(จบแล้ว) ฉันมีโกดังหยุดเวลา ย้อนอดีตมาเป็นแม่ค้าในยุค80

        หากจะพูดไปแล้วหลินฟางเฉาเลี้ยงเด็กคนนี้มา๻ั้๹แ๻่เกิดความรู้สึกของเธอจึงแทบจะถือว่าเป็๲แม่ของเขาได้ด้วยซ้ำ

        ‘พี่สาวเป็๞เหมือนแม่’คำนี้ใช้ได้กับฟางเฉาและเซียงฉินอย่างแน่นอน

        ฟางเฉาแตะหน้าผากชื้นเหงื่อของเด็กน้อยเบาๆจากนั้นก็ใช้แขนเสื้อซับให้ อดกังวลไม่ได้ว่าเด็กชายอาจจะป่วยอีกแล้ว

        เซียงฉินคลอดก่อนกำหนดเพราะแม่ของเขา๻๷ใ๯เ๹ื่๪๫ที่สามีประสบอุบัติเหตุพอหลังจากคลอดลูกแล้ว ฟางฮุ่ยก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและไม่ได้ดูแลเด็กให้ดีเลย

        แม้หลินฟางเฉาจะพยายามช่วยดูแลอยู่ข้างๆแต่ในตอนนั้นเธอยังเด็กเกินไปและไม่มีความรู้เกี่ยวกับการดูแลเด็กมากพอที่จะทดแทนความเอาใจใส่ของผู้ใหญ่ได้

        ผลกระทบทั้งหมดจึงตกอยู่ที่เด็กชายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

        ภูมิคุ้มกันของหลินเซียงฉินเรียกว่าอ่อนแอมากขอเพียงอากาศเปลี่ยน หรือเกิดอะไรขึ้นเล็กน้อย ร่างเล็กๆของเขาก็พร้อมจะป่วยไข้ได้ตลอดเวลา

        ดูเหมือนการเดินทางที่ยาวนานและน่าอึดอัดนี้จะทำให้เขาเริ่มไม่สบายแล้ว

        ฟางเฉากระซิบ“อดทนหน่อยนะ อีกเดี๋ยวเราก็จะถึงแล้ว”

        เด็กน้อยตอบอืมในลำคออย่างเซื่องซึมขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของพี่สาวเงียบๆ ร่างกายเริ่มอึดอัดและร้อนรุ่มแต่เขากลับไม่มีท่าทีงอแงหรือบ่นเลย

        นี่เป็๲ผลจากการป่วยมานาน๻ั้๹แ๻่ที่ยังจำความไม่ได้เขารู้ว่าหากร้องไห้ คนรอบตัวจะมีท่าทีรำคาญใจแล้วจะทำให้พี่สาวมีปัญหามากขึ้น

        ฟางเฉารู้สึกปวดใจเด็กที่รู้ความจนน่าสงสารเป็๞แบบนี้เองมันทำให้เธอรู้สึกเป็๞ทุกข์มากยิ่งกว่าการโวยวายของน้องชายในโลกก่อนเสียอีก

        ใกล้เที่ยงพวกเขาก็ผ่านเข้ามายังตัวเมืองแล้ว

        เสียงล้อรถบดบนถนนดังสะท้อนก่อให้เกิดฝุ่นละอองบางเบาท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว

        ฟางเฉาคว้าถุงสัมภาระและพาน้องชายก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง

        ระยะทางในชนบทถึงตัวเมืองเกือบ80 กิโลเมตร ไม่นับรถประจำทางที่ดูเก่าทรุดโทรมเพียงแค่ถนนลูกรังขรุขระตลอดทั้งเส้นทางก็ทำให้กินเวลาไปหลายชั่วโมงแล้ว

        เนื่องจาก๻้๵๹๠า๱ประหยัดค่าเดินทางสองพี่น้องจึงบีบตัวให้อยู่ในพื้นที่เล็กแคบท้ายรถ โดยจัดแจงสัมภาระและเบียดตัวกันอย่างเต็มที่จนสามารถใช้เพียงที่นั่งเดียวได้สำเร็จ

