“เกรงว่าบัดนี้จะมีเพียงหมู่บ้านลมหวนเท่านั้นกระมัง ที่ไม่ถูกกดขี่เอารัดเอาเปรียบ” หัวหน้าหมู่บ้านหินผากล่าว พร้อมกับมองหน้าอี้เฉินด้วยสายตาลึกล้ำ
ด้านอี้เฉินเขายกฝ่ามือถูหนวดเคราครุ่นคิด สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาไม่ตก ก่อนจะเอ่ยพูดออกมา “พวกเจ้าคิดจะหาแนวร่วมก่อความวุ่นวาย กับราชวงศ์จันทราทมิฬ หรืออย่างไร?”
เหล่าผู้นำหมู่บ้านต่างก็ส่ายหัว “นั่นอาจจะเป็นวิธีสุดท้าย ที่พวกเราจะทำเจ้าหนุ่ม... เป็นไปได้พวกข้า ก็อยากเจรจาเช่นกัน จึงอยากให้เจ้าคนหมู่บ้านลมหวน ช่วยออกหน้า ในบรรดาหมู่บ้านรอบๆ เกรงว่าจะมีเพียงหมู่บ้านลมหวนเท่านั้น ที่พอจะมีภาษี พูดคุยเจรจากับคนราชวงศ์จันทราทมิฬได้”
“ราชวงศ์จันทราทมิฬเช่นนั้นหรือ” อี้เฉินกล่าวพูดพึมพำ ถูคางครุ่นคิดถึงเมิ่งอี้ มิตรสหายในยามอดีตของเขาขึ้นมา ทว่าบัดนี้เพื่อนๆ ของเขา ถูกดินเหลืองกลบฝังหน้า กันไปหมดแล้ว
“เกรงว่าข้าคงต้องไปเยือน ราชวงศ์จันทราทมิฬ ด้วยตัวของข้าเองเสียแล้วกระมัง”
พวกเขาที่ได้ยินคำพูดพึมพำของอี้เฉิน ต่างก็อ้ำอึ้ง ก่อนอี้เฉินจะกล่าวพูดเรียกสติ เหล่าหัวหน้าหมู่บ้าน ภายในโต๊ะประชุมขึ้นมา “เราจะไปเยือนราชวงศ์จันทราทมิฬ พวกเจ้าใครจะไปกับข้า”
สายตาพวกชายแก่ หญิงชราหัวหน้าหมู่บ้าน มองตากันเลิ่กลั่กไปมาทันที มีแม้ผู้เฒ่าชราบางคนก้มหน้า ไม่กล้าสบสายตาอี้เฉิน ตรงๆ อีกต่อไป มองปาดเดียวก็รู้ พวกเขามีดีแค่รวมกลุ่ม แม้แต่ผู้เฒ่าหยางหลี่ ยืนด้านหลังอี้เฉิน เขายังส่ายหัวออกมา
อี้เฉิน ชี้นิ้วไปที่ ชายแก่หัวหน้าหมู่บ้านหินผา ครั้นเห็นความลังเลของพวกเขา “เอาเป็นเจ้าแล้วกัน!!”
สายตาผู้คนภายในที่ประชุม ต่างก็หันปรายตามองนิ้วมืออี้เฉิน ที่ชี้ออกมาด้วยความโล่งอก บางคนถอนลมหายใจออกมายาว
ชายแก่หัวหน้า หมู่บ้านหินผา มองซ้ายมองขวาเลิ่กลั่กไปมา “เป็นข้าหรือ”
หญิงชราที่นั่งอยู่ข้างซ้าย หน้าตื่นเล็กๆ “ก็เห็นอยู่ชัดๆ นิ้วพ่อหนุ่ม ชี้มาทางเจ้า”
อี้เฉินที่ลุกจากที่นั่ง เตรียมจะสืบฝีเท้าออกไปจากที่ประชุม ชายแก่กล่าวพูดขึ้นมาทันที เขาบัดนี้ยังไม่ได้ เตรียมใจเสียด้วยซ้ำ “เราจะไปกันเลยหรือ พ่อหนุ่ม?”
