กรี๊ด! มิยาโมโตะหล่อมาก...
โอ๊ย! มิยาโมโตะเรียนเก่งมาก...
งื้อ...มิยาโมโตะเป็คนที่ดีมากๆ เลย...
สารพัดคำชมที่ได้ยินมาจนชินจากกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่รวมตัวกันเพื่อเป้าหมายและอุดมการณ์เดียวกัน คนพวกนั้น เรียกตัวเองว่า แฟนคลับ
‘มิยาโมโตะ’ นักเรียนชั้นปีที่หกตอนปลายซึ่งย้ายมาจากโรงเรียนดังในย่านนี้ เป็โรงเรียนที่โด่งดังเอามากๆ และด้วยหน้าตาที่หล่อขั้นเทพแบบนั้นแถมคำพูดแสนสุภาพก็ทำให้มิยาโม-โตะผู้นี้โด่งดังไปชั่วพริบตา
เพจโรงเรียนลงรูปมิยาโมโตะแทบจะทุกวัน เพราะเป็คนที่โดดเด่นทั้งเื่หน้าตา การศึกษา รวมทั้งกิจกรรมกีฬาด้วย
“ถ้าคุณมิยาโมโตะจะเพอร์เฟคซะขนาดนั้น ฉันว่านายเลิกเพ้อฝันเถอะ ั้แ่ที่ฉันสนิทกับนาย นายก็เอาแต่พูดถึงคุณมิยาโม-โตะว่าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ ถ้าผู้ชายมันจะดีพร้อมแบบนั้นก็ไม่น่าจะอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้ปะ ตัดใจแล้วมองหาคนใหม่ดีกว่า” คนว่าคือเอดะเพื่อนสนิทสุดในที่ทำงาน เจอกันวันแรกตอนที่มาสัมภาษณ์งานและก็เป็สองคนสุดท้ายที่ได้รับเข้ามาทำงานที่นี่ ถึงจะอยู่คนละแผนกแต่เอดะคนนี้ก็เป็คนที่ค่อยรับฟังความในใจมาโดยตลอดขณะที่เพื่อนร่วมงานในแผนกก็เป็แค่ผู้ร่วมงานกันเท่านั้น
“ถ้ามันตัดใจง่ายขนาดนั้นมันก็ดีนะสิ เฮ้อ...แต่ถ้าหากยังต้องทำงานด้วยกันอยู่แบบนี้ก็คงยิ่งไม่มีทางตัดใจได้ง่ายๆ” ทาคาชิเอ่ย ล้มตัวลงนอนที่เตียงนุ่มโดยมีเพื่อนซึ่งนั่งอยู่ขอบเตียงอีกฝั่งมองอย่างเป็ห่วง ก็ไม่รู้จะสงสารตัวเองยังไงที่ต้องมาเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้แบบนี้ หลายปีที่ผ่านมาหัวใจก็ยังจำแต่มิยาโมโตะ อาจเพราะเป็ความรักครั้งแรกมันก็เลยลืมยาก
“แต่ว่าโปรเจคต์นั้นมันก็จบไปแล้วไม่ใช่เหรอ แถมฉันยังได้ยินมาอีกว่า คุณมิยาโมโตะน่ะกำลังจะได้ย้ายไปประจำที่บริษัทตัวแม่แล้วหลังจากที่โปรเจกต์นั้นสร้างชื่อเสียงให้กับบริษัทรองอย่างมาก”
“เฮ้อ แต่ก่อนที่จะได้ย้ายฉันยังต้องไปร่วมงานกับเขาในฐานะคนในทีมที่ร่วมกันทำโปรเจกต์ครั้งนี้ด้วย แต่ว่าไม่อยากไปเลยจริงๆ กลัวจะทำให้ตัวเองรู้สึกเจ็บอีก” ทาคาชิเอ่ย ไม่ใช่ว่าไม่อยากอยู่ใกล้มิยาโมโตะ แต่การต้องเห็นเขามีคนมากมายรายล้อมขณะที่เขาทำได้แค่มองอยู่ห่างๆ มันค่อนข้างเหนื่อยใจ ยิ่งไปกว่านั้นมีคนสนใจเข้าหามิยาโมโตะตั้งมากมาย ทาคาชิก็แค่ไม่อยากเห็นให้รู้สึกหดหู่ใจก็เท่านั้น
