จอมยุทธ์ซุปตาร์

    ตอนที่ 141 นายจะไปรายการไหนต่อ Re

            ลี่เป่าถามคำถามสุดท้ายกับไป่ฉี  ไป่ฉีแกล้งทำเป็นคิดคำตอบอยู่สักครู่ก่อนจะตอบออกไป  คำตอบนั้นถูกต้อง  ไป่ฉีจึงทอยลูกเต๋าครั้งสุดท้าย  ซึ่งได้ 3 แต้ม


            'หึหึ ขอโทษทีนะครับ  แต่ผมขอให้พวกคุณเปียกกันหน่อยละกัน' ไป่ฉีคิด


            “อ๊ะ ช่องที่ 19 ที่ไป่ฉีไปอยู่มีแสงสีทองที่พื้นครับ” ลี่เป่ากล่าว  ทุกคนจึงมองไปที่จอ LED จนนั่งไม่ติดกันเลยทีเดียว


            [ให้คู่แข่งขันคนอื่นถอยไป 3 ช่อง]


            “บ้าน่า นี่มันบ้าชัด ๆ” ฉู่ชิ่งเอา 2 มือขยุ้มผม  ไม่อยากเชื่อ  เขาเพิ่งเยาะเย้ยถงกว้านไปเรื่องที่โดนกับดักน้ำ  นี่เขาต้องมาโดนด้วยตัวเองงั้นเหรอ


            “ง่า นึกว่าจะไม่เปียกแล้วซะอีก” เหลียนป่ายอิดออดทันที  แต่ถึงอย่างนั้นรถไฟของเธอก็กำลังถอยไปยังช่องที่ 13


            “ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณฉู่  มารับความชุ่มฉ่ำด้วยกันเถอะครับ” ถงกว้านกล่าว  เขาดูสะใจไม่น้อยที่ฉู่ชิ่งจะโดนน้ำราดจนเปียกเหมือนกับเขา


            หลังจากทั้ง 3 คนถอยมาถึงช่องที่ 13 น้ำก็ถูกเทใส่ทั้ง 3 คนจนตัวเปียกโชกไปหมด  ในบรรดาทั้ง 3 คน  คนที่สภาพเละสุดคือเหลียนป่าย  เครื่องสำอางของเธอที่เขียนไว้ตามขอบตาไหลลงมาเป็นสายสีดำ  ขนตาปลอมกำลังจะหลุด  เนื่องจากเหลียนป่ายไม่คิดว่าจะต้องเจอน้ำเยอะแบบนี้  สภาพตอนนี้ของเธอจึงดูไม่ได้เอาซะเลย  ชายหนุ่มหลายคนถึงกับคิดในใจว่าเผลอใจเต้นให้เธอไปได้ยังไงกัน


            “ทนหน่อยนะครับ  งั้นมาเริ่มถามคุณถงกว้านกันต่อเลย” ลี่เป่ากล่าว  ถงกว้างตอบคำถามได้แต่ก็ทอยได้เพียงแค่ 1 เท่านั้น  ทำให้เขาหยุดอยู่ที่ช่อง 14 เป็นอันหมดสิทธิ์ลุ้นแชมป์ไปแล้ว


            “คุณเหลียนป่าย  ถ้าคุณตอบคำถามนี้ได้ และทอยได้ 6 แต้ม  คุณจะเสมอกับไป่ฉี  หากเป็นแบบนั้นเงินรางวัลที่ได้จะถูกหารครึ่ง  แต่ถ้าคุณทอยไม่ถึง 6 แต้ม  คุณก็จะแพ้ทันที” ลี่เป่าพูดกดดันเหลียนป่ายก่อนจะเริ่มถามคำถาม  เหลียนป่ายแม้จะเกร็งนิดหน่อย  แต่ก็สามารถตอบคำถามได้ถูกต้อง  เธอจึงเริ่มทอยลูกเต๋าทันที


            “6 แต้ม ๆ ๆ ๆ” ผู้ชมต่างตะโกนเชียร์เหลียนป่าย  แต่ผลที่ได้คือเหลียนป่ายทอยได้แค่ 2 แต้มเท่านั้น  ทำให้รถไฟเคลื่อนที่ไปหยุดอยู่ที่ช่อง 15  ซึ่งเป็นเพียงช่องธรรมดา


            “หวา  เหลียนป่าย แพ้ไปอีกคนแล้ว  ไป่ฉีนี่มากับดวงจริง ๆ  พี่ลี่เป่าจัดคำถามมาเลย  เดี๋ยวฉู่ชิ่งผู้นี่จะตอบให้ถูก  พร้อมทั้งเสมอกับไป่ฉีด้วย” ฉู่ชิ่งประกาศ


