เทพยุทธ์เจ้าโลกา

บทที่ 41 แยกกันจัดการ

        “ที่นี่มีปัญหาใหญ่ พวกเราร่วมมือกันจัดการเขาก่อน!”

        “ยังกล้าต่อต้าน ลองให้เขารู้ถึงความร้ายกาจของพวกเราก่อน”

        “ข้ามา ข้ามา จิตวิญญาณที่ดุร้ายข้ามักจะชอบมากที่สุด”

        พวกมารร้ายพูดคุยกับคำพูดที่ไร้สาระและทักทายกันอย่างโง่เขลา

        หลี่ลี่สังหารมารร้ายฝ่ายตรงข้ามได้ในพริบตา ทำให้มารอื่น ๆ สังเกตเห็นถึงภัยจากเขาทันที

        จากเสียงหวีดหวิว มารร้ายสี่ตนละทิ้งคู่ต่อสู้และพัดแรงนำมาล้อมรอบหลี่ลี่

        การแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับเจ็ด สามารถสังหารผู้ที่มีการแปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับหกได้สิบกว่าคน สำหรับพวกมารร้ายสิ่งที่ต้องระวังคือการกลืนกินจิตวิญญาณ

        เข้าใจถึงพลังที่แท้จริงของพวกมารร้าย หลี่ลี่ ยิ่งสบายใจขึ้น ท่ามือเงาพุทธิลอยขึ้น ในพริบตาทั่วฟ้าราวกับเต็มไปด้วยฝ่ามือเงานภาของเขา ไม่มีใครรู้ว่ามือใดที่จะโจมตีตนจะเป็นของจริงหรือจอมปลอม

        ในทะเลเงามืดนั้น มีแสงเย็นเปล่งเป็นครั้งคราว นั่นเป็นการโจมตีจากกระบี่ต่อสู้ เฉพาะด้วยกระบี่ต่อสู้ ผู้ฝึกสามารถระบายพลังออกมาภายนอกเล็กน้อยเพื่อทำลายกายภายนอกของพวกมารร้าย มิฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นกำปั้นหนักเพียงใด ก็เพียงแค่ทำลายเนื้อเน่า หลี่ลี่ไม่ต้องการให้มือตนเปื้อนของนี้

        ด้วยพลังระดับเจ็ดและท่าฝ่ามือเงานภาเต็มพลัง ในสายตาทุกคน หลี่ลี่ไม่ได้ต่อสู้ แต่คือการเล่นอย่างมีเสน่ห์ การเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลทำให้ทุกคนอิจฉา

        พวกมารร้ายตอนนี้รู้ถึงความผิดพลาด สี่ตนล้อมโจมตีเพียงคนเดียว แต่พวกเขาหาเงาหลี่ลี่ไม่ได้ และต้องหลบหลีกการโจมตีจากกระบี่ต่อสู้ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่สามารถถอยหลังได้

        เพียงสองสามนาทีถัดมา พลันจากฝ่ามือเงานภาเกิดแสงเย็นจ้า และในทันที มีเสียงร้องโหยหวนน่าสะเทือนใจ พวกมารร้ายสี่ตนถูกกระบี่ต่อสู้เจาะผ่านร่างกาย และซากศพที่เน่าเหม็นไหลลงพื้น

        ปิดทะเลจิตวิญญาณ หลี่ลี่อดทนกับความปรารถนาที่จะแน่นกลืนทนต่อจิตใจ และไม่ให้โอกาสสุดท้ายแก่พวกมารร้าย

        ในไม่กี่วินาที พวกมารร้ายสี่ตนร้องโหยหวนแล้วหายไป หลี่ลี่ค่อมร่างเก็บเม็ดทรายวิญญาณทั้งสี่เม็ด

        การต่อสู้รุนแรง ถึงลมเหี้ยวเวียน แต่การแสดงของ หลี่ลี่ เห็นชัดเจนสำหรับทุกคน โดยเฉพาะแสงสีขาวบนร่างกาย ซึ่งแน่ชัดว่าเขาบรรลุถึงขั้นเจ็ดอย่างรวดเร็ว สิ่งนี้ทำให้ศิษย์ที่มองดูต่างตกตะลึง

        ในเวลานั้นเอง ขณะที่หลี่ลี่สังหารกลุ่มมารร้าย เสียงหวีดหวิวจากไม่ไกล เมิ่งฮั่น ตะโกนด้วยความโกรธ ไม่สนใจมารร้ายที่อยู่เบื้องหน้า ใช้หมัดซ้ายโจมตีช่องว่างในร่างมารร้าย ทุบอกพวกมัน ทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดร่างนั้นไว้ แล้วใช้กระบี่ต่อสู้มือขวาเจาะทะลุอีกครั้ง ทำลายมัน ปิดทะเลจิตวิญญาณ มองมารร้ายที่ร้องโหยหวนหายไป

        เก็บทรายวิญญาณ เมิ่งฮั่นมองดูมือซ้ายที่มันเยิ้ม มองดูทรายวิญญาณในมือ และแสงสีขาวนวลบนร่างของหลี่ลี่ ไม่อาจห้ามยิ้มขม

        “ความแตกต่าง นี่คือความแตกต่าง” เมิ่งฮั่นกล่าวด้วยปากแห้ง

        การต่อสู้สิ้นสุดลง นับบาดแผล มารร้ายจริง ๆ ว่าทำร้ายยาก ศิษย์ห้าสิบเก้าคนอาศัยความได้เปรียบของจำนวน แต่สามคนยังคงได้รับบาดเจ็บ โชคดีที่แต่ละคนพกยาเสริม พิษของมารร้ายไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายไม่เยอะ

