ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        “การเชื่อมต่อถูกสร้างขึ้นแล้วต่อจากนี้คือการเริ่มทำตามขั้นตอนที่ระบุไว้ทีละขั้น”

        “สิ่งแรกที่ต้องทำ คือการสร้างชีพจรมังกรเทียมขึ้นภายในร่างกายของเธอ”

        คณบดีเฉียนหยิบของกองหนึ่งออกมาจากแหวนมิติทันทีที่สิ่งเหล่านี้ปรากฏขึ้น กลิ่นอายพลังปราณก็อบอวลไปทั่วห้องทำงานให้ความรู้สึกสดชื่นไปถึงขั้วปอด

        “หญ้าสามสี ผลไร้ราก บัวแฝดทะเลสาบวิญญาณ...”

        เมื่อเห็นสิ่งที่คณบดีเฉียนหยิบออกมาแม้ปกติเจียงจืออวี๋จะมีบุคลิกเย็นชาเพียงใดทว่ายามนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบาๆ

        ส่วนไป๋ฉางเซิงเองก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหลังจากของเหล่านี้ปรากฏขึ้นทางฝั่งเจียงจืออวี๋ก็มีความหวั่นไหวทางอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

        “เธอรู้จักพวกมันหมดเลยงั้นเหรอ? ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายสรรพคุณและวิธีใช้ทีละอย่าง”

        คณบดีเฉียนสะบัดมือเบาๆสมุนไพรวิญญาณที่เพิ่งหยิบออกมาก็ลอยตรงไปหาเจียงจืออวี๋ทันที

        “อาจารย์คะ ของพวกนี้ล้ำค่าเกินไป”

        “ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ”

        แต่คราวนี้เจียงจืออวี๋กลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

        เธอพบกับคณบดีเฉียนเพียงแค่ผ่านๆนับจากวันที่รู้จักกันจนถึงตอนนี้ก็เพิ่งผ่านไปเพียงสิบวันเท่านั้น

        ก่อนหน้านี้ไป๋ฉางเซิงได้รับแก่นหยกเลือดมังกรมาหนึ่งชิ้นซึ่งมูลค่าก็สูงกว่าสองล้านเหรียญแล้ว

        หากรวมสมุนไพรพวกนี้เข้าไปอีกมูลค่ารวมน่าจะทะลุห้าล้านเหรียญไปไกล หากคณบดีเฉียนเป็นญาติผู้ใหญ่ในตระกูลเธอคงรับไว้โดยไม่คิดมาก แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาคือเขาเป็นคนนอก

        มันอาจจะดูเหมือนเป็นการถ่อมตัวหรือเกรงใจจนเกินงามแต่นิสัยของเจียงจืออวี๋เป็นเช่นนี้เอง

        “ของพวกนี้เธอจำเป็นต้องใช้ รีบเก็บไปซะ”

        คณบดีเฉียนโบกมือปัดแต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เขาก็เห็นเจียงจืออวี๋ส่ายหน้ายืนกรานอย่างดื้อรั้น

        “ยัยหนูนี่ เธอเรียกฉันว่าอาจารย์แล้ว ฉันจะให้ของศิษย์บ้างมันจะเป็นอะไรไป?”

        “ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ ของพวกนี้สำหรับฉันแล้วมันไม่ได้มากมายอะไรเลยอีกอย่างมันเป็นของจำเป็นที่เธอต้องใช้ต่อจากนี้ด้วย”

        “เว้นเสียแต่ว่าเธอเต็มใจจะทิ้งโอกาสในการควบแน่นทะเลปราณแห่งที่สองไป”

        โอกาสวางอยู่ตรงหน้าแถมยังเป็นโอกาสที่คนอื่นอ้อนวอนขอแทบตายก็ไม่มีวันได้มาเจียงจืออวี๋จะยอมทิ้งได้อย่างไร?

        หลังจากเงียบไปสองวินาทีสุดท้ายคณบดีเฉียนก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน

        “พรสวรรค์ของเธอนั้นล้ำเลิศ ความเร็วในการฝึกฝนก็สูงมากอีกทั้งเธอยังฝึกหลายสายไปพร้อมกัน ทรัพยากรที่ต้องใช้นั้นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย”

        “การจะหาทรัพยากรเหล่านี้มาให้ได้ ต่อให้เธอคลุกตัวอยู่ในทุ่งร้างทุกวันก็ไม่แน่ว่าจะหามาได้ทันเวลา”