“เอาน่านายก็แค่ไปร่วมงาน แต่ถ้านายไม่ไป นายอาจจะไม่ได้ใกล้ชิดกับคุณมิยาโมโตะแบบนี้อีก ก็คิดเสียว่าการไปงานในครั้งนี้เพียงเพื่อจดจำภาพหล่อๆ ของคนที่แอบชอบมานานก็แล้วกัน” เอดะเข้ามาตบไหล่ทาคาชิอย่างให้กำลังใจ
และวันนี้ก็มาถึง วันที่มาพร้อมกับหิมะตกโปรยปราย ทา-คาชิในชุดเสื้อคลุมตัวหนา ลำตัวมีกระเป๋าเป้ใบโปรดสะพายข้างพร้อมกับสองมือที่กำลังกอดอกเอาไว้
ร้านที่นัดกันมารวมตัวเพื่อเลี้ยงฉลองสำหรับความสำเร็จของโปรเจกต์ชิ้นสุดท้ายในปลายปี อีกทั้งงานที่จัดขึ้นนั้นก็เพื่อเลี้ยงส่งมิยาโมโตะไปในตัวด้วย
ไม่ทันจะได้เปิดประตูเข้าไป เสียงหัวเราะปนเสียงพูดก็ดังเล็ดลอดออกมา เท้าสองข้างชะงักกึกได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมา
“มาแล้วเหรอครับ”
เสียงนั้นเองที่ทำให้คนยืนก้มหน้ามองรองเท้าตัวเองอย่างสิ้นหวังถึงกับต้องหันไปมองแล้วเบิกตากว้างด้วยความใ ภาพตรงหน้าคือความหล่อเหลาที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแต่มิยาโมโตะผู้นี้ก็ยังคงสะดุดตาไม่เคยเปลี่ยน
“เออ คุณทาคาชิ เป็อะไรหรือเปล่าครับ”
เสียงนั้นใกล้มากจนคนที่ยืนตะลึงเมื่อครู่ถึงกับเลิ่กลัก ถอยตัวออกห่างทันทีพร้อมกับโค้งคำนับแก้เขิน
“เออ สวัสดีครับ ขอโทษที่มาสายนะครับ” ทาคาชิไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เขาประหม่าและไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย ด้านมิยาโมโตะเพียงโค้งคำนับตอบแล้วยิ้มมุมปาก
“ไม่เป็ไรเลยครับ มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มา ถ้างั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ” จบประโยคหนุ่มร่างดีก็เดินนำมาเลื่อนประตู รอให้ทาคาชิเข้าไปก่อนเขาถึงจะเดินตามเข้าไปพร้อมกับปิดประตูลงอย่างเบามือ
“หายไปไหนมาครับคุณมิยาโมโตะ อ้าว...ทาคาชิมาแล้วเหรอ” หนึ่งในคนที่นั่งล้อมโต๊ะเอ่ยขึ้น ทาคาชิเพียงพยักหน้ายิ้มแล้วมองไปรอบๆ
ในห้องทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีโต๊ะยาววางอยู่ตรงกลาง บนนั้นเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายเมนู ทาคาชิยังยืนงงเพราะเลือกไม่ถูกว่าจะเข้าไปนั่งตรงไหนดีนอกเหนือไปจากนั้นเขาไม่คิดว่าคนจะมาเยอะขนาดนี้ ถึงแม้คนทำโปรเจกต์จะมีกันแค่ไม่กี่คนแต่วันนี้คนพวกนั้นก็พาพรรคพวกคนของตัวเองมาด้วย รู้แบบนี้น่าจะพาเอดะมาด้วยซะก็ดี
“มานั่งตรงนี้สิครับ” คนเอ่ยเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มออกไปแต่เพราะคนที่ยืนนิ่งเหมือนข่อนไม้ยังไม่ทำตามที่บอก มิยาโมโตะเลยเป็ฝ่ายพามานั่งเสียเอง