        ลังเลสักครู่ หลี่ลี่มาหาเมิ่งฮั่น เขากำลังคิดที่จะออกไปคนเดียว เพราะเขาต้องการทดลองว่าวิหารราตรีสามารถกลืนมารร้ายได้จริงหรือไม่ ซึ่งสิ่งนี้คือความลับที่ไม่อาจให้เมิ่งฮั่นรู้

        “ใช้เวลาไม่มากนัก! พลังก็มากถึงระดับเจ็ดแล้ว ความเร็วดั่งปีศาจ แท้จริงเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ”

        “ไม่เพียงแต่อัจฉริยะ แต่ยังทรงพลัง สังหารมารร้ายได้ห้าตน ช่างไม่อยากเชื่อ”

        “พวกเจ้าดูท่าทางการต่อสู้ของท่านพี่หลี่ลี่นี่สิ น่าเคลิบเคลิ้มและสวยงาม คงจะดีมาก ๆ ถ้าข้าสามารถเป็นเช่นนั้นได้สักปี”

        “เจ้าเหมือนลิงถ้าเจ้าต่อสู้ เจ้าจะเหมือนลิงกลิ้งไปมา จะแข่งขันกับพี่หลี่ลี่ได้อย่างไร?”

        “เข้าสำนักกลางไม่ถึงครึ่งเดือน ฝ่ามือเงานภาถึงเต็มสิบระดับ ข้าฝึกฝนนานปีกว่า พระเจ้า! นี่คือความแตกต่างจริงหรือ!”

        “คนเทียบกับคนทำให้ตาย เราควรฝึกฝนตัวเองให้ดี หากไม่เช่นนั้นไม่มีหนทางอยู่”

        “ตาม ท่านพี่หลี่ลี่ การทดสอบครั้งนี้คงสบายเหมือนพักผ่อน”

        ในขณะพักผ่อน ศิษย์ต่างพูดคุยถึงหลี่ลี่ เห็นชัดว่าหลี่ลี่ได้ก่อให้เกิดความตกตะลึงยิ่งใหญ่แก่พวกเขา

        ฟังคำของศิษย์ ใบหน้าของเมิ่งฮั่นเปลี่ยนเป็นขัดเคือง เขาไม่อิจฉาหลี่ลี่ แต่โกรธที่ศิษย์เหล่านี้ไม่มีไฟมุ่งมั่น

        “พวกเจ้าทำอะไร? แกล้งตายหรือ? พวกเจ้าคิดจะเสร็จการทดสอบใต้การปกป้องของท่านพี่หลี่ลี่? นี่หรือคือสำนักกลางกลุ่มนี้? ดูที่พวกเจ้า ทำอะไร ไม่สนว่าเจ้าจะร่วมมืออย่างไร? หายตัวจากหน้าข้า ไม่รู้ตายหรือดี” เมิ่งฮั่นร้องด่าอย่างดังหน้าศิษย์กลุ่มนี้

        ในฐานะหัวหน้ากลุ่ม แม้ว่าเพียงในนาม แต่เมิ่งฮั่นไม่พอใจที่จะเห็นพี่น้องประสาทเสีย

        ศิษย์กลุ่มนี้เป็นถึงผู้แปรผันวิญญาณยุทธ์ระดับหก พวกเขาทรงพลัง เป็นหน้าเป็นตาของสำนักกลาง มากด้วยเกียรติยศ แล้วคำของเมิ่งฮั่นกระทบต่อจุดอ่อนที่สุดในใจพวกเขา

        แบ่งเป็นกลุ่มเล็ก พวกเขาแสดงสำนึกผิดอย่างชัดเจน ไม่พูดอะไรเพิ่มเติม แล้วแยกทางออกไป จากดวงตากลับมาเห็นไฟในหัวใจพวกเขา และความสำนึกเล็กน้อย

        การทดลอง คือการทรยศขอบเขต ฝึกฝน ศิษย์ที่ไหนจะไม่รู้

        หันมองที่หลี่ลี่ข้าง ๆ ยกมือไม่รอพูด เมิ่งฮั่นยิ้มขมกล่าวว่า “หลี่ลี่พี่ข้า ข้าไม่สามารถติดท่านไปอีกต่อไปแล้ว มิฉะนั้นอาจได้เพียงช่วยเก็บทรายวิญญาณเท่านั้น”

        หลี่ลี่ไม่คาดว่าเมิ่งฮั่นจะพูดในสิ่งที่เขาต้องการ เขาไม่ปฏิเสธแต่พยักหน้า “มารร้ายเหล่านี้จำนวนมาก เมิ่งฮั่น ออกไปก็ต้องระมัดระวัง”

        “ฮ่าฮ่า ยามไม่มีท่าน ข้าคืออันดับหนึ่งของสำนักกลาง ไม่ต้องห่วง!” เมิ่งฮั่นหัวเราะแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

        ดูหลังเมิ่งฮั่น หลี่ลี่ยิ้มขำ

        “หมกมุ่นในการต่อสู้ขนาดนั้น หากไม่มีการต่อสู้ ข้าไม่รู้ว่าเขาจะทนได้หรือไม่”

        อย่างรวดเร็ว รอบ ๆ ไม่มีศิษย์อื่น แน่นอนก็ไม่มีมารร้ายเหลือ หลี่ลี่เดินหน้าลึกเข้าสู่หุบเหวมารร้าย เวลาจำกัด เขาต้องการทรายวิญญาณมากขึ้น และออกจากที่นี่

        แน่นอน ในเวลานั้นลองดูว่าศิลาเทวลัยจะกลืนมารร้ายได้จริงหรือไม่