            “งั้นผมจะถามคำถามนะครับ” ลี่เป่าเริ่มถามคำถามกับฉู่ชิ่ง  คำตอบนั้นถูกต้อง  ฉู่ชิ่งถูมือไปมา  ก่อนจะหยิบลูกเต๋ามาไว้ในมือและทอยมันออกไป  ลูกเต๋าหยุดอยู่ที่ 5 แต้ม  รถไฟของฉู่ชิ่งเริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าจนมาถึงช่องที่ 18 แต่กลับปรากฎแสงสีแดงขึ้นที่พื้น


            “ม่ายยยย” ฉู่ชิ่งร้องออกมา  การที่มีแสดงสีแดงแบบนี้แสดงว่าจะต้องเป็นกับดักอย่างแน่นอน


            “บัดซบ  ดวงฉันกุดขนาดนี้เลยรึไงกัน” ฉู่ชิ่งสบถ ออกมา  แต่ผู้ชมกลับหัวเราะในความโชคร้ายของฉู่ชิ่ง และเริ่มมองไปที่หน้าจอ LED อีกครั้ง


            [กลับไปยังช่อง 1]


            เมื่อทุกคนเห็นกับดักของทางรายการ  ต่างเงียบกันหมด  ถึงแม้รายการจะดำเนินมา 2 ปีแล้ว  แต่พวกเขาเพิ่งเคยเห็นกับดักนี้เป็นครั้งแรก  ทำให้ทุกคนต่างสงสัยว่ารายการทำกับดักนี้เพื่อตัดโอกาสคนที่จะชนะรึเปล่า


            “ทุกคนครับ  กับดักนี้เป็น 1 ในกับดักโหดร้ายที่สุดที่ทางทีมงานเตรียมเอาไว้  ขอบอกไว้ก่อนว่าฉู่ชิ่งนับว่าโชคร้ายจริง ๆ  เขานับเป็นคนแรกที่โดนกับดักนี้ตั้งแต่รายการออกอากาศมา 2 ปี  ช่างโชคร้ายจริง ๆ” ลี่เป่ารีบกล่าวเพื่อคลี่คลายความสงสัยของทุกคนทันที


            “โหดร้ายเกินไปแล้ว” ฉู่ชิ่งโอดครวญ  เขากลับมาอยู่ช่อง 1 ที่ไป่ฉีเคยอยู่


            “เป็นอันว่าผู้ชนะคือไป่ฉีครับ  ดวงคุณพลิกกลับไปกลับมาตลอด  แต่สุดท้ายก็ชนะมาได้  เพียงแต่น่าเสียดายที่คุณไปไม่ถึงหีบสมบัติ  ดังนั้นเราจะพักกันสักครู่ให้ไป่ฉีไปเปลี่ยนชุดก่อน  แล้วกลับมาพบกับรายการ Treasure Hunt และไป่ฉีในช่วงหน้า  มาลุ้นกันว่าเขาจะสามารถคว้าเงินรางวัลไปได้เท่าไหร่กัน


            เมื่อผู้กำกับรายการสั่งหยุดการถ่ายทำ  รถไฟของทุกคนก็เคลื่อนกลับมาที่จุดสตาร์ทเหมือนเดิม  สภาพของถงกว้าน  เหลียนป่าย กับฉู่ชิ่งนั้นเปียกโชกราวกับไปตกน้ำมา


            “ไป่ฉี ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้าไปรายการฉันล่ะก็  ฉันจะแกล้งให้หนัก ๆ เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ฉู่ชิ่งยังคงยิ้มและหัวเราะได้ตามปกติ  จนไป่ฉีคิดว่าคนผู้นี้เหมาะจะเป็นคนสร้างความบันเทิงให้ผู้คนจริง ๆ


            “ผมจะรอนะครับ” ไป่ฉีกล่าว  ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำและแต่งตัวใหม่


            หลังจากจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว  ไป่ฉีก็มายืนรอที่ฉากเดิม  ซึ่งตอนนี้มีการเซ็ตเป็นที่วางแผ่นป้ายทั้ง 6 แผ่นเอาไว้  แผ่นป้ายที่มีโลโก้ของรายการทั้ง 6 แผ่นวางเรียงกันอยู่


            “ไป่ฉี  ฉันจะอธิบายให้ฟังก่อนรอบนึงนะ  แผ่นป้ายทั้ง 6 นั่น  นายสามารถสับเปลี่ยนตำแหน่งของมันได้ตามใจชอบ  พอนายพอใจแล้วก็แค่บอกว่า [ยืนยัน]  หลังจากนั้นเราจะมาเปิดดูกัน” ลี่เป่าอธิบาย


