กลับมาเริ่มใหม่เป็นสามีขั้นเทพของภรรยายุค 90

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉางไห่พูด หลี่ซีเหวินก็หันกลับไปด้านข้างและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า

“ฉางไห่ ให้ฉันบอกนายนะ นายยังจำได้ไหมว่าใครกันที่ให้ขนมปังนึ่งสีขาวสองก้อนแก่พวกเรา เมื่อพวกเราไร้บ้านและต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหยและหนาวเหน็บ เป็นคุณลุงพนักงานคนนั้น” หลี่ซีเหวินขบกรามแน่นและพูดอย่างแน่วแน่ว่า “ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่า ถ้าวันหนึ่งฉันได้เป็นเจ้าของโรงงานขึ้นมา พนักงานคือคนที่ฉันไม่สามารถปฏิบัติอย่างเลวร้ายได้” ฉางไห่ตกตะลึง ทำไมเขาถึงจำเรื่องนี้ไม่ได้นะ??? 

นี่อาจเป็นไปได้ว่าสมองของเขากำลังลัดวงจรอยู่ก็เป็นได้ แต่เมื่อได้เห็นการขยิบตาของหลี่ซีเหวิน เขาก็เข้าใจทันทีว่า อีกฝ่ายแค่แสดงละคร

ในเวลานี้ เขาไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไปแล้วเพราะไม่รู้ว่าหลี่ซีเหวินจะซ่อนเล่ห์เหลี่ยมอะไรไว้อีกบ้าง

“ไม่เป็นไร หากหยางเป่ากั๋วจะไม่ใช่คน แต่ฉัน หลี่ซีเหวินจะไม่มีวันทำอะไรที่ผิดต่อพนักงานเด็ดขาด 8,000 หรือ 9,000 หยวนไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อยสำหรับฉันก็จริง แต่นั่นคือชีวิตของพนักงานเหล่านี้”

คำพูดไม่กี่คำนี้ได้กระทบจิตใจของทุกคน จากนั้นพวกเขาก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ เกือบจะพร้อมกัน บางคนถึงขั้นปรบมือให้เลยทีเดียว

“พูดได้ดี”

“คน ๆ หนึ่งสมควรเป็นเหมือนบอสหลี่”

“บอสหลี่ พวกเราจะร่วมงานกับคุณนับจากนี้ไป”

หลี่ซีเหวินแอบภูมิใจ แต่ใบหน้าของเขากลับยังสงบนิ่งและยังเอามือไพล่หลัง “พี่น้องทุกคน ฉันสัญญาว่าจะรับประกันเงินเดือนของพวกนาย การทำเช่นนี้จึงถือเป็นเรื่องที่มีมนุษยธรรมและชอบธรรม ถูกต้องไหม” 

“ถูกต้อง บอสหลี่มีเมตตา” ทุกคนพูดพร้อมกัน

“แต่ความเมตตาและความชอบธรรมก็เป็นส่วนของความเมตตาและความชอบธรรม แต่ท้ายที่สุดแล้วถึงฉันจะเป็นคนที่ชอบธรรมสำหรับพวกนาย แต่พวกนายคงจะไม่ปฏิบัติอย่างอยุติธรรมกับฉันหรอกใช่ไหม”

หลี่ซีเหวินพูดพร้อมกับมองไปที่กุญแจในมือของหลินชู

แล้วทุกคนก็เข้าใจในทันที

“หลินชู ส่งกุญแจให้บอสหลี่เร็วเข้าสิ”

“ใช่ พวกเราต้องเป็นคนชอบธรรมนะ”

“พวกเราไม่สามารถปล่อยให้บอสหลี่หมดกำลังใจได้”

เมื่อทุกคนพูดกันคนละประโยคต่อ ๆ กัน หลินชูผู้ซึ่งต้องการที่จะพูดอีกสองสามคำก็ถูกพนักงานผลักไปอย่างกะทันหัน เขาลังเลอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงส่งกุญแจให้กับหลี่ซีเหวิน

ไม่ใช่ว่าหลินชูไม่ต้องการที่จะส่งให้ เพียงแต่เขารู้สึกว่าหลี่ซีเหวินคนนี้ดูเหมือนกำลังหลอกลวงผู้คนอยู่

หลินชูขมวดคิ้วอย่างลับ ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า

“บอสหลี่ ผมให้กุญแจคุณไปแล้ว และคุณสัญญาว่าจะให้เงินเดือนแก่พวกเรา ดังนั้นก็ควรมาตกลงเรื่องนี้กันก่อนไหมครับ” 

หลี่ซีเหวินเลิกคิ้วขึ้นเบา ๆ หลินชูคนนี้ฉลาดจริง ๆ โชคดีที่เขาเตรียมพร้อมมาแล้ว

“ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ให้เงินเดือนกับทุกคนนะ แต่ฉันก็มีข้อกำหนดเหมือนกัน”

