารเช้า ลาถีเท่อลากเก๋อจือออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ทำตัวลับๆ ล่อๆ มิรู้ว่าจะทำอันใด

        จะว่าไปแล้วก็ประหลาด ทั้งๆ ที่มีชื่อว่าป่ากวางอูฐ  กระนั้นพวกโม่จ้านอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว นอกจากหนู หนอนและกิ้งก่าที่เป็นสัตว์เล็ก อย่าว่าแต่กวางอูฐ กระทั่งสัตว์ที่ใหญ่กว่านี้สักหน่อยก็ยังมิได้เห็นสักตัว

        ขณะมองเนื้อหมูสามชั้นบนแผ่นเหล็กถูกย่างจนส่งเสียงซี่ๆ โม่จ้านหยิบกระปุกใส่เนยวางลงด้านข้าง จากนั้นหยิบผักสดล้างสะอาดวางลงบนแผ่นขนมปัง

        ถึงแม้ตนจะมาอยู่ต่างโลกได้มินาน ทว่าก็เริ่มคุ้นชินกับวิธีการกินอาหารของที่นี่แล้ว เอ่ยตามตรง หลังผ่านประสบการณ์หลบหนีการประหารและหลบแมวในป่าอย่างอกสั่นขวัญแขวนแล้ว โม่จ้านมิได้รู้สึกเกลียดสภาพที่เป็นอยู่ตรงหน้าแต่อย่างใด --- มีให้กินให้ดื่ม มีงานให้ทำเพื่อหาเงิน รอกระทั่งมีฐานะทางสังคมก็จะสร้างบ้านไม้หลังเล็กบริเวณชายป่า ปลีกตัวออกห่างจากโลกวุ่นวายและสร้างความสุขด้วยตนเอง น่าพอใจมิน้อยทีเดียว

        หากเป็นไปได้ การใช้ชีวิตในป่าต่อไปก็มิเลวเช่นกัน...ซะที่ไหนเล่า!

        โม่จ้านฝันกลางวันยังมิทันจบ สัญชาตญาณต่ออันตรายที่บ่มเพาะมานานปีกำลังส่งเสียงร้องในสมอง ปฏิกิริยาตอบสนองสั่งให้ตนพุ่งตัวไปด้านข้างฉับพลัน ลูกศรน้ำแข็งแหลมคมดอกหนึ่งพุ่งเฉียดใบหูโม่จ้าน ก่อนจะปักลงบนพื้นเสียงดัง ‘ฉึก’

        มิทันได้แขวะสถานการณ์เดจาวู โม่จ้านพลันพลิกตัวลุกขึ้นก่อนคว้ากระบี่บนโต๊ะมาไว้ในมือ

        “มารดามันเถอะ นี่มันของห่วยแตกอันใด...”

        ดวงตาทั้งสองข้างของโม่จ้านเบิกโพลง มองสัตว์ประหลาดลักษณะคล้ายกวางอูฐเบื้องหน้าที่สูงประมาณครึ่งตัวของเขาแล้วหนังศีรษะถึงกับขึงตึง

        หากจะบอกว่าสัตว์ตรงหน้าเป็นอูฐ โม่จ้านที่อยู่ในโลกก่อนคงไม่มีทางยอมรับอย่างแน่นอน แม้ว่ามันจะหน้าตาเหมือนกวางอูฐ ทว่าทั้งตัวกลับถูกกรวดน้ำแข็งปกคลุมและมีไอเย็นสีขาวแผ่ออกมา กระทั่งเขาที่มีลักษณะคล้ายกิ่งไม้ยังถูกห่อหุ้มด้วยชั้นน้ำแข็ง ดวงตาคู่หนึ่งที่จดจ้องโม่จ้านมิใช่สีน้ำตาลหรือสีดำธรรมดาทั่วไป หากแต่เป็นสีแดงแปลกประหลาด

        ...นี่คือสิ่งที่เรียกกันว่าสัตว์ปีศาจหรือ

        โม่จ้านกำกระบี่ในมือแน่น จดจ่อกับทุกการกระทำของสัตว์ประหลาด

        เมื่อเห็นว่าลอบโจมตีไม่สำเร็จ สัตว์ประหลาดพลันร้องคำรามเสียงดัง ตามด้วยก้มหน้าลงพุ่งตรงมาทางโม่จ้าน โม่จ้านมิกล้าฝืนต้าน ในชั่วเสี้ยววินาทีที่มันพุ่งมาตรงหน้า โม่จ้านพลันเบี่ยงหลบไปด้านข้าง จากนั้นใช้กระบี่ในมือฟันไปทางขาของสัตว์ประหลาด กระบวนท่านี้ใช้สำหรับต่อกรกับสัตว์และมนุษย์รูปร่างใหญ่โดยเฉพาะ เนื่องจากพวกเขาหันตัวกลับมาไม่สะดวก สัตว์ประหลาดจำต้องยอมรับความเสียเปรียบนี้