        ถึงกระนั้นค่าเดินทาง 3 หยวนก็ทำให้ทรัพย์สินเล็กน้อยที่ติดตัวมาหายไปกว่าครึ่ง

        ฟางเฉายัดเงินที่เหลือใส่กระเป๋าด้านในอย่างระมัดระวังเมื่อมือของเธอ๼ั๬๶ั๼เศษเหรียญเหล่านี้จิตใจก็เริ่มตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย

        ทว่าก่อนที่เธอจะคิดเ๹ื่๪๫อื่นตอนนี้คงต้องรีบพาเด็กชายไปหาอาหญิงโดยเร็ว

        พวกเขามองไปรอบๆเมืองที่ไม่คุ้นเคยผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาบนถนนที่เต็มไปด้วยแผงลอยขนาดเล็กและรถจักรยานสองล้อ

        “พี่สาวพวกเราจะไปทางไหน?” หลินเซียงฉินถามเสียงเบาพลางจับชายเสื้อพี่สาวไว้แน่น

        ฟางเฉาเงยหน้ามองซ้ายขวาแม้หัวใจจะเต้นแรงจากความกังวล แต่เธอก็พยายามสงบสติอารมณ์ “ไม่เป็๲ไรเราจะถามทางจากคนแถวนี้”

        เธอจำที่อยู่ของอาหญิงได้แต่หลินฟางเฉาเคยมาเยือนเมืองนี้เพียงครั้งเดียวเมื่อหลายปีก่อนตอนนั้นเธอมารับหลินเกากับลุงใหญ่ และได้พักที่บ้านอาหญิงหนึ่งคืนขณะนั้นเธอยังเด็ก ความทรงจำจึงเลือนราง ทำให้ไม่มั่นใจในรายละเอียดมากนัก

        เธอกระชับมือของน้องชายแน่นเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มรู้สึกประหม่าเด็กชายที่ยังไม่เคยเห็นเมืองใหญ่มาก่อนเบียดตัวเข้ามาใกล้พี่สาวของเขาในขณะที่ฟางเฉาพยายามมองหาคนที่พอจะถามทางได้

        “พี่สาวขอโทษนะคะ… ขอรบกวนถามทางคุณหน่อยได้หรือเปล่า?” ฟางเฉารีบถามหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังถือถุงผักสด

        หญิงคนนั้นมองสองพี่น้องด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าทั้งคู่แต่งตัวซอมซ่อเหมือนคนบ้านนอก แต่เด็กสาวกลับค่อนข้างมีไหวพริบและกล้าพูดเธอจึงฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปทางถนนเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไป

        “เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวาตรงหัวมุมนั้น”เธอว่า “ลานบ้านที่มีต้นไม้ใหญ่อยู่ด้านหน้า คงใช่ที่นั่นแหละ”

        ฟางเฉาก้มศีรษะขอบคุณก่อนจะจูงมือหลินเซียงฉินไปตามทางที่หญิงคนนั้นบอก

        เด็กชายสามขวบดูอ่อนแอแต่กลับกุมมือพี่สาว ก้าวเท้าตามเธอช้าๆ อย่างไม่บ่นเลยเพราะเวลาที่ฟางเฉาต้องไปตัดหญ้าให้อาหารหมูหรือออกไปซักผ้าข้างลำธารเขาก็มักจะทำแบบนี้เสมอ

        ไม่ใช่ว่าหลินฟางเฉาไม่อยากช่วยเขาแต่ร่างนี้ของเธอก็ตัวเล็กผอมบางอยู่แล้ว แถมยังต้องถือสัมภาระอีกข้างหนึ่งลำพังแค่ข้างของในกระสอบก็แทบจะทำให้เธอหมดแรงแล้ว

        พวกเขาเดินผ่านซอยแคบๆ ที่มีบ้านเรือนเรียงราย บางหลังมีเด็กๆ เล่นอยู่หน้าบ้านเสียงหัวเราะของพวกเขาทำให้หลินเซียงฉินเอียงหน้ามองอย่างสนอกสนใจ

        เมื่อมาถึงลานบ้านที่มีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าประตูฟางเฉายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพาเซียงฉินเข้าไปเมื่อทั้งคู่เข้ามาก็ดึงดูดสายตาของเพื่อนบ้านสองสามคนที่นั่งพักอยู่ใต้ชายคาบ้านใกล้เคียงทันที

        ผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังหอบผ้ามาซักมองทั้งคู่อย่างสงสัยและเข้ามาถามหลังจากฟังที่ฟางเฉาพูดแล้ว เธอก็หันไป๻ะโ๷๞เรียกในทิศทางห้องหนึ่ง “หลินเหมย!มีคนมาหา!”

