The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          ‘เวทไฟ-อิมแพ็คพันซ์’

          ถุงมือสีแดงปะทะกับโล่สีดำ อากาศโดยรอบแผ่ขยายออก แรงปะทะส่งผลให้ทั้งคู่ทิ้งระยะห่างออกจากกัน แต่ฝ่ายเซนทอร์ถอยห่างไปไกลกว่าโดยยังถือโล่ป้องกันเอาไว้อยู่

          ตอนนั้นเองโล่เปล่งแสงสีแดงแล้วเกิดระเบิดขึ้น

          ‘ตู้มมมมมมมมม’

          ทว่า…ภาพนั้นสร้างความตกใจให้กับเซเลน่าอย่างมาก เพราะมันไร้รอยขีดข่วนใดๆ โล่สีดำสูงเกือบเท่าขนาด2คนต่อกันดูท่าทางแล้วจะไม่ใช่โล่ธรรมดา 

          ‘อะไรกัน!!!…บ้าน่า!!?…อิมแพคพันซ์เป็นสกิลที่ทำลายสกิลป้องกันศัตรูได้ทุกประเภทเลยนะแต่นี่มัน...’

          ไม่สิ…ไม่ใช่..แสงสีม่วงเมื่อกี้มันไม่ใช่สกิลป้องกัน..แต่มันน่าจะเป็นสกิลสร้างความทนทานหรือเสริมแกร่งให้อาวุธที่ถืออยู่มากกว่า...แบบนี้ชักยุ่งยากแล้วสิ

          เซเลน่าใช้มือซ้ายจับมือขวาของตัวเองที่รู้สึกปวดหน่วงๆเล็กน้อย

          เซนทอร์ถือโล่ป้องกันเตรียมร่ายสกิลแล้วพุ่งเข้าชนอีกครั้ง

          “งั้นเจอนี่หน่อย”

          ‘เวทไฟ-ริงบอมบ์’

          เกิดระเบิดวงแหวนขึ้นที่ใต้เท้าของเซนทอร์ชู้ตมันให้ลอยขึ้นฟ้า

          เซเลน่าหายตัวแล้วไปโผล่ที่ด้านหลังซึ่งอยู่ในจุดที่สูงกว่ามันเหนืออากาศ

          ขาของเธอห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงเตรียมถีบเซนทอร์จากด้านหลังหวังส่งมันลงไปนอนกับพื้น

          ‘ถ้าเป็นจุดนี้ละก็ป้องกันไม่ทันแน่’

          ‘เคร้ง…’

          เกิดเสียงกระแทก…เซนทอร์ขยับแขนหมุนโล่มาป้องกันได้ทันซึ่งผิดคาดไปมาก…ตอนนั้นเองมีเส้นเชือกสีม่วงหลายเส้นยืดออกมาจากโล่แล้วมัดตัวเซเลน่าเอาไว้… 

          “อะไรกัน!.”

          เซนทอร์ใช้มือทั้ง2ข้างกอดเธอแล้วพุ่งกลับหัวลงสู่พื้นในท่าโหม่งโลก 

          “เหวออออออออออออออออออ…”

          เซเลน่าพยายามดิ้นไปมาแต่ดิ้นไม่หลุดพร้อมกับแหงนหน้ามองพื้นดินซึ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆด้วยความเร็วที่สูงมากๆๆ

          "ว้ากกกกกกกกกกกกกกกก...."

          ตอนนั้นเองการโจมตีปริศนาพุ่งมาจากทางด้านข้าง…เซนทอร์รีบปล่อยเซเลน่าแล้วป้องกันมันไว้ได้ทัน 

          ตัวมันมองหอกสีขาวเงินบริสุทธิ์หุ้มด้วยแสงสีเขียวกำลังแทงโล่ตัวเองอยู่…ซึ่งผู้ใช้งานหอกเล่มนั้นคือเด็กหนุ่มผมสีขาว…แต่ถึงแบบนั้นเซเลน่าก็ร่วงลงไปอยู่ดี

          "ม่ายยยยยยยยยยยยย...นร้าาาาาาาาาาาาาาา"

          “เซเลน่า!..”