“ข้อกำหนดอะไรครับ” หลินชูถาม

“เพราะท้ายที่สุดแล้ว บัญชีหนี้สินนี้ถูกทิ้งไว้โดยหยางเป่ากั๋ว ฉันย่อมต้องการเวลาในการตรวจสอบอย่างละเอียด ยิ่งไปกว่านั้นโรงงานนี้เพิ่งจะเริ่มต้นและบัญชีของโรงงานจำเป็นต้องได้รับการบันทึกใหม่ทั้งหมด ดังนั้นเงินเดือนของทุกคนจะถูกเลื่อนออกไปอีกหนึ่งเดือนและจะจ่ายพร้อมกับเงินเดือนในเดือนใหม่” หลี่ซีเหวินกล่าว

“อีกหนึ่งเดือน” 

“ออกพร้อมเดือนใหม่เหรอ” 

ทุกคนแสดงสีหน้าลำบากใจโดยพร้อมเพรียง แต่หลินชูพูดอย่างขวานผ่าซากว่า “บอสหลี่ ที่คุณพูดมาตั้งนาน ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการวาดเค้กก้อนใหญ่แล้วให้พวกเราทำงานให้คุณอีกหนึ่งเดือนนี่ครับ แม้ว่าหนึ่งเดือนจะไม่นาน แต่จะทำอย่างไร ถ้าหากคุณยังไม่จ่ายเงินเดือนให้เราอีก” 

“ใช่ แล้วพวกเราจะทำยังไง ถ้าคุณไม่จ่ายเงินเดือนให้พวกเรา” 

ความคิดของหลินชูนั้นเห็นได้ชัดว่านำหน้าคนอื่น ๆ อยู่หนึ่งก้าวและเขาสามารถเข้าประเด็นได้ด้วยประโยคเดียว ซึ่งนั่นทำให้ทุกคนเริ่มอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ กันในทันที

หลี่ซีเหวินเม้มริมฝีปากและยิ้ม

“หยางเป่ากั๋วสามารถทำบางอย่างได้ อย่างเช่นการติดค้างเงินเดือนได้ แต่ฉันทำไม่ได้งั้นหรือ ฉันไม่จำเป็นต้องทำให้ชื่อเสียงของตัวเองต้องเสียเพราะเงินแค่ 8,000 9,000 ถึง 10,000 หยวนเลยนี่” 

หลี่ซีเหวินแสร้งทำเป็นเงียบไปครู่หนึ่งและเสริมว่า “ถ้าทุกคนกลัวที่จะทำงานให้ฉัน พวกนายสามารถออกไปจากโรงงานแปรรูปตอนนี้ได้เลย และมาหาฉันในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ส่วนเงินเดือนของพวกนายก็ยังได้รับคืนเช่นเดิม แต่ถ้าไม่กลัวที่จะทำงานกับฉันต่อ ก่อนหน้านี้หยางเป่ากั๋วให้เงินพวกนายเท่าไหร่ ในอนาคตฉันจะให้เงินเดือนเพิ่มอีก 100 หยวนต่อเดือน”

ข้อเสนอแรกของหลี่ซีเหวิน ทำเอาทุกคนอ้าปากค้างไปแล้วเพราะหลังจากที่ไม่ต้องทำงาน ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าพวกเขายังสามารถกลับมารับเงินเดือนก่อนหน้านี้ได้ แล้วจะมีอะไรให้ไม่พอใจอีกล่ะ

ทว่าข้อเสนอที่สองนี้กลับทำให้ทุกคนตกใจมากกว่าเดิมอีก

“อะไรนะ หนึ่งร้อยหยวน” 

“ถ้างั้น ฉันก็สามารถหาเงินได้สองร้อยแปดสิบหยวนต่อเดือนใช่หรือเปล่า”

“นี่มันสร้างรายได้มากกว่าพนักงานประจำเสียอีกนะ” 

ทุกคนแทบไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนและต่างแสดงความเต็มใจที่จะอยู่ทำงานต่อไป มีเพียงหลินชูเท่านั้นที่ยังคงเงียบอยู่

“เอาล่ะ ทุกคนอย่าขวางทางไปอาคารโรงงาน ตอนนี้กฎได้ถูกกำหนดไว้แล้ว การพัฒนาและการเติบโตของโรงงานขึ้นอยู่กับความพยายามของพวกนายทุกคน” 

หลี่ซีเหวินกล่าวในขณะที่เขากำลังเปิดประตูอาคารโรงงานด้วยตัวเอง วัตถุดิบที่อยู่ภายในอาคารมีวางอยู่ทุกที่และบางอย่างก็ส่งกลิ่นออกมาแล้วด้วย

อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้อยู่ในความคาดหมายของหลี่ซีเหวินอยู่แล้ว ตราบใดที่ยังไม่ต้องจ่ายเงินเดือนสองเดือนในตอนนี้ สถานการณ์ก็ถือว่ายังดีอยู่ 