อี้เฉินพยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนเขาจะส่งมอบถุงเก็บของให้ ผู้เฒ่าหยางหลี่ ภายในมีเจ้าเจดีย์น้อยหลับใหลอยู่ ที่อี้เฉินเก็บรวบรวม เศษเล็กเศษน้อยมันกลับมาประกอบร่าง แม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ยังต้องคิดหนัก หากคิดจะโจมตีมัน เมื่อมันอยู่ในสภาพที่พร้อมสมบูรณ์
ผู้เฒ่าหยางหลี่ที่ตรวจดู ของด้านในเขาถึงกับเบิกตา ออกกว้างอ้าปากค้าง จนต้องรีบเก็บอาการ เมื่อเห็นอาวุธที่มีจิตนึกคิด หลับใหลอยู่ด้านในถุงเก็บของ
พร้อมด้วยสีหน้าชายแก่หัวหน้า หมู่บ้านหินผา เดินตามอี้เฉินไปด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก ก่อนพวกเขาจะห้อตะบึง บินทะยานขึ้นฟ้า ออกเดินทางไปยังอาณาจักรธารน้ำ ตรงไปยังที่ตั้งราชวงศ์จันทราทมิฬ ด้วยฝีเท้าที่ไม่เร่งรีบนัก ทำให้ผู้คนด้านนอกที่ประชุม ประหลาดใจกันไม่น้อย ว่าบัดนี้เกิดอะไรขึ้น
ชายแก่สีหน้าบูดบึ้ง เอ่ยถามอี้เฉินออกมาทันที “เจ้าหนุ่ม เจ้ามีความมั่นใจกี่ส่วน ที่เราจะไม่ถูกขังลืม?”
อี้เฉินเขาแค่คลี่ยิ้มให้ชายแก่ ออกมาเท่านั้น ก่อนจะสีหน้าบูดบึ้งขึ้นมาเล็กๆ เมื่อเห็นคลื่นอากาศด้านหลัง เกิดการบิดเบี้ยว ปั่นป่วนขึ้นมาน้อยๆ เขาหยุดฝีเท้ากะทันหัน หันปรายตาไปมอง ที่คลื่นอากาศบิดเบี้ยวในทันใด
“มีอะไรหรือเจ้าหนุ่ม!!”
อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบออกมาทันที “หลินเฟย เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่เห็นเจ้านะ!!”
ก่อนคลื่นอากาศที่บิดเบี้ยวจะเผยร่าง เด็กหญิงอายุ14ปี พร้อมนางเบ้ปาก ออกมาอย่างไม่พอใจ “ข้าหลบสายตาพี่อี้เฉิน ไม่ได้จริงๆ ..ท่านจะไปไหน ให้ข้าไปด้วยคนสิ!!”