เหมือนหัวใจในตอนนี้กำลังเต้นแรง ััอบอุ่นที่แตะลงมาที่ไหล่ของทาคาชิแ่เบาราวกับกลัวช้ำ เขาถูกมิยาโมโตะพามานั่งลงข้างๆ พร้อมกันนั้นยังรินเหล้าขาวให้อีก
“เออ ผมไม่...” ปากนั้นเตรียมจะปฏิเสธออกไปแต่กลับมีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาก่อน
“ทาคาชิ ครั้งนี้นายจะไม่ดื่มไม่ได้แล้วนะ คุณมิยาโมโตะอุตส่าห์รินให้นายด้วยตัวเองแบบนั้น อีกอย่าง มันมีไม่บ่อยหรอกนะที่คนเป็ถึงหัวหน้าจะยอมทำแบบนี้กับลูกน้องน่ะ มีแต่ลูกน้องเท่านั้นที่ต้องรินเหล้าใส่แก้วหัวหน้า” เสียงคนที่นั่งถัดไปเอ่ยขึ้นแถมยังรินเหล้าขาวใส่แก้วของมิยาโมโตะอีกด้วย
“ขอบคุณครับ” มิยาโมโตะเอ่ยให้คนที่รินเหล้าให้พร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นส่งสายตาให้คนที่ยังนั่งทำหน้ามึนอยู่ข้างๆ
“เอ คือว่าผมดื่มไม่ค่อยเก่งนะครับ” ทาคาชิตอบเสียงอ่อนไม่กล้าสบตามิยาโมโตะ กลัวจะได้เห็นถึงความไม่พอใจแกมรู้สึกผิดหวัง
“งั้นก็ไม่เป็ไรครับ ดื่มไม่เก่งก็ไม่ควรดื่ม ผมเข้าใจ เอาเป็ว่าผมจะดื่มให้ทาคาชิเอง” มิยาโมโตะกล่าววางแก้วในมือแล้วเลื่อนมาหยิบแก้วใบนั้นขึ้นจะดื่มเองแต่ชะงักไว้เพราะถูกทาคาชิแย่งกลับมา เขาขมวดคิ้วมองอย่างแปลกใจ
“เออ ผมดื่มก็ได้ครับ คุณมิยาโมโตะจะได้ไม่ต้องดื่ม” จบคำทาคาชิก็กระดกลิ้นตัวเองดื่มเหล้าในแก้วนั้นไปเกือบครึ่งก่อนจะทำหน้าตาลนลานเหมือนมีบางอย่างเข้าสู่ร่างกายเล่นเอาถูกแซว
“นายนี่มันไก่อ่อนจริงๆ เลยนะทาคาชิ เหล้าก็ไม่กิน บุหรี่ก็ไม่สูบแถมแฟนก็ยังไม่มีอีก นี่คงไม่ได้หมายความว่านายยังซิงอยู่ใช่ไหม”
เป็เสียงเอ่ยจากคนเดิมที่พูดในก่อนหน้าและครั้งนี้กลับมีเสียงโฮร้องมาจากคนอื่นๆ ที่ได้ยิน แต่ว่า...คำพูดแบบนั้นก็ทำเอาคนถูกแซวหน้าแดงได้เหมือนกัน ก็ไม่รู้ว่าที่แดงนั่นเป็เพราะอายหรือฤทธิ์เหล้ากันแน่
“เออ มันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย ผมนะก็แค่...ยังไม่อยากมีใคร ก็เท่านั้นเอง”
ปากเอ่ยแต่สายตาลอบมองไปที่คนนั่งหัวโต๊ะซึ่งกำลังรินเหล้าใส่แก้วตัวเองอยู่ ค่อยทำให้โล่งใจขึ้นมาหน่อยที่มิยาโมโตะไม่ได้สนใจกับคำพูดพวกนั้น
มันก็คงจะเป็แบบนั้นในเมื่อข้างกายของมิยาโมโตะตอนนี้มีสาวสวยจากแผนกข้างๆ นามว่ามิกะมาคอยสร้างสีสันด้วยและการพูดคุยคงจะถูกคอมากสินะถึงทำให้ทั้งมิยาโมโตะและมิกะยิ้มออกมาแบบนั้น
เฮ้อ...ในระยะประชันชิดแบบนี้จะเลี่ยงสายตาไม่ให้มองภาพบาดตานั่นได้ยังไง
139K