          ขณะที่เซเลน่ากำลังจะกำลังจะโหม่งพื้นก็มีเถาวัลย์หลายเส้นมามัดเธอไว้เอาไว้

          เถาวัลย์สีเขียวถูกยืดจนขีดสุดคล้ายยางยืด..แต่สุดท้ายก็สามารถรั้งตัวเซเลน่าเอาไว้ได้..ทำให้เธอรอดพ้นจากการโหม่งโลกในท่าอลังการงานสร้าง

          เด็กสาวผมแดงก้มคอลงในสภาพกลับหัวเพื่อมองไปยังต้นทางของเถาวัลย์ที่รั้งเธอเอาไว้

          “เอ๋?..เซซิเลียงั้นหรอ…”

          เซซิเลียซึ่งตอนนี้ใช้แอเรียลบินอยู่กลางอากาศกำลังใช้2มือจับที่ปลายเถาวัลย์ฝั่งตรงข้ามกับเซเลน่า...เธอเป็นคนใช้สกิลสร้างเถาวัลย์เพื่อช่วยเซเลน่าเอาไว้…ส่วนเรเวลตอนนี้ก็กำลังใช้แอเรียลบินสู้กับเซนทอร์กลางอากาศแทน

          สำหรับเซนทอร์ตัวถือธนูก่อนหน้านี้ถูกเรเวลกับเซซิเลียร่วมมือกันจัดการไปเรียบร้อยแล้ว โดยมีรูอันเป็นตัวล่อให้

          “เจ้านี่ทำไมมันเก่งจัง…ตัวหัวหน้างั้นหรอ..”

          เรเวลกับเซนทอร์ร่อนลงสู่พื้นพร้อมกัน..ทันทีที่เท้าของทั้งคู่แตะพื้น..เรเวลเร่งฝีเท้าอย่างรวดเร็วแล้วขยับมือโจมตีด้วยหอกรัวๆ..ทั้งผ่า แทง ฟาด ฟัน จ้วง แต่ถูกโล่ของเซนทอร์ป้องกันได้หมด

          จังหวะนั้นเองเรเวลเกิดช่องโหว่ชั่วคราว..โล่สีดำเปล่งแสงสีเทาออกมา..เซนทอร์สะบัดโล่กระทุ้งใต้ลิ้มปี่ของเด็กหนุ่มซึ่งเป็นช่องโหว่

          “!”

          แต่กลับโล่ลากผ่านไปราวกับโจมตีอากาศ...เซนทอร์งงต่อปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะไม่เข้าใจทั้งที่เมื่อกี้ควรจะโจมตีโดนแท้ๆ

          “ฉันจงใจเปิดช่องโหว่ไงล่ะเจ้าโง่”

          มือซ้ายของเรเวลหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีทอง..ชกเข้าไปที่แก้มของเซนทอร์เต็มแรง..ไฟสีทองพุ่งทะลุจากแก้มซ้ายไปแก้มขวา ส่งผลให้ฟันมันร่วงหมดปาก          

          “แอร่ก..ฮี่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

          มันโกรธมากจึงใช้โล่ที่เคลือบด้วยแสงสีม่วงกระแทกเรเวลแบบพุ่งเข้าชนระยะประชิด..แต่ก็ต้องวืดอิงครั้งเพราะมันผ่านตัวเรเวลไปเฉยๆเหมือนไม่โดนอะไรเลย 

          “!”

          ท่ามกลางความตกใจของสัตว์ปีศาจที่ยังไม่จางหาย…เปลวเพลิงสีทองได้ห่อหุ้มร่างกายของเด็กหนุ่มอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นส่วนขาขวาแทน

          เรเวลเหวี่ยงขาขึ้นในท่าเตะเฉียงแนว45องศาจากขวาไปซ้าย เกิดประกายดาบห่อหุ้มด้วยไฟสีทองผ่าใส่เซนทอร์กลางหลัง…เซนทอร์รีบยกแขนไปด้านหลังผ่านทางศีรษะใช้โล่ป้องกันได้ทันโดยตัวมันไม่ได้หันกลับมา