ชายแก่ที่เห็นอี้หลิน เด็กสาวอยู่ขั้นกษัตริย์ ทว่ากลับหลบซ่อน จากขั้นเทวะอย่างเขาได้ จะไม่ทำให้ชายแก่ ประหลาดใจได้อย่างไร “แม่หนู ที่เราจะไปกัน ไม่ใช่สถานที่เด็กเล่น หรอกนะ”
“อืมๆ ข้ารู้น่าท่านตา” แม้แต่อี้เฉินที่ได้ยินยังส่ายหัวออกมา ก่อนเขาจะกล่าวย้ำเตือนนาง “เจ้าตามมาเฉยๆ อย่าทำอะไรเชียวหลินเฟย” เหมือนว่าเขากับหลินเฟยบัดนี้ จะเป็นเหมือนพี่น้องกันมากกว่าคนรักในยามอดีต แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน เนื่องด้วยยุคสมัยของเขา ผ่านพ้นไปนานแล้ว การสร้างชะตาผูกกันเกรงว่า จะไม่ใช่เรื่องที่ดี สำหรับเขากับนางอีกต่อไป
“เจ้าเอาจริงหรือเจ้าหนุ่ม!!” ชายแก่ที่กล่าวถาม ยังไม่ได้คำตอบอี้เฉิน กับหลินเฟยต่างก็เหยียบฝีเท้า พุ่งทะยาน เดินทางต่อแล้ว
“ท่านตา ชักช้าเดียวพวกเราไม่รอนะ”
ชายแก่หัวหน้า หมู่บ้านหินผา เขาอยากจะหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด ‘ทว่าเขากลัวไม่มีหน้ากลับไปยังหมู่บ้าน จึงจำใจ ต้องตามอี้เฉินไป อย่างเลี่ยงไม่ได้’
...ไม่ถึงชั่วยามพวกอี้เฉิน ก็มาเยือน ด้านหน้าทางเข้า ราชวงศ์จันทราทมิฬ สลักชื่ออักษรยืนเด่น เห็นมาแต่ไกล ซึ่งมีกลุ่มสำนักทั้งสามยอดเขา โอบล้อมดูแลยอดเขาหลัก.. เหล่าขุนนางชั้นสูงเดินกันขวักไขว่ ศิษย์ชั้นในเองก็เดินตรวจตราตลอดเวลา
ทว่าด้านหน้าทางเข้า ดูท่าจะวุ่นวายไม่น้อย เหมือนว่าจะไม่ได้มี แค่กลุ่มพวกเขา กลุ่มเดียวที่ต้องการคำตอบ จากราชวงศ์จันทราทมิฬ
ศิษย์ชั้นใน ขี่กระบี่บินทะยานลงต่ำ มากันหลายคน เตรียมจะสืบฝีเท้า ขึ้นไปด้านบนยอดเขา พร้อมกับชายหนุ่ม ที่พูดคุยเกี้ยวพาราสี หญิงสาว เขากล่าวพูดขึ้นมา อย่างออกรสออกชาติ “สองสามวันนี้ ไอ้พวกหัวหน้าหมู่บ้านรอบนอก มันมากันเยอะจัง ดูนั้นซิ มาอีกกลุ่มแล้ว” ก่อนพวกเขาจะชี้มือ ชี้ไม้มาที่กลุ่มของอี้เฉิน
“อืมๆ” หญิงสาวที่กล่าวตอบ เมื่อเห็นใบหน้าอี้เฉินชัดๆ พร้อมกับหลินเฟย นางถึงกับใบหน้าบูดเบี้ยว ก่อนจะรีบสืบฝีเท้าขึ้นไปรายงานผู้อาวุโสในสำนัก อย่างรีบร้อน
“เจ้า เจ้าจะรีบไปไหน” ชายหนุ่มส่ายหัว ยังไม่ได้คำตอบจากหญิงสาว นางรีบตะกุยเท้า ไปอย่างฉับไวแล้ว
เสียงจอแจที่ดังขึ้นมาหน้าทางเข้า พร้อมกับผู้อาวุโส วัยกลางคนขั้นเซียนสวรรค์ ขุนนางฝ่ายในราชวงศ์ ยืนมือไพล่หลังบอกกล่าว พวกเขาด้วยความโอหัง พร้อมแรงกดดัน ขั้นเซียนสวรรค์ที่แผ่ซ่านออกมา “พวกเจ้าค่อยมากันวันหลัง ผู้ตรวจการไม่อยู่ ราวๆ หนึ่งเดือน ท่านผู้ตรวจการ น่าจะกลับจากดินแดนจักรพรรดิ”
