่เช้าอากาศเย็นสบายอุณหภูมิ18องศาในสวนผลไม้ริมแม่น้ำย่านชานเมืองของจังหวัดหนึ่งที่ติดชายแดนพม่า ตาบุญวัยหกสิบห้า เ้าของสวนผลไม้ หรือคนแถวนี้เรียกว่าอาจารย์บุญ เพราะแกเคยเป็ครูมาก่อนที่จะเกษียณจากกรุงเทพฯก่อนผันตัวมาทำสวนที่บ้านเกิด....เสียงอะไรอีกหละ...แกะโไปที่กอหญ้าหลังสวนแก....เสียงร้อง..เมี๊ยว เอ้าเ้าดำแกไปทำอะไรตรงนั้นแล้วลูกแกอีก5ตัวไปไหนหละ..ไปเรียกลูกแกมากินข้าว...หิวหละสิ.. อะนี่ข้าวคลุกปลาทู กินซะ เ้าดำแมวที่หนีมาอยู่ด้วยพร้อมลูกในท้องของมันอีก5ตัวพอมันเกิดลูก..มันก็ไม่ไปไหนและอยู่ที่สวนของตาแกนับแต่นั้นมา.. วันนี้ก็เป็วันเกิดของลูกสาวแกด้วย...ครบอายุ25ปีพอดี..ลูกสาวแกชื่อน้องมุก....ทำงานอยู่กรุงเทพฯพอเรียนจบมหาลัยก็ทำงานที่กรุงเทพฯต่อเลยนานๆครั้งถึงจะกลับบ้านเพราะั้แ่แม่ของมุกจากไปแกต้องเลี้ยงลูกสาวคนเดียวและใช้ชีวิตอยู่กรุงเทพฯกว่าสามสิบปีถึงได้กลับมาอยู่บ้านเกิดและทำสวนในที่ดินผืนเดียวที่ซื้อไว้ตอนทำงานอยู่ เ้าดำกินอิ่มแล้วนะ...เ้าดำและลูกๆของมันร้องรับ..เมี๊ยว..และพากันวิ่งไปตากแดดอ่อนยามเช้ากลิ้งเกลือกบนหญ้าอย่างมีความสุข ตาบุญเห็นหญ้าเริ่มยาวแล้ว แกเริ่มใช้มีดถางหญ้าและเผากลบหญ้าแห้งบ้าง ระหว่างที่แกกำลังเผาหญ้าอยู่นั้นแกเห็นไม่ถนัดอะไรหนะ...แกร้องออกมา...นั้นมันอะไรกลมๆ..เผาไฟก็ไม่ไหม้..แกลองเอาไม้เขี่ยๆ..เดินไปแล้วใช้มือจับ..ลูกแก้วขนาดใหญ่สีฟ้าน้ำเงินสด..แกอุทานมาว่าสวยงามมาก..แกรู้สึกฉงนแล้วมันมาจากไหนกันนะ