        สิ่งที่ตามมาคือเสียงดัง ‘เคร้ง’ ง่ามนิ้วของโม่จ้านสะเทือนจนเจ็บ ทว่าขาของสัตว์ประหลาดกลับมิเป็นอันใดแม้แต่น้อย โม่จ้านเข้าใจทันใด เหนือผิวหนังบนขาของสัตว์ประหลาดมีน้ำแข็งปกคลุมเป็นชั้นหนาทีเดียว คาดว่ากระบี่คงยากจะฟันทะลุในคราเดียว

        หลังสัตว์ประหลาดชนเครื่องครัวล้มระเนระนาดพลันหันกลับมาทันใด ยังคงพุ่งเข้าใส่โม่จ้านอีกครั้ง

        โม่จ้านกระโดดหลบไปด้านข้าง ทว่าความรู้สึกเจ็บที่ส่งมาจากหน้าอกกลับเตือนสติตนว่าอีกฝ่ายมิใช่สัตว์ที่โง่ซื่อเช่นนั้น โม่จ้านคลำเกราะที่ถูกกรีดชำรุดของตนโดยสัญชาตญาณ จึงได้ประสบกับตนเองว่ามิอาจใช้หลักการธรรมดาทั่วไปมาต่อกรกับสัตว์ปีศาจ --- เลือดที่ไหลซึมออกมาแสดงให้เห็นว่าบาดแผลมิตื้น ทว่าตนมั่นใจอย่างมากว่าหลบพ้น เหตุใดจึงยังบาดเจ็บได้อีก?

        เช่นนั้นปัญหาคงอยู่ที่ตรงนั้นสินะ...

        โม่จ้านย่อกายเตรียมระวังพลางมองสำรวจเขากวางที่ฉาบด้วยน้ำแข็งอย่างละเอียด ซึ่งเป็นไปตามคาด เดิมทีเขากวางนั้นแตกแขนงซับซ้อน ขณะวิ่งด้วยความเร็วจะมีไอน้ำแข็งแหลมคมห้อมล้อม ทำให้ขอบเขตการโจมตีของเขากว้างกว่าที่ตามองเห็น

        หลังโม่จ้านคำนวณระยะการเว้นความห่าง การหลบหลีกตามมาจึงสามารถหลบได้โดยไร้อาการบาดเจ็บ ครั้นเห็นว่ามนุษย์ตรงหน้าไม่หลงกลวิธีนี้ สัตว์ประหลาดพลันหยุดอยู่ที่เดิมหลังกระโจนเข้าใส่ ขณะมองลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมาของเจ้ากวาง โม่จ้านกลับยิ่งระแวดระวังมากกว่าเดิมพลางกระชับกระบี่ในมือไว้มั่นอีกครั้ง

        ทันใดนั้นโม่จ้านพลันได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากด้านหน้า สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันใด --- ช่างบังเอิญเสียเหลือเกิน เก๋อจือกับลาถีเท่อกลับมาในเวลาเช่นนี้เสียแล้ว

        หากโม่จ้านรับมือเพียงลำพัง ต่อให้สู้มิได้ก็ยังพอจะหนีไปได้ ทว่าหากต้องพาเด็กสองคนไปด้วยคงจะเป็นปัญหามิน้อย

        “โม่เจ๋อเอ่อร์ ทำกับข้าวเสร็จแล้วหรือไม่ พวกเรา---อุ๊บอื้อๆๆ!”

        เสียงของเก๋อจือขาดหายไป ลาถีเท่อที่สายตาแหลมคมรีบปิดปากเก๋อจือเอาไว้ทันทีที่เห็นสัตว์ประหลาด ทว่าน่าเสียดายที่ไม่ทันการเสียแล้ว สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายกวางหันหัวกลับมาทันที เสียงศรน้ำแข็งขนาดใหญ่และหนาพุ่งออกจากปาก พุ่งตรงไปทางเก๋อจือ

        “หลบ!” โม่จ้านร้องตะโกนพร้อมกับพุ่งปราดไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างกำกระบี่ฟันลงบนลำคอของสัตว์ประหลาดอย่างสุดกำลัง เกิดเป็นเสียง ‘เคร้ง’ ดังขึ้นอีกครั้ง ทว่าผลลัพธ์กลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ชั้นน้ำแข็งบริเวณลำคอของสัตว์ประหลาดเกิดรอยร้าวอย่างเห็นได้ชัด