            “ผมเข้าใจแล้วครับ” ไป่ฉีพยักหน้า


            “เยี่ยม  ผู้กำกับครับ  ไป่ฉีพร้อมแล้ว  เรามาเริ่มถ่ายกันต่อเถอะครับ” ลี่เป่าตะโกนบอกผู้กำกับรายการ


            “พร้อมนะครับ” ทีมงานชูนิ้วเริ่มนับถอยหลัง


            “สวัสดีครับ  ขอต้อนรับเข้าสู่รายการ Treasure Hunt  ตอนนี้เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของรายการแล้ว  วันนี้ยังไม่มีคนพิชิตหีบสมบัติของเราได้  แต่ผู้ที่เข้าใกล้หีบสมบัติมากที่สุดจะได้ลุ้นเงินรางวัลจากการเรียงแผ่นป้ายทั้ง 6 แผ่น  เหมือนกับที่ผมอธิบายไปก่อนจะเริ่มการแข่งขัน  ไป่ฉี ที่คุณต้องทำคือ 6 แผ่นป้ายที่เรียงกันอยู่นี้คุณสามารถสับเปลี่ยนตำแหน่งมันได้ตามใจชอบ  เรามีเวลาให้ 3 นาที  หากคุณพอใจแล้วก็แค่บอกว่า  [ยืนยัน]  หลังจากนั้นคุณจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแผ่นป้ายได้อีก  เข้าใจนะครับ” ลี่เป่าอธิบาย


            “ผมเข้าใจแล้วครับ” ไป่ฉีกล่าว


            “งั้นเรามาเริ่มกันเลย  จับเวลาได้” ลี่เป่ากล่าว  จอ LED ที่ตั้งเวลาไว้ 3:00 เริ่มนับถอยหลัง


            ไป่ฉีเดินไปหยิบป้ายสลับไปสลับมา  จากนั้นถอยออกมาจ้องมัน  แล้วสลับใหม่  จนกระทั่งเหลือเวลาอีกแค่ 30 วินาทีสุดท้าย  ไป่ฉีจึงพอใจ


            “ยืนยัน” ไป่ฉีกล่าว


            “โอเค ไป่ฉี  คุณแน่ใจกับพวกมันแล้วใช่ไหม” ลี่เป่าถาม


            “ผมยังสามารถแก้ได้อีกเหรอครับ” ไป่ฉีตีหน้ามึนใส่ลี่เป่าทันที


            “ทำไมผมรู้สึกเหมือนเจอฉู่ชิ่ง 2 เลย” ลี่เป่ายิ้มแห้ง ๆ


            “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมแกล้งคุณเล่นน่ะครับ” ไป่ฉีกล่าว


            “งั้น  ไป่ฉี  นายอยากให้เราเปิดแผ่นไหนก่อนดี  เอาแผ่นที่อยู่หลักแสนเลยไหม” ลี่เป่าถาม


            “งั้นมันก็ไม่ลุ้นสิครับ  เราเริ่มเปิดจากหลักหน่วยก่อนดีกว่า” ไป่ฉี่กล่าว


            “งั้นก็ได้  เรามาดูที่แผ่นแรกกัน  หลักหน่วยจะเป็นเลข 0 หรือ 1” ลี่เป่าเปิดออกมา  ทุกคนต่างส่งเสียงเฮ  เพราะมันเป็นเลข 0 เท่ากับว่าอย่างน้อยเงินรางวัลก็ไม่ใช่ 1 หยวน


            “อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ 1 หยวนนะครับ” ไป่ฉีหัวเราะแหะ ๆ


            “แน่นอน  นายผ่านหลักหน่วยมาได้  แต่หลักสิบล่ะ  เรามาดูกัน 0 หรือ 1” ลี่เป่าเปิดแผ่นป้ายหลักสิบ  ผลที่ออกมาคือเลข 0 อีกครั้ง


            “ว้าว  ผมรอดเงินรางวัล 10 หยวนมาได้  รู้สึกโล่งขึ้นหน่อย” ไป่ฉีกล่าว


            “อย่าเพิ่งตั้งความหวังไว้สูงดีกว่า  เรามาดูหลักร้อยว่าจะเป็น 0 หรือ 1” ลี่เป่าเปิดออกมาได้เลข 0 อีกครั้ง  ผู้ชมเริ่มส่งเสียงเฮ อีกครั้ง