        คำพูดของคณบดีเฉียนล้วนเป็นความจริง

        ไม่ต้องพูดถึงสมุนไพรวิญญาณระดับสูงแค่ทรัพยากรพื้นฐานที่เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงต้องเผาผลาญในแต่ละวันก็เป็นตัวเลขที่มหาศาลแล้ว

        นับตั้งแต่เข้าเรียนที่สุ่ยมู่เธอเพิ่งจะพอมีเงินเก็บจากการขึ้นหอพิชิตดาวมาบ้างผสมกับเงินรางวัลที่ได้มาจากราชันหมาป่ากระดูกเหล็กถึงจะเพียงพอต่อความต้องการพื้นฐานในชีวิตประจำวัน

        แต่ถึงอย่างนั้นหากมีความจำเป็นต้องใช้สมุนไพรวิญญาณระดับสูงขึ้นมาเงินเก็บที่มีอยู่ในมือเจียงจืออวี๋ย่อมไม่มีทางพอ

        ยกตัวอย่างเช่นสมุนไพรวิญญาณที่วางอยู่ตรงหน้าตอนนี้แค่หยิบมาสักสองอย่าง มูลค่าของมันก็สูบเงินเก็บของเธอจนเกลี้ยงได้แล้ว

        “และต่อให้ตอนนี้เธออยากจะไปหาเงินที่ทุ่งร้างพวกเราก็ไม่มีวันยอมให้เธอไปเด็ดขาด”

        คำว่า‘พวกเรา’ ในที่นี้หมายถึงคณบดีทั้งสามท่านอย่างชัดเจน

        “อย่างแรกคือเรื่องความปลอดภัยที่รับประกันไม่ได้นอกเสียจากว่าจะมีหนึ่งในพวกเราสามคนตามเธอไปด้วยแต่ถ้าทำแบบนี้ไม่เท่ากับทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เหรอ?”

        “อย่างที่สอง การฝึกฝนของเธอยังไม่ถึงคอขวดไม่มีความจำเป็นต้องใช้การต่อสู้เพื่อทลายกำแพง สิ่งที่เธอควรทำที่สุดตอนนี้คือการตั้งใจฝึกฝน”

        “ตอนที่พละกำลังยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินแต่กลับเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายเพียงเพื่อหาเงินจนทำให้เวลาฝึกฝนต้องล่าช้าและเสียพรสวรรค์ที่มีไป...”

        “นั่นคือสิ่งที่พวกคนโง่เขาทำกัน”

        คณบดีเฉียนพูดจาหนักหน่วงเป็นครั้งแรกเพื่อทำลายความคิดที่ไม่ควรจะมีของเจียงจืออวี๋ให้สิ้น

        แต่พอพูดจบเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะครุ่นคิดแล้วเสริมว่า “เอาแบบนี้แล้วกันของพวกนี้เธอเก็บไปก่อน เดี๋ยวฉันไปเอาอะไรบางอย่างมาให้”

        เจียงจืออวี๋ไม่รู้ว่าคณบดีเฉียนจะทำอะไรแต่ชัดเจนว่าเธอไม่สามารถขัดขวางธุระของท่านได้

        พอพูดจบคณบดีเฉียนก็หันหลังเดินออกจากห้องทำงานไปทิ้งให้เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงมองหน้ากันอย่างงุนงง ไม่รู้ความหมาย

        สิบกว่านาทีต่อมาคณบดีเฉียนก็กลับมาอีกครั้ง สิ่งที่ต่างไปคือในมือเขามีกระดาษแผ่นหนึ่งเพิ่มขึ้นมา

        “มาเถอะ กรอกข้อมูลในนี้ซะ”

        นี่คือ?

        เจียงจืออวี๋ยื่นมือไปรับแล้วก็ได้เห็นตัวอักษรบรรทัดบนสุด

        ‘แบบคำขอทุนกู้ยืมปราศจากดอกเบี้ยนักศึกษาสุ่ยมู่’

        “อาจารย์คะ นี่มันคือ?”

        คณบดีเฉียนออกไปสิบกว่านาทีเพื่อไปเอาสิ่งนี้งั้นเหรอ?