ทำให้ผู้คนที่ยืนกดดันใบหน้างอ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อี้เฉินส่ายหัวกล่าวพูดขึ้นมาทันที แค่มาถึงเขาก็รู้สึกถึง ความไม่ชอบมาพากลแล้ว “ข้าเป็นเพื่อนเก่าแก่ อยากจะเข้าไปพูดคุย กับคนภายในราชวงศ์จันทราทมิฬหน่อย”
ชายแก่หัวหน้า หมู่บ้านหินผา เขาอยากจะห้ามปรามอี้เฉินออกมาบัดนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของอี้เฉิน ราวกับเป็นคำสั่งไม่ใช่การเอ่ยถาม
ผู้อาวุโส หงหยวน เขาแค่นเสียงแข็งกร้าว หน้าบูดเบี้ยวขึ้นมาทันที “เจ้าเป็นใคร ไอ้หนุ่ม ริอ่าน คิดจะเข้าไปพูดคุย กับพวกชนชั้นสูง” พร้อมริ้วคลื่นขั้นเซียนสวรรค์แพร่สะพัด กระจัดกระจายออกมากดดันร่างพวกเขา
อี้เฉินไม่คิดเสวนา ชายวัยกลางคนขั้นเซียนสวรรค์ ร่างที่หาย ฟึบ!! เข้าด้านหลังชายวัยกลางคน อย่างฉับพลัน ชนิดที่คนอื่นๆ ยังตามความรวดเร็วของอี้เฉินไม่ทัน ก่อนฝ่ามืออี้เฉิน จะวางลงกลางศีรษะ ส่งปราณพลังลงไปสืบค้นดวงวิญญาณ
ภาพต่างๆ ที่ไหลเข้ามาเป็นฉากๆ พร้อมผู้อาวุโส หงหยวนที่ดวงตาเบิกโพลง ฉายความหวาดกลัว อี้เฉินขึ้นมาสุดขีด ทำให้อี้เฉินรับรู้ว่าบัดนี้ พวกเชื้อพระวงศ์ พวกเขากำลังถูกกลุ่มคน เข้าแทรกแซงอยู่
ก่อนอี้เฉินจะหยุดสืบค้นดวงวิญญาณ ผู้อาวุโส หงหยวน เขาเองก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แถมยังพยายามช่วยเหลือ พวกเชื้อพระวงศ์อย่างลับๆ “เจ้านำทาง!!”
ผู้อาวุโส หงหยวน ที่ได้สติกลับมาอีกครั้ง พร้อมกายาที่เปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ราวกับเขากำลังถูกอี้เฉิน ฉีกกระชากดวงวิญญาณ เขารีบพยักรับคำอี้เฉินอย่างฉับไว “เชิญ เชิญ เชิญ คุณชาย”
หัวหน้าหมู่บ้านที่รออยู่ด้านหน้าพวกเขา ถึงกับเบิกตาออกกว้าง อ้าปากค้าง แล้วยิ่งเห็น ผู้อาวุโส หงหยวน อยู่ในขั้นเซียนสวรรค์ นอบน้อมขึ้นมาก พวกเขาต่างก็ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง
ก่อนหลินเฟยจะกระโดดเขย่งปลายเท้า เดินขึ้นบันได ราวกับเป็นสวนหลังบ้านของนาง พร้อมกล่าวพูดออกมา “พวกท่านจะไม่ขึ้นไปเช่นนั้นหรือ เร็วเข้าเดี๋ยวพวกเราไม่รอนะ”
ชายแก่ที่รู้จัก หัวหน้าหมู่บ้านหินผา มาก่อน เขากล่าวไต่ถามชายแก่ออกมาทันที “ไอ้หนุ่มผู้นั้นเขาเป็นใคร คนของเจ้าหรือ”
หัวหน้าหมู่บ้านหินผา รีบปฏิเสธอย่างฉับไว เหมือนว่าพวกเขาบัดนี้ กำลังเดินเข้าไปยังปากหุบเหวอเวจี เมื่อรับรู้ขั้นพลัง ของเหล่าจอมยุทธ์ที่หนาแน่น ของสถานที่แห่งนี้
864K
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737518715_77529948.webp)