          โล่สีดำเปล่งแสงสีม่วง..จนเกิดบาเรียทรงกลมสีดำแผ่ขยายออกไปรอบตัวสลายการโจมตีของเรเวลในพริบตา

          เรเวลที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบกระโดดถอยห่างออกมา

          “LV52 เท่ากับสกูร์ชิพและเท่ากับเซนทอร์ตัวอื่นๆแท้ๆ..แต่ความสามารถมันห่างกันเกินไปมั้ยเนี่ย…เอามันแทบไม่ลงเลย”

          สกิลที่เรเวลใช้เมื่อกี้นี้คือสกิล<Atlas Flame>เป็นสกิลสายเอนชานต์คล้ายๆกับสกิล<เอนชานต์ไฟเยอร์อบิลิตี้>ของเซเลน่า แต่<Atlas Flame>มีประสิทธิภาพสูงกว่าแถมยัง <อมตะ>ขณะใช้งานด้วย นอกจากนี้หากสละ BC 2 เกจ จะสามรถใช้งานสกิลนี้ได้โดยไม่ต้องร่ายแถมยังปรับประสิทธิภาพของสกิลให้ดีขึ้นอีกต่างหาก

          ตอนนี้จำนวนสแตค Block Counter (BC) ที่เรเวลสะสมมาเหลือแค่1เกจเท่านั้น 

          “โล่อั้นนั้นไม่มีวิธีทำลายเลยงั้นหรอครับ”

          รูอันถามขึ้นมาขณะมองศัตรูซึ่งกำลังชาร์จพลังอยู่..

          ‘เวทไฟ-ริงบอมบ์’

          เซเลน่าชกไปที่พื้นส่งผลให้เกิดระเบิดวงแหวนใต้ฝ่าเท้าของเซนทอร์..แต่คราวนี้มันไม่โดนชู้ตลอยเหมือนครั้งก่อนเพราะกระโดดหลบไปด้านข้างได้ทัน

          เธอหยิบเม็ดมานาโพ่ชั่นในถุงเวทมนตร์ขึ้นมากินอีกครั้ง

          ก่อนหน้านี้เรเวลกับเซเลน่าฉวยโอกาสโจมตีศัตรูไปได้คนละ1ครั้ง..แต่คราวนี้คงไม่มีอีกแล้ว

          “เซเลน่าเดี๋ยวฉันจะใช้อาร์ติเฟกซ์ของฉันส่งพลังของอนุภาคแสงจากหอกไปที่ถุงมือของเธอ..คิดว่าน่าจะทะลวงการป้องกันของโล่นั่นได้” เรเวลเสนอออกมาให้เด็กสาวผมแดงฟัง 

          “คิดว่าคงไม่ต้องหรอก..”

          เซเลน่าร่ายสกิลของตัวเองอีกครั้ง

          ‘เวทไฟ-พลาสม่าบอลแอทแทค’

          บอลทรงกลมสีแดงห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีน้ำเงินดุดันพุ่งเข้าใส่เซนทอร์

          สัตว์ปีศาจยกโล่ป้องกัน..จนเกิดระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง

          เมื่อเวลาผ่านไปผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม..นั่นคือโล่นั่นไร้รอยขีดข่วนใดๆ..มีเพียงแค่ฝุ่นควันกับเศษสายฟ้าจากพลาสม่าบอลแลบไปมาบนผิวโล่เท่านั้น

          เซนทอร์ชาร์จพลังที่โล่อีกครั้ง…แต่คราวนี้เป็นการชาร์จพลังครั้งใหญ่กว่าที่ผ่านๆมา…อนุภาคพลังเวททั่วอากาศหลอมรวมที่ตัวโล่จนส่องแสงสว่างไปทั่วความมืดในดันเจี้ยน

          “ชิ..โถ่เอ้ยย..”