        เมื่อเห็นว่าเจียงจืออวี๋กำลังเข้าใจผิดคณบดีเฉียนจึงส่ายหน้าแล้วเอ่ย “วางใจเถอะของสิ่งนี้ฉันไม่ได้สร้างขึ้นมาเอง”

        “แต่มันมีอยู่จริงนับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่”

        “จุดประสงค์ก็เพื่อให้พวกนักศึกษาที่ฐานะทางบ้านธรรมดาไม่ต้องมาเสียเวลาและพรสวรรค์ไปกับการหาทรัพยากรฝึกฝน”

        “ทว่าสิ่งนี้ถูกใช้อย่างแพร่หลายแค่ในช่วงไม่กี่ปีแรกที่ก่อตั้งเท่านั้น”

        “ต่อมาเมื่อสถานการณ์เริ่มคงที่ ทรัพยากรมีเพียงพอสวัสดิการและสิทธิประโยชน์ที่มหาวิทยาลัยมอบให้นักศึกษาทุกคนก็ถูกยกระดับขึ้นมา”

        “ผ่านทางหอพิชิตดาว รางวัลการจัดอันดับ แต้มคะแนนพิเศษจากชิ้นส่วนสัตว์อสูรและวิธีอื่นๆ เพื่อรับรองว่านักศึกษาจะไม่มีทางขาดแคลนทรัพยากรฝึกฝน”

        “แน่นอนว่านั่นเป็นกรณีของนักศึกษาทั่วไป”

        “แต่สำหรับยอดอัจฉริยะอย่างเธอ ของพวกนั้นมันไม่พอหรอก”

        “ดังนั้นการมีอยู่ของเงินกู้ปราศจากดอกเบี้ยนี้จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง”

        “สามารถยื่นขอเงินกู้ได้สูงสุดสิบล้านเหรียญ ปลอดดอกเบี้ยสี่ปีหลังจากผ่านไปสี่ปีแล้ว ถึงจะเริ่มเก็บดอกเบี้ยตามอัตราขั้นต่ำของธนาคาร”

        “และการยื่นคำขอจำเป็นต้องมีอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษลงนามค้ำประกันเพื่อป้องกันการกู้เงินไปใช้ผิดวัตถุประสงค์”

        “ฉันทำเรื่องขอเงินกู้เพดานสูงสุดสิบล้านเหรียญให้เธอแล้วชื่อของฉันก็เซ็นค้ำให้เรียบร้อย”

        “เธอแค่กรอกข้อมูลส่วนตัวลงไป เงินกู้นี้ก็จะเข้าบัญชีภายในบ่ายวันนี้ทันที”

        ไม่มีเหตุผลที่คณบดีเฉียนจะหลอกเธอในเรื่องนี้เพราะถ้ามันเป็นของปลอม แค่ตรวจสอบเพียงนิดเดียวความก็แตกแล้ว

        และหากมีเงินกู้สิบล้านเหรียญนี้ความกดดันด้านการเงินของเจียงจืออวี๋จะได้รับการคลี่คลายอย่างมหาศาลแม้กระทั่งเกือบทั้งปีนี้เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรอีกเลย

        ส่วนหลังจากผ่านไปหนึ่งปีถึงเวลานั้นเธอคงก้าวเข้าสู่ระดับแม่ทัพยุทธ์ไปแล้วการจะออกไปล่าสัตว์อสูรในตอนนั้น คณบดีเฉียนและคนอื่นๆก็คงไม่มีความเห็นคัดค้านใดๆ

        เมื่อคิดได้ดังนั้นเจียงจืออวี๋จึงจรดปากกาเขียนชื่อของเธอลงไป พร้อมกับกรอกข้อมูลพื้นฐานตามหลัง

        “เอาละ เก็บของพวกนี้ไปแล้วตั้งใจฝึกฝน”

        “การสร้างชีพจรมังกรเทียมก็เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งเช่นกันเธอต้องสร้างมันให้เสร็จก่อนที่จะทะลวงสู่ระดับแม่ทัพยุทธ์”

        “เพื่อที่ว่าในยามที่ทะลวงระดับและควบแน่นทะเลปราณเธอจะได้ควบแน่นทะเลปราณแห่งที่สองไปพร้อมกันรวดเดียว”

        “ในด้านนี้ไม่มีใครให้คำแนะนำเธอได้ ทุกอย่างเธอต้องคลำทางเอาเอง”

        “แต่จำไว้ให้มั่น หากมีข้อสงสัยหรือรู้สึกว่ามีตรงไหนที่ผิดปกติให้หยุดฝึกทันทีแล้วมาหาฉัน”

        “อาจารย์คนนี้ไม่มีอะไรมาก นอกจากของวิเศษจากสวรรค์ที่เยอะพอตัว”

        “ด้วยของวิเศษเหล่านี้ ต่อให้การฝึกฝนของเธอจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาการจะรักษาชีวิตเธอเอาไว้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

        เจียงจืออวี๋ไม่ได้กล่าวคำใดเธอเพียงแต่ก้มลงกราบคณบดีเฉียนอย่างสุดซึ้งด้วยความเคารพ