            “เยี่ยมเลยไป่ฉี  ถล่มรายการของลี่เป่าให้เละไปเลย” ฉู่ชิ่งตะโกน  แม้จะปนกับเสียงผู้ชมคนอื่น  แต่ลี่เป่าได้ยินชัดเจน


            'หนอย ฉู่ชิ่ง รอจบรายการก่อน  ฉันจัดการนายแน่  คนยิ่งใจคอไม่ดีอยู่' ลี่เป่าคิด


            “ต่อไปก็หลักพันสินะครับ  ผมเริ่มตื่นเต้นมากขึ้นแล้วสิ” ไป่ฉีกล่าว  ท่าทางของเขาที่แกล้งแสดงออกมานั้นไม่มีคนดูออกเลยว่าเขากำลังแสดงอยู่


            “หลักพัน จะออกเป็นเลข 0 หรือ 1 เปิดออกมาเป็น….” ลี่เป่าเปิดแผ่นป้ายอีกครั้ง  หลังจากเห็นตัวเลข 0 มือของเขาเริ่มชื้นเหงื่อขึ้นมาทันที


            “เยี่ยมเลย  เท่ากับว่าตอนนี้ผมมีสิทธิ์ลุ้นเงินหมื่นกับเงินแสนสินะ” ไป่ฉีถาม


            “ใช่แล้ว  ป้ายหลักหมื่นนี่เป็นตัวตัดสิน  ยินดีด้วยล่วงหน้าเลย  เรามาเปิดพร้อมกันดีกว่า  ไป่ฉีนายอยากเปิดป้ายหลักไหน” ลี่เป่าถาม


            “ผมอยากเปิดหลักแสนครับ” ไป่ฉีกล่าว


            “ได้  งั้นฉันจะเปิดป้ายหลักหมื่นเอง  ทุกคนมาลุ้นกันนะครับ  พร้อมนะ  1  2  3” หลังจากนั้นลี่เป่ากับไป่ฉีก็เปิดพวกมันพร้อมกัน  ทั้งห้องส่งที่เห็นผลต่างเงียบกันไปครู่หนึ่ง  ก่อนทางผู้ชมในสตูดิโอจะส่งเสียงเฮ อีกครั้ง  เพราะแผ่นป้ายหลักหมื่นในมือของลี่เป่านั้นเป็นเลข 0  ส่วนหลักแสนในมือไป่ฉีนั้นเป็นเลข 1  ลี่เป่านั้นถึงกับนิ่งอึ้งไปเลย  ตั้งแต่เขาทำรายการมาเต็มที่ก็มีคนได้เงินหมื่นไปบ้าง  แต่ยังไม่เคยเจอคนที่ทำเงินแสนได้เลยสักคน  นับเป็นครั้งแรก  แต่ลี่เป่าเหม่อได้ไม่นาน  มือของเขาที่อ่อนยวบได้ทำแผ่นป้ายเลข 0 ตกจนเกิดเสียงดังขึ้น  ทำให้เขาหลุดจากความคิดของตนเอง


            “สุดยอดเลยครับ  ไป่ฉีได้เงินรางวัลสูงสุดไป” ลี่เป่ารู้ว่าตัวเองเหม่อนานเกินไป  จึงรีบปรับอารมณ์และดำเนินรายการต่อ


            “ขอบคุณมากครับ” ไป่ฉีกล่าว


            “คุณเป็นคนแรกเลยนะที่ได้รับเงินรางวัล 1 แสนหยวนจากรายการของเราไป  นี่เป็นรายการที่ 2 แล้วที่คุณทำเงินรางวัลสูงสุดได้  ยินดีด้วย” ลี่เป่ากล่าว (เงินโบนัสจ๋า T^T)


            “ขอบคุณครับ” ไป่ฉีกล่าว  ลี่เป่าเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้ว  จึงกล่าวปิดรายการทันที


            “อย่างที่ทุกคนเห็น  พวกคุณก็มีโอกาสได้รับเงินรางวัล 1 แสนหยวนเหมือนกับไป่ฉี  สำหรับผู้ชมทางบ้านที่อยากจะสมัครเข้ามาร่วมแข่งขันกับเรา  สามารถสมัครผ่านทางเว็บไซต์ของรายการตามที่ปรากฏข้างล่างหน้าจอนี้  คุณอาจเป็นผู้โชคดีได้รับเงิน 1 แสนหยวนก็เป็นได้  แล้วพบกันใหม่ครั้งหน้า  สวัสดีครับ” ลี่เป่ากล่าวปิดรายการ  เขาปล่อยให้กล้องถ่ายภาพมุมสูงอีกสักพัก  ก่อนผู้กำกับรายการจะสั่งคัต


