TinTime Story ดื้อนักรักซะเลย
Mammysmile
Ep.3 ในวันที่ป่วย
ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ~
เสียงติ๊ด ๆ ของเครื่องวัดไข้ทำงาน
"38.6" พี่ชายผมที่ดึงปรอทวัดไข้ขึ้นมาดู
ตอนนี้ผมได้แต่นอนปล่อยให้พี่ผมอย่างไอ้เธียร์ทำนู่นทำนี้ตามประสานักเรียนแพทย์ของมันไป
" เมื่อวานยังดี ๆ ไหนวันนี้ไข้ขึ้นได้วะ" เธียร์มันพูด
" ไม่รู้ดิ "
"เมื่อวานไปหาไอ้พร้อมมาหรอ"
"เออ....ไม่อะ" มันจะถามถึงไอ้พี่พร้อมก็ไม่แปลก เพราะไอ้เธียร์พี่ชายผมมันยังไม่รู้ว่าผมเลิกกับพี่มันไปแล้ว
"ไอ้เธียร์ ....กูกับพี่พร้อมเลิกกันแล้ว" หลังผมพูดจบกิริยาท่าทางพี่ชายผมไม่แปลกใจอะไรเลยสักนิด
"ไอ้เธียร์มึงไม่แปลกใจเลยหรอเห็นมึงนิ่งไป"
"หึ...กว่ามึงจะบอกกูนะ เื่นี้กูรู้อยู่แล้ว"
"แล้วมึงรู้ได้ไง"
"กูตาบอดมั้ง เดินควงกับรุ่นน้องที่ชื่อมิวนิคไปทั่วคณะขนาดนั้น กูไม่เห็นสิแปลก"
"แล้วมึงเห็นแบบนั้นไม่รู้สึกอะไรบ้างรึไง"
"ที่จริงกูก็โกรธที่มันทำกับมึงแบบนั้น โกรธจนอย่างจะเข้าไปซัดหน้ามัน แต่กูมาคิดอีกทีเก็บแรงมาดูแลเด็กโง่แบบมึงดีกว่า" มันพูดเสร็จมันก็ดีดหน้าผากผมไปหนึ่งที
"ยังมาซ้ำเติมกูอีก กูป่วยอยู่นะ"
"กูสายซัพพอร์ตโว้ย กูเคยเตือนมึงแล้วว่าไอ้พร้อมมันเชี้ย มึงก็ดันทุรังจะคบกับมันอยู่ได้"
"เออๆ กูรู้แล้วครับ วันหลังจะเชื่อมึงพอใจยัง!"
"ดีมากไอ้น้อง ตอนบ่ายกูมีเรียนกลับอีกทีก็ดึกๆ จะกินอะไรไหม กูจะได้สั่งแกร็ปให้"
"อยากกินอะไรที่ไม่ต้องเคี้ยวอะ"
"งั้นก็ข้าวต้มหมูละกัน เดี๋ยวกดสั่งให้ มึงก็รอรับละกัน"
"อื้อ " ด้วยพิษไข้ทำให้ผมแทบลืมตาไม่ค่อยขึ้น เพราะรู้ว่ามันหนักตามากเหลือเกิน ผมได้แต่พยักหน้าไปแค่นั้นสั้นๆ
ผมกับพี่ชายผมอย่างไอ้เธียร์ อายุห่างกันแค่หนึ่งปี สำหรับหน้าที่พี่ชายของมัน มันเป็พี่ชายที่ดีที่สุดในชีวิตผม ดูแลผม ค่อยตักเตือนผม ถึงแม้ผมกับมันจะมีทะเลาะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง บางวันดีบางวันร้าย แต่เราสองคนก็ไม่เคยทิ้งกันเลย
"กูไปนะ ยาแก้ไข้กูจัดไว้ในบนหัวเตียงแล้ว กินข้าวกินยาซะ "
"อื้อ รู้แล้วมึงรีบไปเรียนเหอะ" ผมรีบโบกไล่ให้มันรีบไปเรียน
หลังจากพี่ชายผมไปความเงียบก็มาเยือนอีกครั้ง ซึ่งทำให้ผมเผลอหลับไปอีกครั้งเพราะพิษไข้.....