        ความสนใจของสัตว์ประหลาดกลับมายังโม่จ้านอีกครั้ง ยกกีบเท้าหน้าขึ้นเหยียบไปทางโม่จ้าน โม่จ้านสูดหายใจเข้าหนึ่งเฮือก ฝ่าเท้ามิถอยทว่ากลับเข้าประชิด กายเฉียดกีบเท้าขณะกระโดดขึ้น คมกระบี่ตวัดครึ่งวงกลม หนึ่งเสียง ‘เคร้ง’ ดังขึ้นอีกครั้งหลังโจมตีลงบนลำคอของสัตว์ประหลาดอย่างแม่นยำ

        ตามด้วยเสียง ‘เปรี๊ยะ’ ดังเสียดหู ชั้นน้ำแข็งที่เกิดรอยร้าวขยายตัวออกไปมิต่างกับใยแมงมุม เศษน้ำแข็งเริ่มค่อยๆ ร่วงลงมา สัตว์ประหลาดมิเคยเห็นผู้ที่ต่อสู้อย่างไม่รักชีวิตเช่นโม่จ้านมาก่อน มันถึงกับตะลึงและหยุดอยู่ที่เดิมเป็นเวลาครู่หนึ่ง มิใช่เรื่องง่ายกว่าโม่จ้านจะมีเวลาว่างมาสนใจคนอีกสองคน

        ศรน้ำแข็งที่หักเป็นสองท่อนร่วงหล่นลงบนพื้น ลาถีเท่อกึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด มือข้างซ้ายกุมไหล่ขวาที่ได้รับความกระทบกระเทือนเอาไว้ ใต้ฝ่าเท้ามีหินเว้าทรงจานเปรอะรอยน้ำ เห็นทีลาถีเท่อคงจะใช้ก้อนหินค้ำยันเพื่อฝืนขวางศรน้ำแข็งเอาไว้ ทว่ามือขวากลับได้รับความกระทบกระเทือนจนสูญเสียการเคลื่อนไหวเป็นการชั่วคราวเสียแล้ว

        เก๋อจือที่เหงื่อผุดเต็มใบหน้าไม่มีเวลามามัวสนใจอาการบาดเจ็บของลาถีเท่อ ตนรีบยกคทาสั้นขึ้นมาพลางร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว

        “เก๋อจือหยุด! อย่ายั่วโมโหมัน!”

        การรวมตัวของธาตุไฟจะทำให้สัตว์ประหลาดรู้สึกไม่ปลอดภัย โม่จ้านเห็นว่าสถานการณ์มิดีจึงร้องตะโกนออกไป หลังจากนั้นพลันสัมผัสได้ว่ากวางอูฐที่ถูกยั่วยุก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งตรงไปทางเก๋อจือ โชคดีที่โม่จ้านชิงลงมือก่อนโดยไม่ลังเล กระบี่คมฟันเกราะน้ำแข็งบนลำคอของสัตว์ประหลาดที่มีรอยแตกอีกครั้ง เกราะน้ำแข็งของสัตว์ประหลาดแตกไปกว่าครึ่ง จำต้องฝืนเบี่ยงทิศทางกลางคันจนร่างกายขนาดใหญ่พลิกตลบล้มลงกับพื้นก่อนกลิ้งไปหลายตลบ

         ครั้นเห็นว่ามิอาจขัดขวางการร่ายเวท ความรู้สึกเกลียดธาตุไฟแต่กำเนิดของสัตว์ประหลาดทำให้มันเริ่มกระวนกระวายและพ่นศรน้ำแข็งเล็กอีกหลายดอกใส่เก๋อจือ โชคดีที่เก๋อจือได้รับบทเรียนจากครั้งก่อนทั้งร่ายเวทไว้ล่วงหน้าแล้ว ธาตุไฟรวมตัวกันเป็นระลอกคลื่น หลอมละลายศรน้ำแข็งกลางอากาศได้สำเร็จ

        โม่จ้านกำกระบี่เข้าประชิดสัตว์ประหลาดอีกครั้ง หลังคุ้นชินกับลู่ทาง ตนมีความมั่นใจว่าการโจมตีครั้งต่อไปจะต้องฟันเกราะน้ำแข็งของมันจนแตกได้อย่างแน่นอน

        ทว่าสัตว์ประหลาดได้เริ่มระแวงโม่จ้านเสียแล้ว มันสะบัดตัวเล็กน้อย เศษน้ำแข็งบนลำคอพลันร่วงหล่นลงมา หลังเงยหน้าแผดเสียงคำรามขึ้นฟ้าก็วิ่งหายเข้าไปในป่าทันที

        “ทำเอาข้าตกใจเสียแทบแย่ ยังนึกว่าวันนี้จะต้องทิ้งชีวิตน้อยๆ ไว้ที่นี่เสียแล้ว”

        เก๋อจือทิ้งก้นลงบนพื้นพลางเช็ดเหงื่อบนกาย

        “มิใช่ป่าลึกเสียหน่อย คาดมิถึงว่าจะพบกวางเกราะน้ำแข็ง ควรจะกล่าวว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่...”