            หลังจากนั้นทางรายการได้ออกเช็คให้กับไป่ฉี  ซึ่งไป่ฉีนั้นยื่นมันให้เมิ่งชิงชิงเป็นคนไปจัดการ  ส่วนเขาก็เข้าไปพูดคุยกับฉู่ชิ่ง  ถงกว้านและเหลียนป่าย  นอกจากนี้เขายังมอบลายเซ็นที่เขียนด้วยพู่กันให้กับถงกว้าน 1 แผ่น และเหลียนป่ายอีก 3 แผ่นตามที่ได้ให้สัญญาไว้


            “ไป่ฉี  ให้ฉันด้วยสิ  ฝีพู่กันนายสวยมากเลย” ฉู่ชิ่งที่เห็นตัวอักษรที่ไป่ฉีเขียนก็อดที่จะร้องขอด้วยไม่ได้  เมื่อเขามองตัวอักษรที่อยู่ในมือของเหลียนป่ายและถงกว้าน  ทำให้เขาอดที่จะหันกลับไปมองอีกไม่ได้


            “ได้ครับ  เดี๋ยวผมเขียนให้” ไป่ฉีกล่าว


            “ขอบคุณมาก  ไว้ฉันจะลองบอกให้ PD ของรายการฉันเชิญนายมาบ้าง  หวังว่าถึงไม่มีเงินรางวัล  นายจะให้เกียรติมารายการฉันนะ” ฉู่ชิ่งกล่าว


            “ได้ครับ  ระบุมาทางพี่ชิงชิงก็ได้ครับว่างานนี้คุณฉู่ชิ่งเสนอชื่อผมมา” ไป่ฉีกล่าว


            “ขอบใจมาก  แล้วเจอกันนะ  ว่าแต่นายไปรายการไหนต่อเหรอ” ฉู่ชิ่งถาม


            “รายการ Ghost Hunt น่ะ” ไป่ฉีตอบ  ฉู่ชิ่งหุบยิ้มทันที


            “นายรับงานแบบนี้ด้วยเหรอ  ถ้าเป็นฉันนะ  ฉันจะไม่พาตัวเองไปยังที่มืด ๆ แล้วต้องท้าทายสิ่งที่มองไม่เห็นหรอกนะ” ฉู่ชิ่งแสดงความคิดเห็น


            “ผมไม่กลัวผีน่ะครับ” ไป่ฉียิ้ม


            “หึ เดี๋ยวนายไปถึงที่ถ่ายทำจะพูดไม่ออก  ยังไงก็ขอให้นายโชคดีแล้วกัน  บาย” ฉู่ชิ่งกล่าวลาก่อนจะจากไป


            พวกถงกว้านกับเหลียนป่ายเองก็เช่นกัน  ไป่ฉีจึงเดินไปกล่าวลากับทีมงาน  ผู้กำกับรายการและลี่เป่าที่เป็นพิธีกร  แล้วเขาก็เดินกลับมาหาเมิ่งชิงชิง


            “ไปกันเถอะครับพี่ชิงชิง  เราไปหาอะไรทานที่ภัตตาคาร  แล้วไปสถานที่ถ่ายทำรายการ Ghost Hunt กันต่อ” ไป่ฉีกล่าว


            “อะ...อือ” เมิ่งชิงชิงสีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก  ไป่ฉีดูออกว่าเธอไม่ค่อยถูกโรคกับผีเท่าไหร่  เขาจึงหยิบเอายันต์ที่เขาได้มาจากไท่ซื่อคงเมื่อนานมาแล้วยื่นให้เธอ


            “นี่เป็นยันต์กันผี  รับรองว่าถ้าพี่พกติดตัว  ต่อให้คนอื่นเห็น  ยังไงพี่ก็ไม่เห็น  รวมถึงเข้ามาทำอะไรพี่ไม่ได้ด้วย  ผมได้จากหลวงจีนรูปหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว  ศักดิสิทธิ์มากเลย…..” ไป่ฉีกล่าวยังไม่ทันจบ  เมิ่งชิงชิงรีบคว้าไว้แล้วเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อของเธอทันที


            “เรียบร้อย  ไปกันเถอะ” เมิ่งชิงชิงมีสีหน้าดีขึ้น  เธอจับมือไป่ฉีแล้วออกแรงน้อยนิดของเธอดึงไป่ฉีไปยังลานจอดรถ

    _________________________________

    ฝากเพจนิยายด้วยนะครับ


    คล้ายกับเรื่องจอมยุทธ์ซุปตาร์ ที่คุณอ่าน