“มาเป็อสูรซะ ทันจิโร่!!” เสียงของมุซันบอกให้ทันจิโร่มาเป็อสูร
“ ไม่!! ฉันจะฆ่าแกเพื่อแก้แค้นให้กับครอบครัวของฉันน” ทันจิโร่หยิบดาบใช้กระบวนท่ากระโจนเข้ามาเพื่อที่จะฆ่ามุซัน
“หึ่.. เสียดายจริงๆ งั้นก็ไปเป็อาหารของอสูรซะ” มุซันโจมตีใส่ทันจิโร่
เงาความมืดจากการโจมตีของมุซันทำให้ทันจิโร่สลบไป
“นี่นาย ตื่นเร็วเข้า” เสียงของชายคนหนึ่งกำลังปลุกทันจิโร่
“== นี่ฉันหลับไปหรอเนี่ย” ทันจิโร่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความงัวเงีย และก็สลบเหมือดไปอีกครั้ง
“นี่นายย อย่าพึ่งหลับเส้!!" ชายคนนั้นเขย่าตัวทันจิโร่ให้ตื่น
“นี่ รีบๆพาเขาขึ้นมาบนม้าได้ล้ะ เราไม่ได้อยู่ในที่ๆจะทำอะไรอย่างสบายใจได้หรอกน้ะ” เสียงที่แสนเ็าออกมาจากชายคนหนึ่ง
“ครับ/ค่ะ หัวหน้า” ชายคนนั้นแบกทันจิโร่ขึ้นมาบนรถเกวียน และเดินทางกลับไปยังที่อยู่ของพวกเขา
วันต่อมา
“ที่นี่มันไหนกัน” ทันจิโร่สงสัยในที่ๆไม่คุ้นตา พอตั้งสติได้จึงนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวของตัวเองไม่ได้อยู่ด้วยจึงถามหาน้องสาว
“เนซึโกะ อยู่ที่ไหนน่ะเนซึโกะ นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมฉันถึงถูกขังอยู่ในคุกได้เนี่ย” เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนกำลังเดินมา
“ไง.. ตื่นแล้วหรอเ้าทึ่ม” เสียงที่แสนเ็าถามกับทันจิโร่
“พวกนายเป็ใคร เนซึโกะน้องสาวฉันอยู่ที่ไหน พวกนายเป็อสูรสิ่นะ”ทันจิโร่ถามกลุ่มคนเ่าั้ด้วยความใจร้อน และเอาหัวโขกกับกรงจนกรงเก่าๆถึงกับบิดเบี้ยว
“ อะไรกันเ้าบ้านี่ พวกฉันช่วยแกไว้แท้ๆ ยังจะมาว่าพวกฉันเป็อสูรอะไรของแกอีกอย่างงั้นเรอะ” เสียงของหนุ่มผมแดงะโออกมา ทันจิโร่ได้ยินจึงหยุดการกระทำของตัวเอง และเดินไปนั่งที่เตียง และทันจิโร่ค่อยๆทำให้ใจตัวเองเย็นลง
“ใจเย็นๆน่า แจน นายเป็ใครทำไมถึงไปนอนสบายๆอยู่นอกกำแพงได้ล่ะ” เมื่อทันจิโร่ใจเย็นลงและก็แนะนำตัวให้ทุกคนรู้จัก
"พวกคุณเป็คนช่วยผมไว้สิ่นะครับ ต้องขอโทษจริงๆที่กล่าวหาพวกคุณแบบนั้น.. ผมชื่อ คามาโดะ ทันจิโร่ เป็นักล่าอสูร
“นักล่าอสูรหรอ? แล้วอสูรที่นายล่าเนี่ย ใช่ไททันรึเปล่า” เสียงของหญิงสาวใส่แว่นถามกับทันจิโร่
“อสูรที่ผมล่า มันมีรูปร่างเหมือนกับมนุษย์ธรรมดา แต่ผมสามารถรู้ได้จากกลิ่นของมัน” ทุกคนงงกับสิ่งที่ทันจิโร่ได้พูด หญิงใส่แว่นจึงพูดออกมาว่า
“หัวนายนี่แข็งขนาดไหนกันนะ ถึงได้ทำให้กรงบิดเบี้ยวได้แบบนี้เนี่ย.. งั้น….ถ้านายเป็ถึงนักล่าอสูรแล้วล่ะก็ งั้นฉันจะสอนล่าอสูรตัวใหญ่ให้เอง” หญิงใส่แว่นจึงหันไปคุยกับชายที่มีท่าทางเ็าคนนั้น
“นี่รีไวล์.. ฉันขอเป็คนดูแลเ้านี่เองได้รึป่าว" รีไวล์เดินออกไปพร้อมกับพูดว่า
“ตามใจเธอแล้วกัน อย่าให้เ้าบ้านั่นมันก่อเื่ก็พอ” ฮันจิดีใจรีบเข้าไปพาตัวทันจิโร่ออกมา แล้วพาเดินออกไปดูเมืองข้างนอก
“ฉันมีชื่อว่าฮันจิ เป็หัวหน้าหน่วยที่2 ของกองกำลังสำรวจ ส่วนคนที่ทำท่าทางเ็าคนนั้นชื่อว่ารีไวล์ และคนที่เป็ความหวังของพวกเราก็คือ เอเรน คนที่ช่วยเธอมายังไงล่ะ” ทันจิโร่ไม่พูดอะไรและเดินต่อ
“งั้นฉันจะพาไปพักก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกกัน” ฮันจิเดินพาทันจิโร่ไปยังที่พัก และได้เล่าเื่ของไททันและกำแพงให้ทันจิโร่ฟังไปตลอดทาง