          เรเวลเตรียมตัวชาร์จสกิล<หอกแห่งปาฎิหาริย์>ทันที…แต่ถูกเซเลน่าเบรกไว้อีกรอบ…เด็กสาวผมแดงจับมือของเด็กหนุ่มผมขาวซึ่งกำลังกำหอกในมืออยู่

          “ไม่ต้อง..ฉันจัดการได้..เชื่อฉันสิ..”

          เรเวลหันมามองเซเลน่าด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ..

          “พอดีมีสกิลอันใหม่ที่อยากลองดูหน่อยน่ะ..”

          เด็กสาวกล่าวจบแล้วเดินนำไปข้างหน้า..ปล่อยกลุ่มเพื่อนทั้ง3คนซึ่งอยู่ด้านหลังมองแบบงงๆ..ว่าทำไมเอ็งไม่ลองตั้งแต่ก่อนหน้านี้

          “เพราะสกิลนี้ตัวฉันอาจต้องแบกรับความเสียหายไปด้วยไงล่ะ…และสกิลนั้นของเรเวลมันกินพลังเวทมากเกินไปจนคิดว่าบางทีถ้าใช้สกิลอันนี้ของฉันอาจจะคุ้มกว่าก็ได้นะ…”

          เซเลน่ากล่าวจบแล้วออกวิ่งไปด้วยความเร็วสูงจนเกิดฝุ่นควันที่ปลายเท้า..รอบตัวเธอตอนนี้มีกระแสพลังเวทสีแดงหมุนวน..ทั้งหมดเคลื่อนที่ไปหลอมรวมที่อาร์ติเฟกซ์ถุงมือสีแดงทั้ง2ข้าง

          ตอนนั้นเองเซนทอร์ก็ชาร์จสกิลโล่เสร็จพอดี..มันย่อขาด้านหลังจนสุดแล้วโก่งตัวไปด้านหน้า…พร้อมกับยกโล่ที่มีอนุภาคแสงสีม่วงขึ้นมากันไว้

          เซเลน่าถีบพื้นด้วยความเร็วเพิ่มขึ้นจนพื้นแตกละเอียด…ส่วนเซนทอร์ก็ทำแบบเดียวกัน

          ระยะห่างทั้งคู่ย่นเข้าหากันในพริบตา

          “ฉันอยากรู้เหมือนกัน..ว่าไอ้โล่แข็งๆของแก…มันจะทนนนนนน….ท่าาาานี้….ได้รึป่าววว”

          ‘FireMagic’

          เซเลน่าง้างหมัดขวาจนสุด 

          ‘NailGunPunch’ 

          “3ทบไปเลยยยยยยยยยยยย”

          ถุงมือสีแดงห่อหุ้มด้วยเปลวไฟหมุนดั่งเกลียวพายุจนพื้นรอบๆเริ่มหลอมละลายปะทะกับโล่แสงสีม่วงซึ่งมีอนุภาคพลังเวทเล็กๆควบแน่นอยู่

          เสียงปะทะกันดังสนั่นไปทั่วทั้งชั้นจนแก้วหูแทบระเบิด

          เกิดภาพซ้อนเป็นตะปู3ดอกขนาดยักษ์ถูกตอกเข้าไปในโล่อย่างรุนแรง

          ‘เปรีี้ยย!!!….เพล้งงงงงงงงงงง’

          เพียงแค่ดอกแรก..ก็ส่งผลให้โล่แตกกระจายแล้ว..ยังไม่พอ…พลังหมัดผสานกับภาพตอกตะปูตอกกระหน่ำลงกลางหน้าท้องของศัตรูซ้อนกันถึง2ครั้งส่งผลให้หน้าท้องของเซนทอร์ซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามหนาดุจกำแพงเหล็กทะลุเป็นรูและตัวขาดออกจากกันในทันที

          ร่างของเซเลน่าเคลื่อนผ่านตัวศัตรูไปอย่างงดงามในท่าชกค้างเอาไว้ 

          #คุยกับไรท์(คนเขียน)#

          แค่อยากลองกลับมามีวินัยอัพทุกวันอีกครั้ง…หรือไม่ก็วันเว้นวัน…เอาเป็นว่าขอไม่พูดมากละกัน..เดี๋ยวพูดแล้วทำไม่ได้อีก5555