....
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูทำให้คนที่กำลังนอนค่อยๆรู้สึกตัวขึ้น
"ปวดหัวชะมัด "
ด้วยความที่ปวดหัวมากบวกผสมกับหนังตาที่สุดจะตึงมาก ทำให้ผมที่กำลังลุกจากเตียง เเละ กำลังจะเดินไปยังประตูทางออก แต่ก็ต้องเซไปหนึ่งทีแต่ผมก็สามารถตั้งหลักได้ ตอนนี้เรี่ยวแรงผมหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ตอนนี้ผมต้องพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีพาตัวผมไปยังหน้าประตูให้ได้
แต่พอผมเปิดประตูมาก็ต้องชะงักเพราะคนที่เคาะประตูเมื่อกี้ไม่ใช่คนส่งอาหารแต่กลับเป็คนที่ชอบวนเวียนอยู่รอบตัวผมใน่นี้
"ไอ้ติณห์!"
"อาหารมาส่งแล้วครับ :) "
"มึงมาได้ไง "
"สำหรับกูมันง่ายจะตาย "
"แล้วมึงมาทำไม"
"ก็มาหามึงไง วันนี้ไม่เห็นมึงไปมอเลยมาหามึงที่ห้องไง แล้วเมื่อกี้มีคนมาส่งอาหารให้มึงพอดีกูเลยอาสาเอามาให้ "
ผมถอดหายใจหนึ่งที ตอนนี้ผมแทบบ้า ร่างกายก็ป่วยอยู่แล้วต้องมาเจอคนอย่างมันอีก หัวแทบจะปวด
"ส่งถุงข้าวต้มมา แล้วมึงก็กลับไปเหอะ" จากนั้นผมก็ไปหยิบถุงข้าวต้มจากมือมันและกำลังจะยืนมือไปปิดประตู แต่ก็ถูกมือดีของคนตรงหน้าคว้าจับไว้
"เดี๋ยว! ตัวมึงร้อนนิ มึงไม่สบายหรอ" จากนั้นมันก็ตีเนียนเดินเข้ามาในห้องโดยปริยาย
"มึงเข้ามาทำไม ออกไปเลยนะ"
"ไม่สบายอยู่มึงก็ยังดื้อนะ" มันแกล้งทำเป็หูทวนลม ทำเป็ไม่ยินสิ่งที่ผมพูด
"ทำอะไรของมึง!" ผมใเพราะอยู่ ๆ ตัวผมก็ถูกไอ้ติณห์พาตัวมายังห้องนอนและดันตัวผมให้นั่งกับเตียง
"อยู่เฉยๆ จะเช็ดตัวให้" มันไม่ว่าเปล่ามันพยายามจะถอดเสื้อผ้าผม แต่ผมรั้งไว้ไม่ให้มันถอด
"มึงบ้ารึไง เข้ามาห้องกู แล้วอยู่ๆจะแก้ผ้ากูเนี่ย!" ผมพยายามจะดันตัวมันออกแต่ด้วยแรงที่มีอยู่นั้นจากดันให้มันออกห่างมันชั่งยากเย็นเหลือเกิน
"หรือมึงอาย? ฮ่า ๆ ไม่ต้องอายหรอคนกันเอง เมื่อวันก่อนมากกว่านี้กูเห็นมาแล้ว ไม่ต้องอาย"