        “ใครมาหาเหรอ?”เสียงผู้หญิงดังออกมาจากในบ้าน ไม่ช้าประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนในเสื้อผ้าธรรมดา เธอมองเด็กทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ“เสี่ยวเฉา เสี่ยวฉิน?”

        “อาหญิง”ฟางเฉาทักทายเสียงเบา

        หลินเหมยมักจะกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ทุกปีดังนั้นจึงยังคุ้นเคยกับสองพี่น้องอยู่บ้าง

        “เข้าบ้านก่อนสิ…”เมื่อเห็นหลานชายหน้าแดงด้วยความร้อนจากไอแดด เธอก็รีบพาทั้งคู่เข้ามาในบ้าน

        “นั่งก่อนสิเด็กๆ” หลินเหมยกล่าวพลางดึงเก้าอี้ไม้ตัวเก่ามาให้ ฟางเฉาและเซียงฉินนั่งลงอย่างเรียบร้อย

        เมื่อทั้งสองพี่น้องก้าวเข้ามาในบ้านของหลินเหมยความอบอ้าวจากภายนอกดูเหมือนจะลดลง แต่ความรู้สึกอึดอัดในใจของฟางเฉากลับเพิ่มขึ้น

        หลินเหมยดูเหมือนจะตระหนักได้แล้วว่าทำไมทั้งคู่ถึงมาอยู่ที่นี่ความรู้สึกปนเประหว่างความสงสารและกังวลใจ

        เธอรู้ดีว่าภาระนี้อาจเพิ่มความลำบากให้ครอบครัวของเธอแต่เมื่อคิดว่าไม่มีใครดูแลลูกๆ ของพี่ชายผู้ล่วงลับเธอก็ไม่อาจเมินเฉยต่อพวกเขาได้

        หลินเหมยกวาดสายตามองหลานทั้งสองใบหน้าของเซียงฉินแดงเรื่อจากความร้อนและอ่อนเพลีย ดูเหมือนจะมีไข้เล็กน้อยส่วนฟางเฉาก็ดูซีดเซียว เธอถอนหายใจยาวก่อนจะเดินไปในครัว“เดี๋ยวอาเอาอะไรมารองท้องให้ก่อนนะ”

        ฟางเฉาโล่งใจดูเหมือนอาหญิงคนนี้จะพึ่งพาได้ อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีสถานที่ให้ปักหลัก

        ไม่นานหลินเหมยก็กลับมาพร้อมจานที่มีซาลาเปาเพียงสองลูกและน้ำอุ่นในขวดเก็บน้ำ“กินกันก่อนนะ เหลือแค่นี้จากเมื่อเช้า เดี๋ยวเย็นนี้อาจะทำอะไรเพิ่ม”

        “ขอบคุณค่ะอา”เธอหยิบซาลาเปาหนึ่งลูกให้น้องชาย ส่วนตัวเองหยิบอีกลูกและกัดคำเล็กๆ เท่านั้น

        ทั้งสองเพิ่งผ่านการเดินทางที่ค่อนข้างลำบากแม้ว่าร่างกายจะรู้สึกโลภเมื่อได้กลิ่นอาหาร แต่กระเพาะก็ไม่ให้ความร่วมมือมากนักเพียงแต่กินดื่มเพื่อฟื้นกำลัง

        ฟางเฉานึกบางอย่างได้แล้วก็เปิดสัมภาระของเธอออก

        กระสอบขนาดครึ่งตัวที่หอบมาตลอดทางแท้จริงแล้วมีมันเทศกองใหญ่รวมอยู่ด้วย!