“วันนี้ พวกเราจะยังไม่ผลิตไส้กรอกแฮม แต่จะคัดแยกวัตถุดิบที่หมดอายุและเน่าเสียทิ้งไปก่อน ส่วนที่เหลือให้วางไว้บนกระดานไม้ที่สร้างขึ้นมา จำไว้ว่า สิ่งที่พวกเราจะผลิตในอนาคตไม่เพียงคงรสชาติของความอร่อยเอาไว้เท่านั้น แต่ยังต้องมั่นใจในเรื่องของคุณภาพ สุขภาพและถูกสุขอนามัยด้วย” หลี่ซีเหวินดูเหมือนจะมีความกระตือรือร้นอยู่ในสายเลือดและออกคำสั่งเสียงดัง

ความรู้สึกนี้ทำให้เขานึกถึงครั้งแรกที่ตัวเองได้เข้าครอบครองเรือของพ่อในชีวิตก่อน มันเต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหา

พนักงานหลายคนรีบวิ่งไปข้างหน้าและเริ่มยุ่ง จากนั้นหลี่ซีเหวินก็ตระหนักได้ว่าหลินชูยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

“ดูเหมือนว่านายยังมีบางอย่างอยู่ในใจสินะ” หลี่ซีเหวินพูดเบา ๆ 

“ไม่ใช่แค่มี แต่มีไม่น้อยเลยล่ะครับ” หลินชูก็ไม่ได้ปิดบังเช่นกัน

“มาคุยกับฉันที่สำนักงานสิ!” 

หลังจากที่หลี่ซีเหวินพูดจบ เขาก็มองไปที่ลุงตงที่ยืนอยู่นอกอาคารโรงงานและพูดว่า “ลุงตง ลุงน่าจะเป็นพนักงานเก่าแก่ที่นี่ ผมได้ยินมาว่าลุงรับผิดชอบเกี่ยวกับเรื่องการขนส่ง ถ้าเต็มใจก็อยู่ แต่ถ้าไม่ ลุงก็ค่อยมารับเงินในอีกหนึ่งเดือนนะครับ”

“ผม...ผมขอจะคิดดูก่อนนะครับ!” ตงชูตอบ

หลี่ซีเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก จากนั้นก็พาหลินชูและฉางไห่ไปที่สำนักงาน

ในห้องทำงานเล็ก ๆ นี้ หลี่ซีเหวินยิ้มทันทีที่นั่งลง

“หลินชูใช่ไหม ต่อจากนี้ไปฉันจะเรียกคุณว่าหลินจือแล้วกัน”

“ผมยังไม่ได้ตกลงที่จะอยู่ทำงานสักหน่อย ดังนั้นยังไม่ต้องใจดีแบบนี้ก็ได้” หลินชูพูดห้วน ๆ

“เงินเดือนที่ฉันให้น้อยไปเหรอ” หลี่ซีเหวินถามเบา ๆ 

“ไม่ เป็นเพราะคุณจ่ายเงินมากเกินไปต่างหาก” หลินชูหยุดเล็กน้อยและพูดว่า “พนักงานเหล่านั้นถูกชักจูงด้วยเงิน แต่ผม หลินชูไม่ยอม การได้เงินเพิ่มอีก 100 หยวนถือเป็นเรื่องดี แต่ผมไม่อยากจะเชื่อ ให้ตายเถอะ ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณต้องการถ่วงเวลาไว้ใช่ไหม” 

เมื่อเห็นว่าหลี่ซีเหวินนิ่งเงียบไป หลินชูก็พูดต่อ “มาวาดวงกลมขนาดใหญ่ทำให้เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่จริง ๆ แล้วมันก็แค่การหลอกลวงคนเหล่านี้ให้อยู่ทำงานโดยเปล่าประโยชน์ มันอาจไม่เป็นไร ถ้าหากหลังจากนี้หนึ่งเดือนคุณสามารถทำเงินได้ แต่ถ้าคุณทำเงินไม่ได้ล่ะ จะให้พวกเราดื่มลมตะวันตกเฉียงเหนือกับคุณงั้นเหรอ”  

หลี่ซีเหวินยิ้มอย่างใจเย็น

“หลินชู นายมีความสามารถจริง ๆ ฉันรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกัน ว่านายจะกลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมในอนาคต ฉันรู้สึกเสียจริง ๆ ที่นายทำงานอยู่ที่นี่”

“คุณหมายความว่ายังไง ยอมรับในสิ่งที่ผมพูดแล้วใช่ไหม” หลินชูขมวดคิ้วลึกยิ่งขึ้น

“ถูกต้อง!” หลี่ซีเหวินยิ้มอย่างมีเลศนัย “นายพูดถูกเกี่ยวกับกระบวนการ แต่ไม่ใช่ผลลัพธ์”

“คุณบอกว่าผลลัพธ์ไม่ถูกต้องงั้นเหรอ หมายความว่ายังไง” หลินชูไม่เข้าใจ