ผมได้ยินแบบนั้นถึงกับหน้าร้อนขึ้นทันที ขุดเื่นี้มาให้ผมคิดอีกแล้ว พึ่งรู้จักมันเพียงไม่กี่วัน ทำไมมันถึงได้มายุ่งกับผมได้ขนาดนี้ ชาติก่อนผมไปทำอะไรผิดกับมันหรือเปล่าทำให้ชาตินี้มันถึงตามมายุ่งกับผมได้ขนาดนี้
"หุบปากมึงไปเลยนะ! ถ้ามึงขุดเื่นี้มาพูดอีกกูจะต่อยมึงให้ฟันหลุดเลย"
"โอเค ๆ ไม่พูดแล้ว มึงก็ยอมให้กูถอดเสื้อเช็ดตัวดี ๆ ดิ"
ผมี้เีต่อล้อต่อเถียงกับมันแล้ว ยิ่งพูดผมยิ่งเหนื่อย ผมเลยยอมให้ถอดเสื้อท่อนบนออกอย่างง่ายดาย
จากนั้นมันก็จัดแจงเอาผสมน้ำร้อนน้ำเย็นทำให้เป็น้ำอุ่นๆ จากนั้นมันก็ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กมาจุ่มๆบิดๆ และมาเช็ดตัวผม
"ห้องนี้มึงอยู่คนเดียวหรอ"
"คิดว่ามึงสืบชีวิตกูหมดแล้วสักอีก" ผมตอบกลับมันไปอย่างกวนๆ
"กูก็ไม่ใช่โรคจิตที่จะต้องรู้เื่ของมึงทุกเื่หรอกนะ"
"ที่ทำอยู่เนี่ยไม่ใช่หรือไง ที่เข้ามาโดยเ้าของไม่อนุญาต แล้วยังมาจับเ้าของห้องแก้ผ้าอีก"
มันไม่ได้ตอบอะไร มันได้แต่ยิ้มมุมปากอย่างและทำหน้าแบบไม่รู้ไม่ชี้
" มึงจะเช็ดตัวกูอีกนานไหมกูหนาว!"
"โอเค ๆ เสร็จละ ขี้บ่นจัง"
"ถ้ามึงี้เีฟังก็รีบกลับไปเลยไป!"
มันจัดแจงเปิดตู้เสื้อผมหาเสื้อตัวใหม่มาใส่ให้ผม
"ทำไมเสื้อตัวใหญ่กว่าตัวมึงอีกวะ"
"นั่นเสื้อพี่ชายกู "
" อ่อ ~ อยู่กับพี่ชายหรอก็ว่า ทำไมเข้าห้องมาไม่เหมือนอยู่คนเดียว "
" มึงรีบ ๆ หยิบเสื้อตัวไหนก็ได้มาเหอะ ปอดกูจะบวมตายห่าละ"
มันกูหยิบเสื้อยืดสีเทาลายเรียบๆมาแล้วยื่นให้ผมก็รีบสวมอย่างไหว
" มาเดี๋ยวกูอุ่นข้าวต้มให้" จากนั้นมันไม่รอให้ผมพูดปฎิเสท มันมุ่งหน้าไปยังครัว แกะกล่องข้าวต้มแล้วนำไปอุ่นในไมโครเวฟอย่างชำนาญ
ถึงมันจะเคยตอบผมมาแล้วทำไมมันถึงต้องมายุ่งวุ่นวายในชีวิตผมด้วย เป็เพราะวันนั้นมันอยู่ในเหตุการณ์ด้วยที่ผมถูกบอกเลิก มันเลยสงสารผม หรือ เหตุการณ์วันนั้นที่เกิดขึ้นกับผมกับมัน มันแค่จะมารับผิดชอบกับสิ่งที่มันทำลงไป แต่ผมก็อยากได้ยินอีกสักครั้งจากปากมัน
"ไอ้ติณห์ "
"หึ?"