        แน่นอนว่าผู้เฒ่าหลินยังรู้สึกลำบากใจที่ผลักภาระไปหาลูกสาวคนเล็กดังนั้นจึงมอบสิ่งนี้มาให้ด้วย อย่างน้อยก็สามารถลดค่าอาหารของทั้งครอบครัวได้ครึ่งหนึ่ง

        หลินเหมยไม่ได้ปฏิเสธแต่เธอมองร่างเล็กๆ ของฟางเฉาที่แบกของหนักขนาดนี้มาตลอดทางอย่างสงสารเล็กน้อยจากนั้นจึงนำมันเทศไปเก็บในครัว

        “พวกเธออยู่ที่นี่เถอะถึงอาจะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็จะไม่ปล่อยให้หลานของตัวเองต้องไร้ที่อยู่” อีกอย่างในเมื่อพวกเขามาถึงที่นี่แล้วเธอก็คงไม่อาจใจแข็งพอที่จะไล่พวกเขากลับไปในสภาพนี้ได้หรอก ใช่ไหม?

        “ขอบคุณค่ะอาหญิง”ฟางเฉาขอบคุณ และรีบบอก “หนูจะไม่รบกวนบ้านอาหญิงไปตลอดหนูคุยกับย่าแล้วว่าจะหางานทำ ถ้ามีเงินแล้ว พวกเราพี่น้องก็จะเช่าห้องเองได้...”

        “เช่าอะไรให้เปลืองเงินล่ะ”หลินเหมยตัดบท “อีกอย่างพวกเธอก็เป็๞หลานอาไม่ต้องเกรงอกเกรงใจขนาดนั้นหรอกครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น”

        แม้ว่าคำพูดแสนรู้ความของฟางเฉาจะทำให้เธอพอใจแต่หลินเหมยที่อยู่ในเมืองก็รู้ดีว่างานไม่ได้หาง่ายนักอีกทั้งหลานสาวของเธอเพิ่งจะอายุ 15 ทั้งตัวเล็กและผอม คงไม่มีใครอยากจะจ้างงานนักหรอก

        ฟางเฉาไม่ได้พูดอะไรเธอรู้ในใจว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง

        ในชีวิตก่อนเธอออกมาหางานทำในเมืองล้มลุกคลุกคลานมาหลายปี อย่างน้อยควรจะมีประสบการณ์หาเงินค่ากินอยู่ได้บ้างถูกไหม?

        “ไปนอนพักก่อนเถอะตอนนี้ยังเที่ยงอยู่ เดี๋ยวตอนเย็นทุกคนกลับมาแล้ว เราค่อยมาพูดคุยกัน”หลินเหมยว่า

        เธอจัดที่นอนให้หลานสองคนในห้องเดียวกับลูกๆของเธอ ห้องคับแคบนี้มีเพียงเตียงเก่ากับฟูกบางๆ แต่ฟางเฉาไม่ได้บ่นอะไรเธอรู้ว่าพวกเขาโชคดีแค่ไหนที่ได้มีที่ซุกหัวนอนในเวลานี้

        หลังจากเช็ดหน้าเช็ดคอให้เซียงฉินเด็กชายก็หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน ฟางเฉาโล่งใจที่เขาไม่ได้ตัวร้อนขึ้นเธอให้เขากินยาลดไข้แบบพื้นบ้านของหลินเหมยไปแล้ว และหวังว่าอาการของเขาจะดีขึ้นหลังจากตื่น

        เธอมองเด็กชายอยู่สักพักความง่วงก็เริ่มแทรกซึมจนต้านไม่ไหว

        เดิมทียังอยากนอนคิดว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไปดีและไม่รู้ว่าจะใช้อะไรจากอดีตมาเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ตอนนี้

        หลายปีกว่าจะเก็บเงินซื้อร้านรถเข็นของตัวเองได้ทั้งยังได้พบทำเลดีๆ ที่มีลูกค้าประจำหลายคนแล้ว

        ...เธอคิดถึงสถานที่แห่งนั้นโดยไม่รู้ตัว