        โม่จ้านนั่งลงตรงหน้าลาถีเท่อก่อนตรวจดูข้อมือของเด็กหนุ่มเผ่าหมานอย่างละเอียด หลังตรวจย้ำจนมั่นใจว่ากล้ามเนื้อเอ็นยึดเพียงบวมจากอาการบาดเจ็บ โม่จ้านล้วงหยิบผ้าออกมา บอกใบ้ให้เก๋อจือไปนำน้ำมาเล็กน้อย เพื่อประคบเย็นให้ลาถีเท่อ

        “นี่โม่เจ๋อเอ่อร์ เจ้าเป็นผู้ไล่กวางเกราะน้ำแข็งไป ไม่มีสิ่งใดอยากจะเอ่ยสักหน่อยงั้นรึ?” เก๋อจือยกน้ำเย็นจากลำธารขนาดครึ่งหม้อมาวางไว้ตรงหน้าลาถีเท่อ

        “...เจ้าตัวนี้แข็งแกร่งมาก? หากเจ้ามิถูกขัดจังหวะ เวทธาตุไฟคงจะจัดการมันได้กระมัง?” โม่จ้านงุนงงอยู่บ้าง

        ความเลื่อมใสในสายตาของลาถีเท่อแทบจะเอ่อล้นออกมา ทว่าเก๋อจือกลับกำหม้อน้ำทำหน้าคับแค้นใจ

        “ถึงขั้นปล่อยศรน้ำแข็งได้เช่นนั้น มิแน่ว่ากวางเกราะน้ำแข็งตัวนั้นอาจจะถึงขั้นหกแล้วก็เป็นได้ เมื่อจอมเวทขั้นเดียวกันเผชิญหน้ากับสัตว์ปีศาจตามลำพัง หากไม่มีความยับยั้งชั่งใจ มีแต่จะสิ้นชีพลงอย่างน่าเวทนา ข้ามิเห็นว่าก่อนหน้าพวกเจ้าต่อสู้กันอย่างไร กระนั้นเมื่อดูจากการใช้กระบี่บางเพียงเล่มเดียวกลับสามารถทำให้เกราะน้ำแข็งของกวางเกราะน้ำแข็งแตก อีกทั้งยังกล้าต่อกรกับมันเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ โม่เจ๋อเอ่อร์ อย่างน้อยเจ้าก็คงอยู่ในระดับหัวหน้าอัศวินรักษาการณ์แล้วกระมัง?”

        โม่จ้านลูบจมูกอย่างค่อนข้างเขินอาย หวนนึกว่าปีนั้นกระทั่งหัวหน้ากลุ่มเล็กๆ ตนก็ยังเป็นมิได้เสียด้วยซ้ำ

        “และอีกอย่าง หากมิใช่เพราะมันวิ่งเร็ว เย็นนี้พวกเราอาจจะมีเนื้อกวางกินแล้วก็เป็นได้”

        เก๋อจือกลืนน้ำลาย หวนนึกถึงความทรงจำอันแสนเอร็ดอร่อยที่มีไม่บ่อยครั้งนัก

        “เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นเนื้อสัตว์ปีศาจขั้นหกเชียว จะได้กินก็เพียงในงานเลี้ยงเท่านั้น!”

        “...ต่อให้จับได้ นั่นก็เป็นของโม่เจ๋อเอ่อร์ เจ้าเลิกคิดเพ้อเจ้อเสีย”

        ลาถีเท่อหัวเราะอย่างจนปัญญาพลางเคาะหัวเก๋อจือเบาๆ

        “ด้วยนิสัยของเขา เกรงว่าคงจะนำกวางทั้งตัวไปขาย เพราะอย่างน้อยก็มีค่าประมาณหนึ่งพันเหรียญทอง”

        ที่แท้นิสัยโลภในทรัพย์สินเงินทองของตนแสดงออกอย่างชัดเจนถึงเพียงนี้ โม่จ้านเผยยิ้มกระดากอาย เพราะตนก็คิดจะทำเช่นนั้นจริงเสียด้วย

        “จะว่าไป แท้จริงแล้วพวกเจ้าไปทำอันใดกันยามเช้า?”