"กูขอถามอะไรมึงหน่อยดิ จะหาว่ากูขี้บ่นหรืออะไรก็ได้"
"ถามมาดิ"
"มึงเข้าหากูเพราะสงสารหรือเพราะคืนนั้นหรือเพราะอะไรกันแน่"
"กูเคยตอบมึงแล้วไม่ใช่หรือไง ว่ากูสนใจมึง อยากเป็แฟนมึง มึงจะถามกี่ครั้งกูก็ตอบเหมือนเดิม"
"ใครจะไปเชื่อมึงได้ มึงกับกูพึ่งรู้กันไม่ถึงสองวัน แล้วมึงมาทำตามกูแล้วทำนู้นทำนี่ให้ ใครก็กลัวมึงมาหลอกเปล่าวะ มึงเป็ใครกูก็ไม่รู้จัก "
"กูไม่ใช่โจร หน้ากูออกจะติดเต็มมหาลัยขนาดนั้นมึงไม่เคยสังเกตบ้างหรือไง"
"ไม่ใช่โจร แต่มีลูกน้องเต็มบ้านขนาดนั้นเนี่ยนะ มึงเป็มาเฟียหรือไง"
"ขนาดมึงป่วยขนาดนี้ทำไมขี้สงสัยจัง "
"ทำไม! กลัวกูไปรู้อะไรที่มึงไปทำมาไม่ดีรึไง"
"เปล่า "
"มึงไม่อยากบอกอะไรกับกูก็ชั่งเถอะ มึงก็ออกห้องกูไป"
"จะว่าเป็มาเฟียก็ว่าใช่ แต่จะว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ กูไม่รู้จะอธิบายยังไง เอาเป็ว่า กูไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายก็แล้วกัน"
เห้อ...ชีวิตผมเข้าพัวพันกับมาเฟียได้ไงเนี่ย ไอ้ธามชีวิตมึงนิสุดแสนจะซวย หนีเสือปากจระเข้แท้ ๆ
"เชื่อกูเหอะ กูไม่ได้มาหลอกมึง กูสนใจมึงจริงๆ
"แต่ ... "
"ไม่ต้องแต่อะไรแล้ว ข้าวต้มได้แล้ว มานั่งกินก่อนจะได้กินยา ตัวร้อนขนาดนี้ยังมาคิดสงสัยอะไรเยอะแยะ" จากนั้นมันก็ดันตัวผมให้นั่งกับเก้าอี้จากนั้นมันก็เอาข้าวต้มออกจากไมโครเวฟมาวางไว้ตรงหน้าผม
"รีบกินซะ"
"เออ..ขอบใจ"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
"พี่ชายมึงกลับมารึเปล่า"
"ไม่ใช่หรอก ไอ้เธียร์มันบอกจะกลับมาดึกๆ "
"มึงนั่งกินไปเหอะ เดี๋ยวกูไปดูให้"
จากนั้นมันก็เดินไปที่ประตูเพื่อไปดูเ้าของเสียงเคาะประตู
แกร๊ก! (เสียงเปิดประตู)
"ไอ้ติณห์ใครมา" แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ผมเลยลุกจากโต็ะเพื่อเดินตามไปดูมัน
แต่ก็ต้องชะงักเพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือไอ้พี่พร้อมที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมโอบกล่องใบใหญ่อยู่ในวงแขน
"พี่พร้อม"
"ธาม"
"กูเข้าไปข้างในก่อนนะ" ติณห์พูด
"อื้อ" ผมตอบกลับมันไปสั้นๆ
ดูเหมือนมันจะรู้หน้าที่ ไอ้ติณห์ก็เดินกลับไปยังในครัว
ตอนนี้ผมต้องเผชิญหน้ากับพี่พร้อมมันอย่างจัง ถึงแม้จะผ่านไปแค่สองวัน ผมก็พอจะยอมรับสถานะใหม่ของเราทั้งสองคนได้แล้ว
"พี่มีธุระอะไร"
"พอดีพี่แวะเอาของธามที่อยู่ห้องพี่เอามาคืนน่ะ"
"กลัวแฟนใหม่พี่จะหึงและกลัวหรอว่าพี่ลืมแฟนเก่าไม่ได้"
"ไม่ใช่นะธาม "
"เอาเถอะ พี่วางกล่องไว้ตรงนี้แล้วพี่ก็กลับไปได้เลย"
"ธาม คนเมื่อกี้คือ..."
