คืนแรกในวังหลวงเซียงเซียงนั่งมองห้องครัวหินอ่อนตรงหน้า
มันเ็า ใหญ่โต และไม่มีกลิ่นขนมเลย
“นี่เหรอชีวิตใหม่...หรือกรงทองอีกแบบกันแน่”
เ้าชายเข้ามาในยามวิกาลพร้อมขันทีคนสนิท
“เ้าไม่อยากรู้อะไรเลยหรือว่าทำไมข้าถึงช่วยเ้า?”
เซียงเซียงหลบตา
“ข้าเดาไม่ออก…แต่ข้ารู้แค่ว่าถ้าจะอยู่ต่อ...ข้าอยากมี ‘ห้องทำขนม’”
เ้าชายหัวเราะในลำคอ
“ข้าควรกลัวเ้าไหมนะ...เ้าไม่ขอทองไม่ขออำนาจ แต่ขอ ‘เตาอบ’…”
เขาหันไปพยักหน้าให้ขันที
“เตรียมห้องขนมให้นาง...และแจ้งพระมารดาว่าข้าตัดสินใจรับนางไว้ในตำหนัก”
แต่ทุกอย่างไม่ง่าย
วันถัดมา พระมารดาของเ้าชายเรียกตัวเธอไปเฝ้า
“เ้าคิดว่าการทำขนมเปี๊ยะเลี้ยงลูกฮ่องเต้ได้งั้นหรือ?”
“ถ้าคิดจะใช้ครัวล่อชาย...ข้าจะเป็คนดับไฟเตานั้นเอง”
เซียงเซียงไม่ตอบ
เพียงยืนก้มหน้ารับคำด้วยความสงบ
“ข้าขอแค่ได้อยู่เงียบๆ...และได้ทำขนมเท่านั้นเพคะ”
พระมารดาจ้องเธอครู่หนึ่งแล้วปรายตามองขันที
“ปล่อยให้นางเล่นแป้งไปก่อนเถิด...อีกไม่นานก็เบื่อเอง”
กลางดึกคืนนั้น
เซียงเซียงฝันไปว่า ยายของตนมาหา
“พลอยหลานรัก”
“ยาย เป็ยายจริง ๆ ด้วยทำไมถึงมาหาดูได้ละคะ”
“ยายเอาสูตรขนมเปี๊ยะมาฝากหลาน
เป็สูตรที่ยายแอบจำสมัยไปเป็ลูกจ้างร้านขนมเปี๊ยะฮงหลี ที่เยาวราช
ั้แ่ยายยังสาวรุ่น อายุ 15-16โน่นแน่ะ
นี่เป็สูตรทำไส้ฟักไข่เค็มนะ....จำให้ดี”
พลอยหรือเซียงเซียงจำสูตรที่ยายบอกในฝันได้หมดแม้นางจะตื่นขึ้นมาแล้ว
[จบตอนที่ 6]
( ปล.ดูสูตรไส้ฟักในภาคผนวกท้ายเื่ ผู้เขียนคิดค้นสูตรเองเคยทำขายมาแล้ว รับรองใครได้ชิมจะติดใจ ไม่สงวนลิขสิทธิ์แต่ขอให้ใส่เครดิตเ้าของสูตรด้วยนะจ๊ะ )