"เพื่อนธามเอง พี่อยากจะบอกอะไรธาม " เพราะทุกครั้งที่พี่มันทำหน้าแบบนี้มันจะต้องมีเื่แน่นอน
"ไอ้ที่ชื่อติณห์มันไม่ใช่คนดี ธามเชื่อพี่นะ"
"แล้วพี่มีเหตุผมอะไรถึงบอกว่าไอ้ติณห์มันไม่ดี"
"พี่ดูก็รู้แล้วว่ามันเ้าเล่ห์ มันเคยทำสายตาเ้าเล่ห์กับมิวนิคมาแล้ว"
"หึ! พี่พอเหอะ ใครจะชั่วใครจะเลว พี่ก็ไม่ต้องสนใจธามหรอก เื่นี้ธามจัดการเองได้ ไม่ต้องมาให้พี่มาบอกหรอก"
ผมหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะมาถึงตอนนี้ไอ้พี่มันก็ยังเอ่ยชื่อแฟนใหม่ต่อหน้าผมถึงที่
"ธาม พี่หวังดีจริงๆนะ พี่รู้ว่าเรายังโกรธพี่ แต่เตือนเพื่อความหวังดีกับเรานะ ออกห่างจากมันเหอะ"
ตอนนี้อาการก่อนหน้านี้กลับมาวนอีกครั้ง ทั้งปวดหัวเหมือนไข้จะขึ้น เรี่ยวแรงที่เหมือนจะมีก็ดูเหมือนจะหายอีกครั้ง
แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรพี่พร้อมมันกลับ จู่ๆก็มีมือมาโอบเอวผมและประคองให้ผมทรงตัวได้
"มึงไหวไหม" ติณห์กระซิบเบาๆข้างหูผม
"ธามเป็อะไร"
"มึงเป็นักศึกษาแพทย์ไม่ใช่หรอ ดูไม่ออกหรือไงว่าธามไม่สบายน่ะ" ไอ้ติณห์พูด
" มึงออกห่าง ๆ จากธามเลยนะมึง"
" มึงสิทธิ์อะไรที่มาสั่ง ได้ข่าวว่ามึงกับธามเลิกกันแล้วนิ "
"....."
"แล้วตะกี้มึงบอกว่ากูส่งสายตาเ้าเล่ห์ให้มิวนิค แล้วมึงมาทำท่าหึงหวงแถวนี้มันก็ไม่ใช่ หึ! กูจะบอกให้นะ มิวนิคน่ะเด็กเก่ากูมาก่อน ไม่ต้องมาหึงอะไร เพราะกูไม่ได้คิดจะกลับไปกินของเหลืออีก "
ผมเงยหน้ามองมัน ที่มันบอกว่าไอ้น้องมิวนิคนั้นพวกมันเคยกินกันมาก่อน ให้ตายเหอะ เื่เชี้ยอะไรอีกเนี้ย
"มึง!"ไอ้พี่พร้อมที่กำมัดแน่นและจะพุ่งมัดนั้นมาทางไอ้ติณห์
"พอ! ออกจากห้องไปทั้งสองคนเลย " ผมที่ยืนกุมขมับและชี้ให้ทั้งสองคนไปทางประตูทางออก
"ธาม"
"ออกไป!" ผมเน้นย้ำคำตอบ จนทำให้ทั้งสองคนนั้นทำตามที่ผมบอกอย่างง่ายดาย
จากนั้นพี่พร้อมมันก็เดินจากไปโดยดี แต่ส่วนไอ้ติณห์ที่ตอนนี้มันแกล้งหยิบนู่นหยิบนี้
"โอเคๆ มองกูขนาดนี้ กูก็ต้องไปสินะ"
"ปล่อยให้กูนอนแบบเงียบๆได้ไหม "
"โอเคๆ ยอมกลับก็ได้ แต่มึงต้องกินยาก่อน" จากนั้นมันก็เดินไปยังห้องนอนและกลับมาพร้อมยาในแก้วที่พี่ชายผมจัดให้ไว้ั้แ่เช้า จากนั้นมันก็ยื่นแก้วยามาให้ผม
"อะ กินซะ"
ผมก็เอื้อมไปหยิบแก้วยาและกรอกใส่ปากทันทีจากนั้นผมก็กระดกน้ำที่อยู่บนโต๊ะจนหมดแก้ว
"ไปก็ได้ พรุ่งนี้กูจะมาใหม่"
"ไม่ต้อง!"
หลังจากไอ้ติณห์เดินพ้นประตูไปผมก็รีบไปปิดประตูและล็อคห้องทันที จากนั้นผมก็พาตัวเองกับมายังห้องนอนตัวเองอีกครั้งและทิ้งตัวไปยังเตียง วันนี้มีแต่เื่ ทำให้ผมปวดหัวไข้ขึ้นอยู่ตลอด ต้องไปอาบน้ำมนต์ล้างซวยซะแล้วไอ้ธามเอยย!
7K
